Ο Thierry Klifa έχει ως αφετηρία το σκάνδαλο Bettencourt (που, αν και δεν ξέσπασε πριν από πάρα πολλά χρόνια, είναι μια υπόθεση που πιθανώς δεν έχει μείνει τόσο πολύ στη συλλογική μνήμη εκτός Γαλλίας ακόμη κι εκείνων που παρακολουθούν στενά τις διεθνείς εξελίξεις, λόγω «βομβαρδισμού» ειδήσεων τα χρόνια που ακολούθησαν), αλλάζοντας διάφορες λεπτομέρειες.
Πιο συγκεκριμένα, είναι σαν να το αποπολιτικοποιεί για τις ανάγκες της ιστορίας που θέλει να αφηγηθεί, χωρίς να λείπουν οι σχετικές αναφορές, μιας και η δράση μένει χρονικά στον καιρό της διακυβέρνησης Mitterand, όταν ξεκίνησαν τα πραγματικά γεγονότα, αλλά δεν «απλώνεται» μέσα σε πολλές δεκαετίες.
Το σενάριο μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη φύση της σχέσης που μοιράζονται οι χαρακτήρες των Marianne και Pierre-Alain, και ειδικότερα το μέχρι που μπορεί να φτάσει η χειραγώγηση του δεύτερου και η ευπιστία της πρώτης. Ίσως να χρειαζόταν μια καλύτερη ισορροπία με άλλα δευτερεύοντα πρόσωπα ώστε να μη χαθεί η δική τους διαδρομή μέσα στην ιστορία μπροστά στη βαρύτητα του εν λόγω ντουέτου. Τα διακυβεύματα είναι πολύ σοβαρά, ωστόσο από την αρχή μέχρι το τέλος επικρατεί ένας ανάλαφρος, ειρωνικός τόνος, μόνο ανά στιγμές ξεκάθαρα κωμικός, πάντως ρυθμισμένος έτσι ώστε να μη βαραίνει ποτέ υπερβολικά η ατμόσφαιρα.
Το φιλμ δεν έχει ιδιαίτερο βάθος στα συμπεράσματά του, ακόμη και οι σατιρικές πτυχές του φαντάζουν επιδερμικές και βασισμένες σε στερεότυπα, όμως έχει ενδιαφέρον το πώς τοποθετεί τα πιόνια των ηρώων στη σκακιέρα της πλοκής, πώς σκιαγραφεί πορτρέτα παρατηρώντας συμπεριφορές και αντιδράσεις.
Αναμενόμενα, η Isabelle Huppert επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά γιατί είναι από μόνη της ένα κεφάλαιο για το παγκόσμιο σινεμά, προσέχοντας και την παραμικρή λεπτομέρεια σ’ έναν ρόλο που δεν έχει γραφτεί απαραίτητα για να αποτελέσει ένα παράθυρο με θέα στην καρδιά της πλουτοκρατίας. Και όμως, ακόμη και χωρίς να έχει στα χέρια της ένα υλικό αντάξιο των κορυφαίων της ρόλων, η ίδια προσθέτει πινελιές που κάνουν τη διαφορά ως προς τη διαμόρφωση ενός κινηματογραφικού προσώπου πολυεπίπεδου, κόντρα στη σεναριακή βάση από την οποία πιάνεται. Στους δεύτερους ρόλους ξεχωρίζει η λιτή αλλά αξιομνημόνευτη Marina Foïs, με μια υπόκωφη θλίψη που προσθέτει αξία στο σύνολο.
Το timing της κυκλοφορίας της ταινίας μέσα στη θερινή ραστώνη ίσως κάνει λιγότερο εμφανείς τις πιο σοβαρές διαστάσεις των συμβάντων που εξιστορούνται, αλλά έτσι και αλλιώς η «Πιο Πλούσια Γυναίκα στον Κόσμο» έχει ως πρωταρχικό σκοπό τη διασκέδαση. Δεν είναι μια σπουδαία δημιουργία, αλλά παρακολουθείται αρκετά ευχάριστα, και όσοι προσέλθουν για να θαυμάσουν ακόμη μια έξοχη ερμηνεία δια χειρός Huppert θα ικανοποιηθούν και με το παραπάνω.
Πάρις Μνηματίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα moveitmag.gr