Ο Μέγας Κύων, ή αλλιώς ο Αστερισμός του Σκύλου, ένας από τους λαμπρότερους αστερισμούς του νυχτερινού ουρανού, είναι εκείνος που θα μπορούσες να πεις ότι (πραγματικά ή συμβολικά) γίνεται ο «καθοδηγητής» του Χιγκ (Τζέικομπ Ελόρντι) στην εξερεύνηση του, για έναν καλύτερο κόσμο από αυτόν στον οποίο επί χρόνια ζει. Το έτος δραματουργίας της ιστορίας στην τελευταία ταινία του Ρίντλεϊ Σκοτ είναι το 2035 και κάποιος «ιός» που δεν διευκρινίζεται, έχει καταστρέψει τον πλανήτη Γη. Οι επιζώντες είναι χωρισμένοι σε δύο «κατηγορίες»: στη μια πλευρά εκείνοι που απλώς προστατεύουν τον χώρο τους χωρίς να θέλουν κανένα ξένο στοιχείο μέσα. Στην άλλη εκείνοι που λεηλατούν ότι βρουν μπροστά τους από αυτά που απέμειναν.
Ο Χιγκ ανήκει στην πρώτη κατηγορία αλλά καθότι νέος και μηχανικός θέλει να ξεφύγει από το παλιό αεροδρόμιο στο οποίο βρίσκεται «ταμπουρωμένος» μαζί με τον σύντροφό του, τον Μπάνγκλεϊ (Τζος Μπρόλιν), του οποίου η φιλοσοφία είναι «πρώτα πυροβολούμε και μετά κάνουμε ερωτήσεις». Μέσα στο μικρό αεροπλάνο του θα αναζητήσει το καλύτερο αύριο, μια πιο αξιοπρεπή ζωή σε έναν κόσμο που πεθαίνει. Υπάρχει όμως αξιοπρέπεια εκεί όπου όλα δείχνουν τελειωμένα;
Είτε υπάρχει είτε όχι, το πραγματικό ερώτημα είναι αν μας ενδιαφέρει να την βρούμε ή αν την έχουμε ήδη να τη μοιραστούμε και εκεί ακριβώς βρίσκεται η ουσία της ταινίας του Σκοτ που στηρίζεται στο μπεστ σέλερ του Πίτερ Χελερ με τον ίδιο τίτλο (κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις 21ου). Αντιπαραθέτοντας την βιαιότητα της γενικής ατμόσφαιρας με τη γαλήνη της φύσης που σιωπηλά υπομένει τα όσα συμβαίνουν, ο έμπειρος σκηνοθέτης γύρισε μια ταινία η οποία ενώ μοιάζει βυθισμένη στην κατήφεια και την απαισιοδοξία, σε παρασύρει με τον μικρό φανό της ελπίδας που κρατάει συνεχώς αναμμένο.
Ο «Αστερισμός του Σκύλου» έχει λιγότερη δράση απ ’όσο πιθανό να περιμένεις, όμως όταν αυτό συμβαίνει είναι ασυγκράτητη. Σκηνές όπως της επέλασης των βουβαλιών, ή εκείνη της αντιμετώπισης των μαχητών της «Νέας Φυλής» από τον Τζος Μπρόλιν σε one man show (σκηνή που έχει κάτι από ταινία Mad Max) δεν φεύγουν εύκολα από το μυαλό, κάτι που συμβαίνει γενικότερα με την ταινία που ανήκει στις πιο cool και ανθρώπινες ταινίες του δημιουργού της.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr