Τόσο από πρόσφατα διαφημιστικά (για τις μοτοσυκλέτες MV Agusta και τον οίκο μόδας Prada) του όσο και από τα ντοκιμαντέρ ή τις μεγάλου μήκους ταινίες μυθοπλασίας του, ο Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν δεν έχει κρύψει το αξίωμά του για τη «βία» που ασκεί η τέχνη, ούτε όμως και τη γοητεία που του ασκεί η μόδα, το λούστρο της εικόνας και η αψεγάδιαστη επιφάνεια, υπογράφοντας μάλιστα τις ταινίες του ως brand name: NWR. Πρόκειται για μια νέα εκδοχή του cinéma du look, όπου το neon στυλ πρυτανεύει έναντι της ουσίας και της βαρύτητας της κινηματογραφημένης πραγματικότητας.
Σε μια φουτουριστική μητρόπολη με αναφορές κυρίως στο Blade Runner αλλά και στη Μαύρη Βροχή του Ρίντλεϊ Σκοτ — λόγω ιαπωνικού πλαισίου και Γιακούζα — η Ελ («αυτή») αναζητά τον πατέρα της, ο οποίος εμφανίζεται ως «λυντσική» φιγούρα και γρήγορα την εγκαταλείπει, μαζί με μια influencer και τη μητριά της, προκειμένου να γυρίσει μια ταινία. Παράλληλα, στον υπόκοσμο, εκτυλίσσεται μια βίαιη αναμέτρηση μεταξύ ενός Αμερικανού στρατιώτη που προσπαθεί να σώσει την κόρη του και ενός κατά συρροή δολοφόνου.
Η ταινία του Δανού δεξιοτέχνη έχει ένα στήσιμο και μια πρόσοψη σαν αυτή του Suspiria του Ντάριο Αρτζέντο, ενώ στο βάθος χάσκει η ιλουστρασιόν αγριάδα ενός Μπερτράν Μαντικό. Ο φωτισμός μιμείται ακόμη και τα χρώματα που πλαισιώνουν το εμβληματικό giallo, ενώ ο λαβύρινθος στον οποίο τοποθετούνται οι χαρακτήρες φέρνει στο νου τον αντίστοιχο τόπο ματαιοδοξίας και τρόμου στο Suspiria. Ωστόσο, οι απίθανες καταστάσεις, η μονολιθική υποκριτική, η ρηχή ψυχολογία των χαρακτήρων-αρχετύπων, η ψευδο-Οιδιπόδεια ανακατασκευή του πατρικού προτύπου για την παιδική ηλικία εν γένει αλλά και για την κόρη ειδικότερα, καθώς και η εμμονή του σκηνοθέτη στη συνθετική και επίπλαστη αποτύπωση της πραγματικότητας, ακυρώνουν οποιαδήποτε αρετή σε αυτό το επιστημονικής φαντασίας B-movie. Αναζητείται λοιπόν ο σκηνοθέτης της εκπληκτικής τριλογίας Pusher, εκεί όπου η κόλαση έχει την πραγματική της διάσταση.
Σπύρος Γάγγας