Νέο σίκουελ του υπερ-επιτυχημένου franchise του animation στούντιο Illumination. Είναι λίγο σαν ένα άλλο σουξέ του στούντιο, το “Super Mario Galaxy Movie”, με την έννοια πως κυλάει ευχάριστα και αποτελεσματικά, έχει χρώματα και αισθητικά στοιχεία που ανοίγουν το μάτι παρά την συνήθη CGI πλαστικούρα, και τελικά κρέμεται πάνω στο κατά πόσο ως θεατής θα αναγνωρίσεις τις αναφορές που περνάνε από την οθόνη σου.
Όσο κυνικά και να το δούμε πάντως, δε θα προσποιηθώ πως το να βλέπω χορταστικά gags με τον Μπάστερ Κίτον στο 7ο σίκουελ του “Εγώ, ο Απαισιότατος” δεν είναι μια εντελώς απρόσμενη, όσο και ικανοποιητική εμπειρία. Για αυτό και μόνο – για την κινηματογραφική πλαισίωση και τις σινεφίλ αναφορές – αυτή η ταινία είναι πολύ πιο διασκεδαστική και μάλλον η καλύτερη από όλες τις προηγούμενες του (επαναλαμβανόμενου) franchise.
Δεν ανακαλύπτει τον τροχό: Η 3η πράξη είναι ένας μεγάλος μηχανισμός που κάπως ανυπομονείς να τελειώσει, ενώ σε γενικές γραμμές παρότι είναι ευχάριστο το φιλμ, δεν θα τρελαθείς κι από το κέφι. Αλλά έχει ωραίες στιγμές, από κάθε διαφορετική χρήση animation μέχρι μια σκηνή κυνηγητού μέσα σε ένα άδειο κινηματογραφικό στούντιο (αναγκαίο!), ώσε να κρατά τα πράγματα αρκετά φρέσκα.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr