Τρεις γριές, οι τρεις μοίρες, κάθονται κάτω από το δέντρο και λεν τα που έγιναν, τα που ονειρεύτηκαν και τα μελλούμενα: αγαπούσε την μουσική, οδηγούσε μηχανή, είχε και δικό της ίντερνετ… Αΐίί. Θεός φυλάξοι…
Τρία θανάσιμα αμαρτήματα για μια κοπέλα, την Άγια (Ντόρα Ακάν Ζλατανόβα), σε μια κλειστή βουκολική κοινότητα. Την έφερε ο μπαμπάς (Σελπίν Κερίμ) από τη Γερμανία για να την παντρέψει και να τη νοικοκυρέψει. Που την έφερε; Στους δικούς του, τους γιουρούκους που ζουν στα ορεινά του Ραντόβις της Βόρειας Μακεδονίας. Εκεί ζει κι ο έφηβος βοσκός μας. Ο Αχμέτ (Άριφ Γιακούπ), παιδάκι μ’, ως γνωστόν, βοσκούσε τα πρόβατα εδώ επαραπέρα και… εκ πρώτης όψεως, λοιπόν, βλέπει την Άγια…
Έρως αγνός κεραυνοβόλος, κόντρα στις συμβάσεις. Ο μικρός αδερφός του Αχμέτ, ο Ναΐμ (Άγκους Άγκουσεφ), στόμα έχει αλλά μιλιά δεν έχει. Ο ορεσίβιος πατήρ (Άξελ Μεχμέτ) πιστεύει ότι του κάναν μάγια και θέλει να ξεμαγέψει τον γιο του. Όμως κατ’ ουσίαν ο μεγάλος γιος, ο Αχμέτ, είναι ο μαγεμένος. Μαγική ιστορία αγάπης, έρωτα και χειραφέτησης, που δανείζεται στοιχεία από τον Ρωμαίο και την Ιουλιέττα, αλλά μπολιάζεται με τοπικό χρώμα, σπρέι και άρωμα μουσικής. Μουσική νεανική (Fabulous · C.U.T.) και ιδανική (αφοί Αλέν & Νενάντ Σινκάουζ) που βοηθάει τους πρωτάρηδες πρωταγωνιστές και τον σκηνοθέτη να κάνουν μια πρώτη μεγάλου μήκους ταινία που έχει παλμό, συγκινεί και μιλά στις καρδιές των ανθρώπων.
Το πνεύμα του μελισσιού και της θανούσης μητέρας είναι ενεργό στη συνοχή της οικογένειας και τα αποκαλυπτήρια των νέων ιδεών έναντι του παραδοσιακού συντηρητισμού γίνονται στο φθινοπωρινό φεστιβάλ των γιουρούκων. Όλα αυτά φαντάζουν υπερβολικά νεωτερικά για να γίνουν αποδεκτά. Το τέλος φυγείν δυνατόν, όπως εκείνο το ρέιβ πρόβατο της αφίσας που επιστρέφει κι αφήνει την ελπίδα ανοιχτή ότι κάποτε θα επιστρέψει και ο πρώτος έρωτας.
Ο Ουνκόφσκι χειρίζεται δύσκολα ζητήματα με λεπτότητα, με αρκετή συναισθηματική απόσταση και ουδετερότητα, προσφέρει απλόχερα διασκέδαση και τροφή για σκέψεις κι αφήνει τους θεατές και την μουσική να δέσουν το σιρόπι του μπακλαβά. Όσοι έχετε δει το δικό του μικρού μήκους Αυτοκόλλητο (2019) ξέρετε ότι δεν μασάει τα λόγια του ούτε τα χαραμίζει. Όμως η ταινία του δεν είναι συμπεριληπτική (δεν είναι ιν!!!) κι αυτό είναι μειονέκτημα στις μέρες μας, ακόμη κι αν αναφέρεται σε μειονότητα. Παρόλα αυτά ή και για όλα αυτά, θα περάσετε ένα έξοχο καλοκαιρινό βράδυ μαζί της.
Κώστας Καρδερίνης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress