Ο φτωχός και φιλόδοξος Τζορτζ (Μοντγκόμερι Κλιφτ) πιάνει δουλειά στην εταιρεία του πλούσιου θείου του, όπου συνάπτει μια κρυφή σχέση με την εργάτρια Άλις (Σέλλεϊ Γουίντερς). Η ζωή του αλλάζει ριζικά όταν παίρνει προαγωγή και ερωτεύεται παράφορα την πλούσια Άντζελα (Ελίζαμπεθ Τέιλορ), χάνοντας κάθε ενδιαφέρον για την Άλις. Ωστόσο, η τελευταία τον εκβιάζει με ένα μυστικό για να τον παντρευτεί, οδηγώντας τον σε μια πράξη απελπισίας με ανεπανόρθωτες συνέπειες.
Διασκευάζοντας για την οθόνη —με σημαντικές όμως παραλείψεις— το μυθιστόρημα «Μια Αμερικανική Τραγωδία» (1925) του Θίοντορ Ντράιζερ, ο Τζορτζ Στίβενς επιλέγει ένα πρώτης τάξης καστ, το οποίο υπηρετεί τους καλογραμμένους ρόλους στο μέγιστο βαθμό. Έτσι, παραδίδει στο κοινό μια ακόμα κινηματογραφική ραψωδία για τη συντριβή του ατόμου από τις δαγκάνες της κοινωνικής ανέλιξης και του παράφορου έρωτα. Αυτό που ακούγεται σαν τυπικό μελό, μετατρέπεται από τον Στίβενς σε μια ξεχωριστής μαστοριάς στιγμή της Χρυσής Εποχής του Χόλιγουντ. Ιδιαίτερη μνεία χρειάζεται να γίνει στα «σβησίματα» της κάμερας σε κομβικές σκηνές, όπως σε αυτή της λίμνης, ή στις πυρετώδεις κοντινές λήψεις ενός πυρακτωμένου από έρωτα Κλιφτ και μιας απαστράπτουσας Τέιλορ.
Απόγειο δε ενός μετα-κινηματογραφικού νεύματος είναι η στιγμή όπου η Τέιλορ, έτοιμη να αποκαλύψει τα αισθήματά της στον Κλιφτ, στρέφει στιγμιαία το βλέμμα της στο κοινό και αναρωτιέται: «Μας βλέπουν;». Έχοντας μια διορατική ματιά για τις παγίδες της ταξικής δομής —ιδιαίτερα με το μείγμα καλοσύνης, ανταμοιβής και αίσθησης ασφάλειας που διατυμπανίζει η ανώτερη αστική τάξη— το υψηλού επιπέδου δράμα του Στίβενς διακρίνεται από λυρισμό σε σωστή μίξη με τις εν γένει ρεαλιστικές στιγμές του. Αυτές, όπως και το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας, διακόπτονται ενίοτε από απειλητικές πινακίδες και ατάκες που δημιουργούν αχνές ρωγμές στην κυρίαρχη αίσθηση κανονικότητας.
Σπύρος Γάγγας