Οι περιπέτειες του μέθυσου, ρατσιστή και σεξιστή πρώην αστυνομικού Torrente χαίρουν τέτοιας δημοφιλίας στην Ισπανία που έχουν οδηγήσει σε μια κινηματογραφική σειρά που μετρά περισσότερες ταινίες και από αντίστοιχα αγγλόφωνα κωμικά franchise. Στην Ελλάδα διανομή είχε πάρει μόνο η πρώτη ταινία, υπό τον τίτλο «Τορέντε: το Κουλό Χέρι του Νόμου» (sic).
Το μη πολιτικώς ορθό χιούμορ που διατρέχει τα φιλμ αυτά έχει ουκ ολίγους φαν στη χώρα καταγωγής τους, διέπεται όμως και από μια πολύ έντονη κακογουστιά που αφήνει μια άσχημη επίγευση. Ενώ αποτελεί και τον ορισμό του οξύμωρου το πώς ένας ήρωας με τόσο απεχθή γνωρίσματα και που στα χαρτιά αποτελεί παράδειγμα προς αποφυγήν τελικά κατορθώνει να λειτουργεί ακόμη και ως θετικό πρότυπο βάσει του πώς αντιμετωπίζεται σεναριακά.
Ενώ τα προηγούμενα μέρη έχουν παρωδήσει διαφορετικά κινηματογραφικά είδη (από το αστυνομικό και το κατασκοπικό θρίλερ μέχρι τις ταινίες φυλακής), εδώ μπαίνουν στο στόχαστρο τα κλισέ του πολιτικού θρίλερ, αν και όσα διατυπώνει εμμέσως ο Santiago Segura έχουν έναν σοβαρό καταγγελτικό τόνο τουλάχιστον για τον ίδιο.
Και πολιτική τοποθέτηση υπάρχει (δυστυχώς πολύ χοντροκομμένη και άγαρμπη στα συμπεράσματά της, ανεξαρτήτως ιδεολογικού προσήμου), που φαίνεται από διάφορες μικρότερες ή μεγαλύτερες πινελιές, όσο και αν ο δημιουργός δημοσίως επικαλείται μια ουδετερότητα. Οι παραλληλισμοί με την τρέχουσα επικαιρότητα στην Ισπανία είναι του τύπου «τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια» (ενδεικτικά, το ακροδεξιό κόμμα με το οποίο φιλοδοξεί να κατέβει στις εκλογές ο Torrente ονομάζεται Nox, από το αντίστοιχο υπαρκτό Vox, ενώ ο σοσιαλδημοκράτης τωρινός πρόεδρος στο σύμπαν της ταινίας ονομάζεται Pedro Vilches αντί για Sánchez), αλλά αυτό που βασικά ενοχλεί είναι η εξαιρετικά απαίδευτη και με εμπάθεια πολιτική σκέψη πίσω από το κείμενο.
Η πληθώρα των guest stars από προηγούμενα φιλμ της σειράς δεν θα πουν απολύτως τίποτα (και δικαιολογημένα) στο ελληνικό κοινό που στη συντριπτική πλειονότητά του δεν έχει έρθει σε επαφή με τον κινηματογραφικό κόσμο του χαρακτήρα του τίτλου, υπάρχουν όμως τρεις απρόσμενες αναγνωρίσιμες παρουσίες που θα προκαλέσουν μια έκπληξη της στιγμής. Αλλά σε ένα σύνολο τόσο φτωχό σε καλλιτεχνική αξία, αυτά τα στοιχεία είναι απλά διακοσμητικά.
Τα καμώματα του Torrente έχουν ομολογουμένως έναν συγκεκριμένο τύπο κοινού, αλλά τουλάχιστον σε κάποιες από τις προηγούμενες εξορμήσεις του στο σινεμά μπορεί να είχε μερικά μετρημένα αστεία που να έβρισκαν τον στόχο τους ανάμεσα στα πολλά «άσφαιρα». Εδώ ο πηγαίος χαβαλές μοιάζει να έχει υποχωρήσει σε μεγάλο βαθμό για να εξυπηρετηθεί ένα κήρυγμα που ενδέχεται να έχει και πιο πονηρούς σκοπούς από αυτό που φαίνεται αρχικά. Να περιμένουμε άραγε και τον ίδιο τον Segura να διεκδικήσει κάποιο αξίωμα στο μεσοπρόθεσμο μέλλον;
Πάρις Μνηματίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα moveitmag.gr