Στο λιμάνι της Ουέλβα ο Αντόνιο και η Εστρέλα είναι δυο αδέλφια που ζουν μαζί. Ο πρώτος είναι έξοχος δύτης αλλά οι γιατροί τον έχουν προειδοποιήσει πως αν συνεχίσει τις καταδύσεις κινδυνεύει με άμεσο θάνατο. Πρέπει όμως να κερδίζει οπωσδήποτε χρήματα για να μην χάσει το δικαίωμα να βλέπει τα δυο παιδιά του που υπεραγαπά. Είναι χωρισμένος με την Τζίντα με εκείνη συνεχώς να τον πιέζει προσβλητικά. Η Εστρέλα έχει ένα πρόβλημα στην ακοή λόγω των καταδύσεων. Το όνειρό της είναι να ασχοληθεί επιστημονικά με την υδρόβια ζωή. Μια μέρα, σε μια από τις υποβρύχιες περιπλανήσεις του, ο Αντόνιο ανακαλύπτει τυχαία πως σε κάποιο σκάφος κυκλοφορεί κοκαΐνη αμύθητης αξίας. Την κλέβει και για να μην εκτεθεί αρχίζει και την πουλάει σε μικρές δόσεις για να μην τον ενοχλήσουν οι παράνομοι.
Αργόρυθμο, υπαρξιακό, κοινωνικό και βαθύτατα ταξικό νεονουάρ από τον σκηνοθέτη του «Μικρού νησιού». Η κοινωνική καταγραφή των χώρων είναι εξονυχιστική και διεισδυτική, εντυπωσιάζει. Οι ηθοποιοί πιστικοί, ήχος και μουσική λειτουργούν άψογα με την βραβευμένη φωτογραφία να αποτυπώνει τέλεια την σύνθεση της μεσογειακή φωτογένειας με την κοινωνική τελμάτωση.
Η δράση είναι λίγη, ο λόγος συνεχής και ο ρεαλισμός ξεκάθαρος και πειστικός. Αν το αργόρυθμο λειτουργήσει ως πλατυασμός για τους σινεφίλ, αυτό είναι θέμα παιδείας. Η ολοκλήρωση με το φινάλε οδηγεί σε πολλές κατευθύνσεις και επιλογές. Η ζωή συνεχίζεται και ποτέ δεν την χαρίζει κανένας στους υποπρονομιούχους, κλασικό θεματικό μοτίβο των νουάρ.
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress