Κίτρινα γιλέκα 2018. Κινδύνεψε τότε η Γαλλική Δημοκρατία;
Στην εκπνοή του 2018 είχαμε στο Παρίσι πολυήμερες διαδηλώσεις που, είχαν αφορμή τις αυξήσεις των καυσίμων, αλλά στην πορεία διευρύνθηκαν τα αιτήματα, όπως οι μισθοί και οι κοινωνικές διαφορές ανάμεσα στο Κέντρο και την επαρχία κ.α.. Παρά τις σφοδρές συγκρούσεις ανάμεσα σε διαδηλωτές και αστυνομία, το αίτημα για παραίτηση Μακρόν, οδήγησε τον ίδιο σε επιλογή διαλόγου με τους διαδηλωτές, αλλά κυρίως τη σύγκρουση, κατεβάζοντας άρματα μάχης στο Παρίσι για την αντιμετώπισή τους. Ο Ντομινίκ Μολ συγκέντρωσε αρκετό υλικό από τα γεγονότα εκείνα και έφτιαξε μια μυθοπλαστική ιστορία η οποία, μοιάζει να είναι συνισταμένη και συνιστώσα ταυτόχρονα εκείνων των γεγονότων. Μία οικογένεια από μια επαρχιακή πόλη έρχεται να διαδηλώσει στο Παρίσι, με έναν συνδυασμό αγωνιστικής διάθεσης και ψυχαγωγικής εκδρομής. Ο εικοσάχρονος γιος Γκιγιόμ τραυματίζεται βαριά στο κεφάλι από λαστιχένια σφαίρα των δυνάμεων καταστολής και συγκεκριμένα μιας ειδικής μυστικής ομάδας της αστυνομίας. Την υπόθεση διαλεύκανσης της ιστορίας αναλαμβάνει η Στεφανί από το τμήμα εσωτερικών υποθέσεων.
Και εδώ τίθεται το πρώτο ερώτημα για την αξιοπιστία ενός τέτοιου φορέα. Κατά πόσο μπορούν να είναι αντικειμενικοί αστυνομικοί, απέναντι σε συναδέλφους τους. Η Στεφανί δέχεται πιέσεις, είτε με την άρνηση συνεργασίας των εμπλεκομένων αστυνομικών, είτε άμεσα από τους ανωτέρους της. Κατά το «κόρακας, κοράκου μάτι». Την ίδια στιγμή έχει και μια συναισθηματική φόρτιση, τόσο από την οικογένεια του θύματος που, αμφισβητεί την αντικειμενικότητά της, αλλά και από το γεγονός ότι η οικογένεια προέρχεται από την πόλη καταγωγής της. Η Στεφανί και ο συνεργάτης της θέλουν να οδηγήσουν τους ενόχους στη δικαιοσύνη, αφού η έρευνά τους επιβεβαιώνει, ότι οι συγκεκριμένοι πυροβολισμοί πραγματοποιήθηκαν από συγκεκριμένους αστυνομικούς.
Όμως οι πυροβολισμοί προήλθαν από δύο και η βαλλιστική εξέταση δεν μπορεί να ορίσει από ποιου το όπλο προήλθε ο βαρύτατος τραυματισμός του Γκιγιόμ. Άρα αδυναμία ορισμού του ενόχου. Νομικό τερτίπι ή πραγματικότητα; Οι ένοχοι ατιμώρητοι και ο νεαρός Γκιγιόμ εσαεί ανάπηρος. Μερικά ερωτήματα και απορίες. Πριν όμως μια διαπίστωση. Στην κοινωνία που ζούμε, υπάρχει το έχω δίκιο και βρίσκω το δίκιο μου. Πολλοί έχουν δίκιο, ελάχιστοι το βρίσκουν. Από μόνη της δεν λάμπει η αλήθεια, είναι κάτι σαν το ακατέργαστο διαμάντι. Πόσοι έχουν το κουράγιο και την αντοχή να διεκδικήσουν το δίκιο τους; Κι από την άλλη, οι θεσμοί πόσο αξιόπιστοι είναι; Δείτε την ιστορία για τα Τέμπη. Τέσσερα χρόνια μετά ξεκίνησε η δίκη, ενώ στο μεσοδιάστημα τι ακούστηκαν από πλευράς θεσμών, βλ. υπουργούς και λοιπούς, ύβρεις και υποτίμηση της νοημοσύνης μας, ενώ η έπαρση και το θράσος υπήρξαν μνημειώδη.
Ο Εμανουέλ Μακρόν εξελέγη για να αποφευχθεί η εκλογή της ακροδεξιάς Λεπέν. Ωραία. Σε ποιον βαθμό ικανοποίησε τις όποιες προσδοκίες των ψηφοφόρων; Υποδύθηκε τον Ναπολέοντα στην διεθνή πολιτική σκακιέρα. Τις συνέπειες των ευρωπαίων πολιτικών και πολιτικών, τις βλέπουμε ακόμη στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, αλλά και περαιτέρω.. Όλοι τους στρατηγοί χωρίς στρατό και ηγέτες χωρίς υπηκόους. Τι επικαλέστηκε ο ένοικος των Ηλυσίων Πεδίων, για να βγάλει τα τανκς στους δρόμους; Κινδυνεύει η Δημοκρατία, η 5η Γαλλική Δημοκρατία. Ο Μακρόν παρέμεινε, τα προβλήματα συνεχίζονται, « τα κίτρινα γιλέκα ξεφτιλίζονται».
Ο Μακρόν διεσώθη, όχι η δημοκρατία. Τι απέγινε το θύμα, ο νεαρός Γκιγιόμ; Ανάπηρος και με τους ενόχους ατιμώρητους, με την βοήθεια ενός νομικού τερτιπιού. Κανείς δεν θα μάθει ποτέ την αλήθεια, αν υπήρξε αντικειμενική βαλλιστική έρευνα ή υπήρξε ηθελημένη αδυναμία. Βέβαια σήμερα ο επικεφαλής διερεύνησης των εσωτερικών υποθέσεων της αστυνομίας δεν είναι αστυνομικός, αλλά δικαστικός. Ένα θετικό βήμα. Αρκεί όμως; Ο Ντομινίκ Μολ μετά το βραβευμένο αστυνομικό θρίλερ «Η Νύχτα της 12ης», έφτιαξε ένα επίσης ενδιαφέρον αστυνομικό θρίλερ, με τις δέουσες κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις που προσιδιάζουν στο αξέχαστο Ζακ Μελβίλ. Ο Μολ αξιοποίησε αρχειακό υλικό από τις κινητοποιήσεις εκείνων των ημέρων και ενσωμάτωσε εξαιρετικά στην όλη ταινία. Στην ερμηνευτική συνδρομή , προεξαρχούσης της Λεά Ντρουκέρ, οι Ζονατάν Τερνμπούλ, Σολάν Μασαντό Γκρανέρ, Σαντρά Κολομπό, Ματίλντ Ρερίς, Στανισλάς Μεράρ, όλοι τους πολύ καλοί.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress