Σε μία μικρή πόλη της Αμερικής το 1982 ο Γκρεγκ και η Ντενίζ Πλατ ζουν με τα δύο παιδιά τους αν και ο γάμος τους δεν βρίσκεται στα καλύτερα του. Διάφορα περίεργα γεγονότα, όπως η εμφάνιση ενός προϊστορικού φυτού στον κήπο μίας γειτόνισσας, ένα τεράστιο βουνό από ακαθαρσίες και κάποιες περίεργες λάμψεις θα σηματοδοτήσουν την αρχή μίας περίεργης περιπέτειας με ολόκληρη την πόλη να μεταφέρεται στην προϊστορική περίοδο με τους δεινόσαυρους και όλο το ζωικό βασίλειο εκείνης της εποχής να απειλεί τους κατοίκους και την ίδια την οικογένεια να προσπαθεί να επιβιώσει.
Σε σκηνοθεσία του Ντέηβιντ Ρόμπερτ Μίτσελ και σε παραγωγή του Τζέι Τζέι Αμπραμς το ΤΕΛΟς ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΟΟΥΚ είναι μία οικογενειακή περιπέτεια που θέλει να πατήσει στην ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 80 και στις ταινίες της εποχής, συνδυάζοντας την συνταγή του Τζουράσικ Παρκ με την περιπέτεια επιβίωσης σε μία πόλη με λίγους κατοίκους και μία οικογένεια υπό διάλυση να προσπαθεί να μείνει ενωμένη παρά τις διαφορές του ζευγαριού. Όλα ξεκινάνε διασκεδαστικά στην αρχή αλλά γρήγορα όλη η ταινία μετατρέπεται σε ένα γρήγορο παιχνίδι επιβίωσης όπου τίποτα δεν εξηγείται, όλα απλά συμβαίνουν χωρίς να προκαλούν στον θεατή καμία αίσθηση κινδύνου, καμία συμπάθεια προς τους χαρακτήρες, αμήχανες σκηνές όπως αυτή του ζευγαρώματος των δεινοσαύρων και μία εξήγηση γραμμένη στο πόδι που οδηγεί σε ένα φινάλε πιο αδιάφορο και από την ίδια την ταινία.
Η Αν Χάθαγουει δείχνει τελικά να μπορεί και στο είδος της περιπέτειας κάτι που δεν μπορούμε να πούμε για τον ρόλο του Γιούαν ΜακΓκρέγκορ, τα εφέ είναι ικανοποιητικά και εντελώς αληθοφανή, η μουσική του Μάικλ Γκατσίνο είναι πολύ ωραία και δίνει πόντους ατμόσφαιρας, η αποτύπωση των 80s θα μπορούσε να γίνει και καλύτερα, από τα κοστούμια μέχρι και το production design και σε γενικό πλαίσιο η ταινία μοιάζει σαν μία παραγγελία που έπρεπε να υλοποιηθεί χωρίς καμία προσπάθεια έμπνευσης και αναζήτησης νέων ιδεών.
Περιπέτεια μικρού βεληνεκούς, του λείπει η έμπνευση, παρακολουθείται χωρίς δυσκολία αλλά ξεχνιέται στο επόμενο μισάωρο, ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΟΔΟΥ ΟΟΥΚ προσπαθεί να διασκεδάσει, να τρομάξει και να δημιουργήσει μία νοσταλγία, αλλά ποιος ο λόγος όταν το κάνει τόσο διεκπεραιωτικά χωρίς να έχει πάρει τα μαθήματα από τους προκατόχους του;
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr