Μια από τις πιο αναγνωρίσιμες ταινίες του βρετανικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1990, τοποθετείται στο Λονδίνο της εργατικής τάξης όπου μιά μαύρη οδοντίατρος αναζητά τους πραγματικούς της γονείς μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι μητέρα της είναι μια λευκή.
Η παρουσία της κόρης όμως, θα γίνει το οξυγόνο της αγράμματης, υστερικής η οποία θα νιώσει ότι ξυπνά από ένα λήθαργο ετών και θα βρει νέους στόχους στην ταλαιπωρημένη ζωή της. Μέσα σε κάτι παραπάνω από δύο ώρες, μέσα από πλάνα ατελείωτων δακρύων και ερμηνείες – φροντιστήριο για κάθε νέο ηθοποιό, ο Λι μελετά τα πρόσωπα που δένουν την ιστορία, όχι μόνο τη μάνα και την κόρη αλλά και το αδελφό της πρώτης και την λευκή κόρη της.
Σκιαγραφεί την εικόνα μιας αν μη τι άλλο μπερδεμένης και μίζερης αγγλικής κοινωνίας, η οποία αναζητά την ελπίδα κάπου στον ορίζοντα. Η ταινία που το 1995 απέσπασε τον Χρυσό Φοίνικα στο φεστιβάλ των Καννών προτάθηκε για αρκετά Οσκαρ χωρίς να κερδίσει πουθενά.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr