O Μιχάι και η Λίσμπετ μετακομίζουν με τα πέντε παιδιά τους από την Ρουμανία σε μία μικρή πόλη της Νορβηγίας. Εκείνος είναι Ρουμάνος αλλά εκείνη κατάγεται από την Νορβηγία και μιλάει άπταιστα την γλώσσα. Είναι βαθιά θρησκευόμενοι και ακολουθούν ένα τρόπο ζωής εντελώς διαφορετικό από τον εκεί συνηθισμένο. Μία ημέρα όμως στο μάθημα της γυμναστικής, η δασκάλα ανακαλύπτει μώλωπες στην μεγαλύτερη έφηβη κόρη και τότε μία χιονοστιβάδα πόλωσης και αντιπαράθεσης θα καταπλακώσει την πόλη αλλά κυρίως την ίδια την οικογένεια Γκεοργκίου.
Βραβευμένος ήδη με Χρυσό Φοίνικα για το κάπως μίζερο 4 ΜΗΝΕΣ, 3 ΕΔΟΜΑΔΕΣ,2 ΗΜΕΡΕΣ, ο Κριστιάν Μουγκίου κέρδισε τον δεύτερο του Χρυσό Φοίνικα στο τελευταίο Φεστιβάλ Καννών με το ΦΙΟΡΔ. Ένα κοινωνικό δράμα που πετυχαίνει παρά τους διδακτισμούς του να προβληματίσει τον σκεπτόμενο θεατή, παρουσιάζοντας του την πόλωση που επικρατεί στην σημερινή εποχή, τον πόλεμο των αντίθετων απόψεων και πεποιθήσεων, την ανοχή της διαφορετικής κουλτούρας και τελικά να τον κάνει να αναρωτηθεί που υπάρχουν όρια τελικά. Πόσο μπορούμε τελικά να προστατεύσουμε τα δικαιώματα των ανθρώπων με τους οποίους διαφωνούμε κάθετα; Οι Γκεοργκίου απαγορεύουν στα παιδιά τους να έχουν κινητά και να παρακολουθουν YouTube, η μελέτη της Αγίας Γραφής και οι προσευχές είναι καθημερινές συνήθειες, όπως και οι τιμωρίες με ένα σύστημα πόντων. Όλα αυτά θα θεωρηθούν περίεργα από τους γείτονες και με μικρές αλλά αποτελεσματικές σκηνές όπως αυτή που ο Μιχάι εμποδίζεται από τους δασκάλους του σχολείου να παίξει στο πιάνο ένα θρησκευτικό τραγούδι (ενώ είναι απλά μουσική) καθώς και η υστερία των ”δημόσιων” γυναικών υπαλλήλων όταν θα προβούν στην ακραία ενέργεια να πάρουν όλα τα παιδιά από την οικογένεια για να τα δώσουν σε ανλαδοχες οικογένειες. Η σκηνή του αποχωρισμού του βρέφους που η μητέρα ακόμα θηλάζει είναι πραγματικά συγκλονιστική, όχι ως σκηνή κινηματογράφου αλλά ως ιδέα και μόνο και με την μητέρα ανήμπορη να μιλήσει για να μην επιβαρύνει την θέση της όπως της υπαγορεύουν.
Το ΦΙΟΡΔ θα μετατραπεί σε πολιτικό και δικαστικό δράμα, με τον πόλεμο της διαφορετικότητας να χτυπάει κόκκινο από τις χιονοστιβάδες των γρήγορων εξελίξεων (πολύ ωραίες και οι σκηνές των χιονοστιβάδων που βλέπουμε στο πίσω μέρος του σχολείου σαν ένα σύνηθες φαινόμενο), όλα αυτά όμως παρουσιάζονται από τον Μουνγκίου με μία απόσταση και ένα πέπλο απάθειας, σαν το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η φιλοσοφική και θεωρητική προσέγγιση και όχι η κινηματογραφική. Αυτό οδηγεί βέβαια και τους ηθοποιούς του σε ερμηνείες αποστασιοποιημένες από τους ρόλους, αν και το πρωταγωνιστικό ζευγάρι είναι εξαιρετικό. Η παράλληλη ιστορία με την φιλία της έφηβης κόρης με την κόρη των γειτόνων, οδηγεί λίγο άτσαλα σε άλλα μη χαρτογραφημένα σεναριακά μονοπάτια και το φινάλε έρχεται τελικά όχι ως λύτρωση αλλά μία αέναη συνέχιση των πραγμάτων και με μία τελική σκηνή λίγο παρωχημένη.
Εν κατακλείδι το ΦΙΟΡΔ είναι μία ταινία συζητήσεων και ”τι θα έκανες αν ήσουν στην θέση της κάθε πλευράς”, επισημαίνει την πόλωση, ακραίες συμπεριφορές αντίδρασης και την υστερία του πολιτίκαλι κορέκτ που έκανε τον κόσμο άνω κάτω με τις χιονοστιβάδες που προκάλεσε, παγωμένο και θυμωμένο ταυτόχρονα όπως το τοπίο στο οποίο λαμβάνει μέρος.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr