Μετά από δέκα χρόνια, ο υποψήφιος για BAFTA σκηνοθέτης Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν (Drive / Μόνον ο Θεός Συγχωρεί / The Neon Demon), επανέρχεται στη μεγάλη οθόνη με ένα τολμηρό και προσωπικό εν μέρει, κινηματογραφικό όραμα.
Η ιστορία (που δανείζεται στοιχεία από την ομότιτλη ταινία του 1968 του Νόρμαν Τζέι Γουόρεν), διαδραματίζεται σε μια φουτουριστική μητρόπολη βουτηγμένη στο νέον, που μου θύμισε το Blade Runner. Έναν υπνωτικό κόσμο που μοιάζει να ξεπήδησε από δυστοπική επιστημονική φαντασία, ισορροπώντας διαρκώς ανάμεσα στη σαγήνη και την ασύστολη βία.
Όταν μια μυστηριώδης ομίχλη κατακλύζει την μητρόπολη, μια θανατηφόρα και φευγαλέα οντότητα απελευθερώνεται. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Αμερικανός Στρατιώτης Κέι (Τσαρλς Μέλτον), ξεκινά μια οδυνηρή οδύσσεια για να σώσει την κόρη του πεπεισμένος πως βρίσκεται παγιδευμένη στην Κόλαση, που ενσαρκώνεται από τον Δερμάτινο Άνθρωπο, έναν βίαιο τύπο που σκοτώνει κορίτσια με σκηνές που θυμίζουν cinema giallo (και φυσικά Ντάριο Αρτζέντο). Συναντά μια προβληματική νεαρή γυναίκα και ανερχόμενη σταρ, την Έλε (Σόφι Θάτσερ) που επίσης αναζητά τον πατέρα της, τον πανίσχυρο Τζόνι Θάντερς (Ντάγκρεϊ Σκοτ), ο οποίος πρόκειται να παντρευτεί την Ντομινίκ (Αβάνα Ρόουζ Λιου) την πρώην κολλητή της φίλη.
Όπως αναφέρει ο σκηνοθέτης, «η ταινία ξεκινάει με το γεγονός ότι σχεδόν πέθανα και ξαναήρθα στη ζωή. Με αυτή τη νέα ματιά στη ζωή, ήθελα να μπλέξω τον τρόπο που σκέφτομαι με τον τρόπο που βιώνω τη δημιουργικότητα (…) Είχα αυτή την επιθυμία ότι δεν πρόκειται να πεθάνω, γιατί έπρεπε να επιστρέψω για τη μικρότερη κόρη μου που δεν ήταν έτοιμη να με αποχωριστεί».
Το λέει αυτό επειδή κατά τη διάρκεια μια εγχείρησης που είχε κάνει έμεινε κλινικά νεκρός για αρκετή ώρα. Αυτή η αίσθηση έγινε η βασική θεματική δύναμη πίσω από τον Στρατιώτη Κέι, έναν χαρακτήρα που ο Ρεφν θεωρεί alter ego του.
Συνολικά, θα έλεγα ότι έχουμε μια δυνατή ιστορία κόκκινων αποχρώσεων (του αίματος και του πάθους) και ultra αισθητικής που μας φέρνει στο νου πολλές ταινίες, η οποία με τη συμβολή και της μουσικής επένδυσης του Πίνο Ντονάτζιο) σε μαγνητίζει. Με ώθησε να θέλω να ξαναδώ το The Neon Demon.
Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα amarysia.gr