Σύνοψη: Ένας άνεργος συγγραφέας, που ακολουθεί στα κρυφά άγνωστους ανθρώπους για να αντλήσει υλικό για τα βιβλία του, γνωρίζει τον Κομπ, έναν γοητευτικό διαρρήκτη, που τον μυεί στον τρόπο δράσης του.
Άποψη: Εντοπίζει κανείς, όχι με ιδιαίτερη δυσκολία, αναμενόμενες αδυναμίες για ένα μεγάλου μήκους σκηνοθετικό ντεμπούτο στο κινηματογραφικό ξεκίνημα του Christopher Nolan, αλλά και αρκετά στοιχεία που δηλώνουν πως είναι ένας ιδιαίτερα έξυπνος καλλιτέχνης, που ξέρει πόσα περιθώρια του δίνει το εκάστοτε πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να δουλέψει (και αυτό θα φαινόταν και στη μετέπειτα πορεία του φυσικά, ανεξάρτητα από τα όποια ποιοτικά σκαμπανεβάσματα).
Ο τρομερά μικρός προϋπολογισμός έχει ως αποτέλεσμα και μια οικονομία όσον αφορά τη χρονική διάρκεια, η οποία όμως δρα υπέρ της όλης ροής, και την επιλογή της ασπρόμαυρης φωτογραφίας (αρκετά συνηθισμένη λύση εκείνη τη δεκαετία, θυμάται κανείς και τους «Υπαλλήλους» του Kevin Smith ή το «π» του Darren Aronofsky), η οποία όμως αξιοποιείται με τρόπο δημιουργικό, ως αισθητική άποψη, λόγω και των νεο-νουάρ καταβολών της ιστορίας.
Ενώ και η μη γραμμική αφήγηση, αν κι ελαφρώς εφετζίδικη και στα χνάρια της μόδας της περιόδου μετά τη σαρωτική επιτυχία του «Pulp Fiction», λειτουργεί ως προς το να κινήσει το ενδιαφέρον του θεατή, με τα κενά που αποκαλύπτονται σταδιακά και στρατηγικά για να σχηματίσουν μια μεγάλη εικόνα.
Το οπτικό εύρημα του προσώπου του πρωταγωνιστή ως μια χρονική «πυξίδα» για το κοινό είναι επιτυχημένο και αναδεικνύει μια προβληματική που θα επανέλθει μερικώς και αργότερα στη φιλμογραφία του Nolan (ειδικά στην τριλογία του «Σκοτεινού Ιππότη», όπου το πρόσωπο κουβαλάει έναν συμβολικό ρόλο για έναν μεγάλο αριθμό χαρακτήρων, όχι μονάχα τον Bruce Wayne).
Σεναριακά ωστόσο γίνεται αντιληπτό από διάφορες λεπτομέρειες (όχι ιδιαίτερα καλογραμμένος ο ρόλος της ηρωίδας που υποδύεται η Lucy Russell, αρκετές συμπτώσεις που δεν είναι οργανικά δεμένες μέσα στην πλοκή) πως η πένα πίσω από το κείμενο, αν και χαρισματική, είναι ακόμη «άγουρη».
Πάντως, ενώ διαχρονικά επιμένει ένας χαρακτηρισμός για τον εν λόγω σκηνοθέτη σχετικά με το ότι στα πρώτα του βήματα δεν είχε ακόμη αυτοπεποίθηση στη διεύθυνση ηθοποιών, εδώ μάλλον αποδεικνύεται το αντίθετο, καθώς καταφέρνει να αποσπάσει ικανοποιητικές ερμηνείες από ένα άσημο καστ, και ειδικά στην περίπτωση του Jeremy Theobald βρίσκει έναν πρωταγωνιστή με αρκετά έντονο στίγμα.
Οι φαν του κινηματογραφιστή που τυχόν δεν έχουν ανακαλύψει ακόμη το συγκεκριμένο φιλμ θα δουν με χαρά πολλά από εκείνα τα γνωρίσματα για τα οποία τον έχουν σε εκτίμηση, έστω και σε διαφορετική κλίμακα, αλλά και πέραν αυτού του κοινού, το «Following» σίγουρα παρακολουθείται με ενδιαφέρον για πολλούς λόγους. Έχει και μια ξεχωριστή αξία το να βλέπει κανείς πώς ένας auteur που, με το «καλημέρα» σχεδόν, καλούταν να διαχειριστεί αποκλειστικά μεγάλες παραγωγές, κινείται και με ελάχιστους πόρους στη διάθεσή του.
Πάρις Μνηματίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα moveitmag.gr