Σπάζοντας τα δεσμά γονιών προσδοκιών και επιχειρών
Στα τέλη της δεκαετίας του 1980 ο 13άχρονος Φελίτσε επίδοξος πρωταθλητής του τένις και ο Ραούλ, πρώην πρωταθλητής, ξεκινούν μια κοινή πορεία. Ο πρώτος στη διαδικασία της ενηλικίωσης και ο δεύτερος στη διαχείριση κρίσης της μέσης ηλικίας. Ο Φελίτσε κουβαλάει το φορτίο των προβολών της φιλοδοξίας του πατέρα του που, επί χρόνια τον γύμναζε σκληρά, προκειμένου να γίνει πρωταθλητής του τένις. Ο Ραούλ κουβαλάει ταυτόχρονα το φορτίο της επιτυχίας και της αποτυχίας αφού, κατάφερε να μπει στον κόσμο των πρωταθλητών, πλην όμως χωρίς διάρκεια και ιδιαίτερη επιτυχία. Σήμερα αναζητά έρεισμα για να οικοδομήσει, πάνω στα ερείπια των λαθών και των αποτυχιών της προσωπικής ζωή του, μια καινούργια ζωή.
Ενδιαφέρουσα η ιστορία του Αντρέα Ντι Στέφανο, ο οποίος υπήρξε επίσης αθλητής στην εφηβική νεότητά του. Μας αφηγείται δύο ιστορίες παράλληλες που, παραδόξως έχουν και σημεία που τέμνονται, διασταυρώνονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Ο Ντι Στέφανο αναδεικνύει τη σχέση πατέρα γιου, υπό το πρίσμα των φιλοδοξιών, των προσδοκιών και του χαμένου ονείρου του πατέρα , ο οποίος κατά τα συνήθη επενδύει στον γιο του, ως προβολή ή συνέχεια του εαυτού του. Ο Φελίτσε γίνεται δέσμιος των πατρικών προσδοκιών, υποτάσσεται στις επιθυμίες του πατέρα σε βαθμό που, να αδυνατεί να ξεχωρίσει ποιο μέρος είναι δικό του και ποιο του πατέρα. Ο Ραούλ με ένα ιδιαίτερο μπάκγκραουντ, του επιτυχημένου σε έναν βαθμό, αλλά και με το αίσθημα του ανολοκλήρωτου, με ένταση στον τρόπο ζωής του, με επιτυχίες αξιοζήλευτες όσον αφορά τις σχέσεις του με το γυναικείο φύλο, ένας μπονβιβέρ που, στο προσωπικό ταμείο εισπράττει ενοχές και αδιέξοδο.
Αμφότεροι Φελίτσε και Ραούλ, δέσμιοι, ο ένας του πατέρα του, ο άλλος των επιχείρων του. Ο ένας με τράτο χρόνου , καθότι έφηβος, ο άλλος με τον χρόνο να γίνεται θηλιά στον λαιμό του. Αυτοί οι δύο ετερόκλητοι ηλικιακά και κατά συνέπεια αυτοδίκαια διαφορετικοί, έχουν ένα κοινό, την ανάγκη να σπάσουν τα δεσμά τους, έστω και υποσυνείδητα, κυρίως για τον μικρό. Η συνάντησή τους θα είναι καθοριστική και θα τους οδηγήσει αμφότερους στην εξοικείωση με την πραγματικότητα και ταυτόχρονα να γίνει ο βατήρας για το άλμα ελευθερίας και απαρχή μιας διαδρομής φρέσκων προσδοκιών. Ο Φελίτσε είναι ο μαθητής, ο αθλητής, ο Ραούλ είναι ο δάσκαλος, ο προπονητής, αλλά τελικά η σχέση είναι αφενός μεν αμφίδρομη, αφετέρου πολυδιάστατη. Μια ταινία δρόμου με τον αρχικό προορισμό να χάνεται, αναδεικνύοντας έναν καινούργιο προορισμό πολλά υποσχόμενο, μέσα από συναισθήματα λύπης, απογοήτευσης, παραίτησης, χαράς, ελπίδας.
Ο Αντρέα Ντι Στέφανο με διαδρομή ηθοποιού και την επιτυχημένη «Η Τελευταία Νύχτα του Φράνκο Αμόρε» (2023), ως σκηνοθέτη, μας δίνει μια εξίσου ενδιαφέρουσα ταινία όπου στο επίκεντρο της αθλητικής ιστορίας δεν είναι η επιτυχία, αλλά η αποτυχία. Και αυτό από μόνο του κάνει τη διαφορά και το ενδιαφέρον ιδιαίτερο, αφού αποτυχίες είναι περισσότερες από τις επιτυχίες στη ζωή. Με την εξαιρετική ερμηνευτική συνδρομή των, προεξαρχόντων Πιερφραντσέσκο Φαβίνο και του νεαρού Τιτσιάνο Μενικέλι, Τζιοβάνι Λούντενο,Ντόρα Ρομάνο, Βαλεντίνα Μπελέ, Αστρίντ Μελόνι.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress