Σύνοψη: Συντετριμμένη από τον θάνατο της αδελφής της, Χάντερ, η Τζαξ έρχεται σε επαφή με τη Λους, τη θαρραλέα φίλη της Χάντερ. Προσπαθώντας να επουλώσουν τις πληγές τους, δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στο Όρος Κουάν της Ταϊλάνδης, εκεί όπου το απρόβλεπτο έδαφος, οι ακραίες συνθήκες και η έλλειψη οποιουδήποτε ασφαλούς καταφυγίου μετατρέπουν την επιβίωση σε μια μάχη χωρίς περιθώρια λάθους.
Μέσα από σκηνές που προκαλούν ίλιγγο, σκοτεινές αλήθειες και σκληρές ανατροπές, η Τζαξ πρέπει να αντιμετωπίσει τους βαθύτερους φόβους της, παλεύοντας για την επιβίωση και τη λύτρωση.
Άποψη: Αυτό το σίκουελ έχει μια πιο σύνθετη πλοκή σε σχέση με το φιλμ που προηγήθηκε χρονικά, όπως και υψηλότερες εντάσεις όταν ξεκινάει το mode της επιβίωσης… αλλά τελικά, είναι μια κατώτερη συγκριτικά δουλειά, για μια σειρά λόγων.
Θα μπορούσε κάποιος να μιλήσει για επίπεδους χαρακτήρες (όσο κι αν γίνεται μια πολύ επιδερμική προσπάθεια για «ψυχανάλυση») που δεν βοηθούν το κοινό να ενδιαφερθεί για τη μοίρα τους, όμως από τη στιγμή που ο κύριος στόχος είναι η διασκέδαση μέσω της κινηματογραφικής απόδοσης μιας αγωνιώδους εμπειρίας, μια επισήμανση σαν τη συγκεκριμένη θα έχανε το νόημα.
Αλλού βρίσκεται η πηγή του «κακού». Πέραν του ότι σεναριακά δεν δικαιολογείται επαρκώς για την πρωταγωνίστρια να εμπλακεί σε μια τόσο ριψοκίνδυνη κατάσταση σαν αυτή που αποτυπώνεται επί της οθόνης, ειδικά δεδομένων των βιωμάτων της, το μεγαλύτερο και πιο κρίσιμο πρόβλημα είναι ότι η αληθοφάνεια υποχωρεί όλο και περισσότερο όσο προχωράει η ώρα, και αυτό το γεγονός λαβώνει αποφασιστικά το σασπένς που θα μπορούσε να προκύψει μέσα από τα δρώμενα.
Όταν δε η ιστορία «ξεχειλώνεται» στα τελευταία λεπτά δοκιμάζοντας την υπομονή του θεατή (δεν είναι καλή ένδειξη του να επιθυμεί κανείς να τελειώσει πριν την ώρα της μια τόσο μικρή σε διάρκεια ταινία), εκεί είναι ειδικά που το στοίχημα για μια ανώτερη ποιοτικά συνέχεια έχει χαθεί.
Κάποια ομολογουμένως πολύ όμορφα τοπία που καταγράφει ο φακός είναι ένα bonus της παρηγοριάς, αλλά μέχρι εκεί.
Λόγω της μεταφοράς της δράσης στην Ταϊλάνδη δεν λείπει και μια αναμενόμενη δοσολογία ξενοφοβίας (όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν στο Χόλιγουντ), αλλά ο μέσος σινεφίλ έχει δει και χειρότερα σε αυτό το πεδίο. Και όπως όλα δείχνουν σύμφωνα με πληροφορίες που διακινούνται, αλλά είναι κάτι που θα καταλάβουν και όσοι δεν έχουν ενημερωθεί από την τελευταία σκηνή του φιλμ, έρχεται πιθανότατα και άλλο σίκουελ, και μάλλον πολύ σύντομα. Προφανώς με ενδεχόμενο κράχτη τις ακραίες συνθήκες στις οποίες θα καλούνται να αντεπεξέλθουν εκ νέου τα πρόσωπα του μίνι αυτού κινηματογραφικού σύμπαντος, γιατί αν περιμένει κανείς αυτήν τη δουλειά να την κάνουν οι ρόλοι από μόνοι τους δεν…
Εν ολίγοις, αν μπαίνει κανείς στην αίθουσα με μόνη προσδοκία του να νιώσει στο πετσί του για μερικά λεπτά την υψοφοβία, την αβεβαιότητα, τα ακραία διακυβεύματα με τα οποία έρχονται αντιμέτωπες οι δύο κεντρικές ηρωίδες, πιθανότατα θα μείνει ικανοποιημένος, αλλά η αληθινά καλή περιπέτεια επιβίωσης φροντίζει να παρέχει κι ένα επαρκές πλαίσιο για να «εγκλωβίσει» ουσιαστικά τον θεατή στα όσα διαδραματίζονται στο πανί. Κάτι που δυστυχώς δεν συμβαίνει εδώ.
Πάρις Μνηματίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα moveitmag.gr