Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τα γεγονότα που περιγράφει η ταινία «No way home». Ο Πίτερ είναι πλέον ένας ενήλικας που ζει εντελώς μόνος, έχοντας εθελοντικά εξαφανιστεί από τη ζωή και τις αναμνήσεις των ανθρώπων που αγαπά. Καταπολεμώντας το έγκλημα σε μια Νέα Υόρκη που δεν γνωρίζει πλέον το όνομά του, έχει αφιερωθεί εξ ολοκλήρου στην προστασία της πόλης του, ως Spider-Man πλήρους απασχόλησης, αλλά καθώς οι απαιτήσεις προς αυτόν μεγαλώνουν, η πίεση πυροδοτεί μια εκπληκτική φυσική εξέλιξη που απειλεί την ύπαρξή του, την ίδια στιγμή που ένα παράξενο νέο μοτίβο εγκλημάτων δημιουργεί μία από τις πιο ισχυρές απειλές που έχει αντιμετωπίσει ποτέ.
Η υπόθεση
Ο Ντέστιν Ντάνιελ Κρέτον σκηνοθετεί την επόμενη ταινία της σειράς Spider-Man. Αυτή τη φορά έχουμε μια ταινία γεμάτη από ειδικά και οπτικά εφέ, όπως και στις άλλες, που είναι εξίσου εντυπωσιακά, αλλά πολύ χιούμορ που αναμιγνύεται με πλούσια δράση και πνευματικές αναζητήσεις που μας πάνε σε ένα άλλο επίπεδο. Οι συγκρίσεις είναι αναπόφευκτες και δικαίως οι θεατές θα μιλήσουν για το τι είχε γίνει στις άλλες ταινίες και εδώ δεν έγινε ή κάτι που βλέπουν για πρώτη φορά. Ο ήρωάς μας είναι πιο ανθρώπινος και πιο ευάλωτος, κάτι που τον φέρνει πιο κοντά στον οποιοδήποτε άνθρωπο, έτσι έρχεται ενστικτωδώς η ταύτιση.
Αυτό όμως που βλέπουμε είναι η επανάληψη των ίδιων και των ίδιων εφέ που δημιουργούν έναν κορεσμό και, αναπόφευκτα, φέρνουν το γέλιο. Πολλές φορές αυτά που γίνονται είναι εφέ που απευθύνονται σε παιδικές ηλικίες. Ο μύθος του Spider-Man χάνει την αίγλη του και γίνεται κάτι σαν ένας κλόουν που φέρνει το γέλιο και τη διασκέδαση, όχι όμως τον προβληματισμό, κάτι που δεν συμβαίνει στους πιο σοβαρούς κλόουν που έχουμε δει.
Η διασκέδαση
Με άλλα λόγια, ο Πάρκερ μας διασκεδάζει, αλλά δεν μας προβληματίζει. Μας δείχνει έναν ανθρώπινο σούπερ ήρωα αλλά δεν τον αναβαθμίζει. Δεν μπορεί να προσθέσει αφηγηματικό φορτίο στην αφήγηση αυτού του σούπερ ήρωα. Διατηρεί την έννοια του μεσσία, όπως και σε όλες τις σειρές και των άλλων σούπερ ηρώων, κάνει έναν υπαινιγμό για τη συμμετοχή όλων σε αυτό που πρόκειται να γίνει, δεν το αναπτύσσει, γιατί έτσι θα χανόταν η δομή του σούπερ ήρωα. Διασκεδάζει, αλλά δεν δίνει κάτι παραπάνω.
Η Νέα Υόρκη ακόμα ηρωποιεί και θεοποιεί τον Spider-Man, άρα, ακόμα, δεν έχουμε την αρωγή του κόσμου σε αυτόν που θα τους σώσει, ότι και να γίνει. Έτσι τελειώνει η ταύτιση, ο Spider-Man δεν μπορεί να είμαι εγώ ή εσείς, μπορεί, όμως, να είναι ο καλός αξιωματικός ή κυβερνήτης, ο απεσταλμένος μιας ανώτερης δύναμης. Αυτό το έχει ανάγκη, ως ουτοπία, καλά κρυμμένη, το κυβερνών σύστημα, όχι όμως εμείς που έτσι εμπεδώνουμε ότι δεν μπορούμε να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας.
Η ανάγκη
Μην ανησυχείτε, θα διασκεδάσετε, θα νιώσετε για λίγο σούπερ ήρωες, θα πάτε, μετά, για ένα ποτάκι και, ίσως, πιστέψετε ότι είστε ήρωας για τον φίλο ή το αμόρε σας. Δεν θα είστε όμως. Πιθανόν να ευχηθείτε ότι χρειαζόμαστε εδώ, στην Ελλάδα, ένα Spider-Man για να βάλει τα θέματα στη θέση τους, ελλείψει πολιτικής βούλησης, ίσως θα έχετε δίκιο, όμως, τελικά, θα έχετε άδικο, ακόμα μια φορά. Ωραίο το εφέ, αλλά ας το προσπεράσουμε.
Γιάννης Φραγκούλης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα filmandtheater.gr