Ένα τεράστιο βίντεο- κλιπ
Αυτός ο ξέφρενος ρυθμός των εικόνων, καθώς οι ήρωες του «Trainspotting» τρέχουν ή για την επιτυχία ή για τη σωτηρία τους, όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάνουν τον θεατή να χορεύει στη θέση του. Χρησιμοποιούμε το συγκεκριμένο ρήμα, διότι η ροή αυτών των σκηνών ρυθμοδοτείται από εκπληκτικές, γνωστές και αγαπημένες μουσικές, έτσι που το σύνολο της ταινίας να συνθέτει ένα βίντεο- κλιπ εποχής. Και φεύγοντας από την κινηματογραφική αίθουσα, μας συνοδεύει αυτός ο ρυθμός στο σπίτι, αλλά και το μνημειώδες σάουντρακ, από τα σημαντικότερα στο είδος του. Εντάξει, δεν πρόκειται για πρωτότυπα τραγούδια, αλλά για χρήση ήδη γνωστών αποσπασμάτων, από ποπ και ροκ κομμάτια, αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία της εικονογράφησής τους και κυρίως το ντουπ -ντουπ, πάνω στο οποίο κυλούν οι σκηνές.
New Order, Primal scream, Ίγκι Ποπ, Λου Ριντ είναι μερικοί από τους σταρ, οι οποίοι «δανείζουν» τα τραγούδια τους στα χέρια του σπουδαίου μοντέρ Μοσαχίρο Μουρακάμπο, ώστε να τα σφυρηλατήσει με μοναδική τέχνη, να πάρουν φωτιά η μονταζιέρα και η οθόνη. Μαζί τους ο θεατής, ο οποίος σίγουρα θα κρατήσει στη μνήμη του, για πολλά χρόνια, δύο τουλάχιστον σκηνές, αυτήν της καταδίωξης των ηρώων και της απεξάρτησης του ενός από αυτούς από την ηρωίνη. Θα τρέξει μαζί με τους πρωταγωνιστές, θα βουτήξει στον τρομακτικό παροξυσμό τους, θα νιώσει για λίγο τη δυνατότητα του σινεμά να τον φιλοξενεί σε εμπειρίες άγνωστες. Ίσως σε καμιά άλλη περίπτωση να μην υπήρξε τόσο επιτυχημένη κινηματογράφηση της παραίσθησης, όσο στο «Trainspotting». Το φλερτ με τον κίνδυνο, που μόνον ο κινηματογράφος μπορεί να χαρίσει.
Είναι γεγονός πως οι ήρωες της ταινίας τρέχουν, πίνουν, μεθάνε, στο κυνήγι της πρόσκαιρης επιτυχίας. Η Σκοτία του 1996 αποδεικνύεται πολύ στενάχωρη για τα όνειρά τους και τη δεδομένη ευφυία τους. Άγνωστοι στα χρόνια εκείνα ο Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, η Κελι Μακ Ντόναλντ, ο Ρόμπερτ Καρλάιλ κουβαλούν οι ίδιοι την ορμή της φιλοδοξίας, αποδίδοντάς τους ρόλους σχεδόν ντοκιμαντερίστικα. Δίχως υπόκριση, σα να ζουν οι ίδιοι τους εαυτούς τους. Βάζουν μπρος τη μηχανή του μυαλού τους και τρέχουν…με χίλια για ότι μπορεί να φαντάζει γοητευτικά εύκολο και επικερδές. Μπορεί, εντέλει, όλα να καταλήγουν στο κενό (ή έστω σε ένα αναγκαίο ευτυχές «συμμάζεμα»), αλλά προλαβαίνει κανείς να ταυτιστεί και να ζήσει μαζί με τους ήρωες. Αυτό είναι και το επίτευγμα της ιστορικής, στο είδος της, ταινίας, κι αν όλα σήμερα μοιάζουν ψευδαισθητικά γρήγορα, το «Trainspotting» αποδεικνύει πως το πραγματικά ταχύ μέσο για να ταξιδέψει κάποιος στον χρόνο είναι ο κινηματογράφος. Το τότε της Σκοτίας του 1996 δεν απέχει πολύ από το σήμερα των άδειων επιδιώξεων. Τουλάχιστον, οι εικόνες εκείνης της εποχής κουβαλούν αυθεντική ένταση και όχι διαδικτυακή καθήλωση.
Βασίλης Κεχαγιάς
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα topontiki.gr