Με Τομ Χόλαντ και Ζεντάγια, το franchise «ανασαίνει»!
Όπως μας ενημερώνει και ο τίτλος της πιο πρόσφατης κινηματογραφικής του περιπέτειας, μια "καινούρια μέρα" ξεκινάει για τον Σπάιντερμαν. Αν και στην στουντιακή συνταγή δεν έχουν αλλάξει πραγματικά και πολλά πράγματα (όπως κάποιοι ισχυρίζονται), ο αγαπητός αραχνο-ήρωας πετάει ψηλά στις προτιμήσεις του κοινού σε όλο τον πλανήτη, με τους δύο πρωταγωνιστές, Τομ Χόλαντ και Ζεντέγια (που τους απολαύσαμε πρόσφατα και στην "Οδύσσεια" του Νόλαν) στα καλύτερά τους.
Όπως είναι λογικό, αυτό το κινηματογραφικό είδος στοχεύει πρωτίστως στην ικανοποίηση του μασίφ κοινού του: αναφορές και συνδέσεις με τα προηγούμενα φιλμ του σύμπαντος, αναπάντεχες συγκρούσεις και συναντήσεις με άλλους μαρβελικούς ήρωες (Χαλκ, Μαύρη Χήρα), πράγματα δηλαδή που σε επίπεδο σεναρίου θα πυροδοτήσουν πρωτίστως τις συζητήσεις των φανατικών θαυμαστών που θα μείνουν κολλημένοι στο κάθισμά τους μέχρι την (επίσης αναμενόμενη) post-credits sequence!
Παρόλα αυτά, μιας και το είδος γνώρισε μια κάποια κόπωση εσχάτως και με το Χόλιγουντ να γνωρίζει πώς να προστατεύει το οικοσύστημά του, σπεύδει να διαφοροποιήσει κατά το ελάχιστο τη συνταγή σε αυτή την προσθήκη του ανθρώπου-αράχνη, ενισχύοντας το δραματουργικό πυρήνα (εστιάζοντας περισσότερο στην ανθρώπινη πλευρά του ήρωα, στο ρομαντικό μέρος, κ.λ.π.) ενώ οι σκηνές και η διαχείριση της δράσης ξεφεύγουν από τον αυτόματο πιλότο και την ηχητική κλωτσοπατινάδα και φέρνουν στο νου τη διαχείριση του είδους, όπως τη δίδαξε από τον "Σκοτεινό Ιππότη" και έπειτα ο Κρίστοφερ Νόλαν.
Ως προς το καινούριο αυτό κεφάλαιο του Σπάιντερμαν, το σενάριο επιστρέφει συνεχώς στα αισθήματα ματαίωσής του, σε εκείνη την αποξένωση που αισθάνεται εκείνος που κι αν ακόμα έχει αναλάβει την προστασία της Νέας Υόρκης, δεν έχει όμως πλέον ούτε φίλους, η οικογένειά του χάνεται στο παρελθόν και το κορίτσι των ονείρων του μοιάζει σαν ένα άπιαστο όνειρο.
Απλώνοντας τη δράση του σε δυόμιση ώρες (χαρακτηριστικό του είδους, που όμως φέρνει και την παγίδα των επαναλήψεων και των ανώφελα μακροσκελών σεκάνς), ο σκηνοθέτης Ντέστιν Ντάνιελ Κρέττον αφήνει κάπως τα αισθήματα μεταξύ των διαφόρων υποκριτικών ζευγών να αναπνεύσουν, κάτι που αποβαίνει συνολικά προς όφελος του έργου.
Φυσικά, ο προβολέας δικαιωματικά ανήκει στους Τομ Χόλαντ και Ζεντέγια που δημιουργούν ένα καταραμένα ρομαντικό ζεύγος με άρωμα άλλης δεκαετίας, ενώ συγκεκριμένα η Ζεντέγια προσεγγίζει εντελώς ρεαλιστικά τον χαρακτήρα της Εμ Τζέι και βγαίνει κερδισμένη-ξεχωρίζει άνετα και κομψά σε ένα σύνολο που εξ' ορισμού παίζει στον ιλιγγιώδη τόνο της γραφικής νουβέλας!
Φτάνοντας σε κάποια συμπεράσματα, για όσους ενδιαφέρονται περί αριστοτελικής γραφής, αξίζει να δώσουν μια προσοχή στο πώς χτίζεται η "αναγνώριση" των δύο ηρώων, τί ρόλο εξυπηρετεί η ψευδοαναγνώριση στα μισά περίπου του έργου, και εν τέλει πώς όλο το κινηματογραφικό εποικοδόμημα γίνεται και πάλι επισφαλές, όταν το τιμόνι στρίβει για άλλη μια φορά προς την κατεύθυνση "Ο Σπάιντερμαν σύντομα και πάλι κοντά σας".
Παναγιώτης Λιάκος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο ομογενειακό έντυπο Εθνικός Κήρυκας
και αποτελεί μεταφρασμένη του εκδοχή