Το τένις είναι για τον νεαρό Φελίτσε κάτι περισσότερο από ένα παιχνίδι. Είναι η υπόσχεση ενός μέλλοντος που μοιάζει ήδη σχεδιασμένο, μόνο που πίσω από αυτή την προοπτική βρίσκεται διαρκώς η φιλοδοξία του πατέρα του, τόσο έντονη ώστε τα όρια ανάμεσα στο όνειρο του παιδιού και στις προσδοκίες του γονέα να γίνονται ολοένα και πιο δυσδιάκριτα. Κι όσο οι προσδοκίες μεγαλώνουν, τόσο πιο απότομες μπορούν να γίνουν και οι απογοητεύσεις.
Σε αυτή τη διαδρομή εμφανίζεται ο Ραούλ, ένας προπονητής που απέχει αρκετά από την εικόνα του ανθρώπου που θα οδηγούσε κάποιον στην κορυφή. Πίσω από τη φλυαρία, την ακαταστασία και την εκρηκτική του συμπεριφορά βρίσκεται ένας άνθρωπος που γνωρίζει πολύ καλύτερα την αποτυχία από την επιτυχία. Κι εδώ βρίσκεται μία από τις όμορφες ειρωνείες της ταινίας: ένας πατέρας που θέλει να μάθει στον γιο του να κερδίζει τον εμπιστεύεται σε έναν άνθρωπο που γνωρίζει κυρίως τι σημαίνει να χάνεις.
Οι αγώνες και οι διαδοχικές μετακινήσεις φέρνουν σταδιακά τον Φελίτσε και τον Ραούλ πιο κοντά, καθώς οι αποτυχίες στα διάφορα τουρνουά διαδέχονται η μία την άλλη. Μέσα από αυτές η σχέση μαθητή και προπονητή δυναμώνει και οι ρόλοι τους κάποιες στιγμές αντιστρέφονται, με τον έναν να ανακαλύπτει ότι έχει κάτι να μάθει από τον άλλον. Έτσι, το ταξίδι τους αρχίζει να αποκτά μεγαλύτερη σημασία από τα αποτελέσματα των αγώνων. «Οι κανόνες μερικές φορές σκοτώνουν», λέει ο Ραούλ, και η φράση φωτίζει διαφορετικά τη μεταξύ τους σχέση. Την ώρα που ο ίδιος κόβει συνειδητά ένα από τα νήματα που συγκρατούν τη δική του ζωή, προτρέπει τον Φελίτσε να κόψει εκείνο που τον κρατά δεμένο στις εντολές του πατέρα του, πετώντας το σημειωματάριο με τις σχολαστικές προπονητικές οδηγίες του. Για τον έναν η παραβίαση των κανόνων γίνεται πράξη απελευθέρωσης, για τον άλλον όμως μπορεί να αποδειχθεί επικίνδυνη.
Πίσω από τις έντονες μεταπτώσεις του Ραούλ βρίσκεται η διπολική διαταραχή με την οποία ζει και η φαρμακευτική αγωγή που επιλέγει να διακόψει. Οι στιγμές έξαρσης διαδέχονται εκείνες της κατάπτωσης, επηρεάζοντας αναπόφευκτα και τον Φελίτσε. Κάτω από τον συχνά διασκεδαστικό προπονητή αποκαλύπτεται σταδιακά ένας εύθραυστος άνθρωπος, ικανός να καθοδηγήσει τον μαθητή του με μεγαλύτερη ασφάλεια απ’ όση καταφέρνει να εξασφαλίσει για τον ίδιο.
Παρά τις σκοτεινότερες πλευρές της ιστορίας, ο Ντι Στέφανο διατηρεί την ταινία του φωτεινή και αισιόδοξη, αξιοποιώντας κυρίως τη χημεία των δύο πρωταγωνιστών. Ο Πιερφραντσέσκο Φαβίνο δίνει στον Ραούλ γοητεία και πληθωρικότητα, αφήνοντας παράλληλα να διακρίνεται η ευάλωτη πλευρά του, ενώ ο νεαρός Τιτσιάνο Μενικέλι στέκεται με φυσικότητα απέναντί του. Μαζί προσφέρουν στη σχέση τους τη ζεστασιά που τελικά καθορίζει και τον τόνο ολόκληρης της ταινίας.
Στο τέλος, το τένις αποδεικνύεται περισσότερο ένας τρόπος για να μιλήσει η ταινία για όλα όσα συμβαίνουν έξω από τις γραμμές του γηπέδου. Ο Φελίτσε ξεκινά τη διαδρομή του μαθαίνοντας πως στόχος είναι να κερδίζει, η συνάντησή του όμως με τον Ραούλ τού αποκαλύπτει ότι οι ήττες αποτελούν εξίσου αναπόφευκτο μέρος της ζωής. Ίσως τελικά ο σημαντικότερος προπονητής να μην είναι εκείνος που σου μαθαίνει μόνο πώς να κερδίζεις, αλλά κι εκείνος που σου δείχνει πώς να χάνεις χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου.
Κώστας Κωνσταντινίδης