Μια πολύ σκληρή εφηβεία
Ο 12χρονος Μπεν, μετά από το διαζύγιο των γονιών του, περνά τις καλοκαιρινές του διακοπές σε μια κατασκήνωση υδατοσφαίρισης. Εκεί θα γνωριστεί με τα υπόλοιπα αγόρια που συμμετέχουν και αμέσως θα διαφανεί η επιθυμία του να ενταχθεί στην ομάδα. Υπάρχει όμως και ο Ιλάι, ένα αγόρι που τα υπόλοιπα το έχουν στοχοποιήσει κι απομονώσει επειδή υποστηρίζουν ότι πάσχει από μια μεταδοτική αρρώστια που την έχουν ονομάσει «πανούκλα». Ο Μπεν δείχνει συμπάθεια προς τον Ιλάι και προσπαθεί να τον πλησιάσει. Αυτό όμως δεν αρέσει στους υπόλοιπους και σύντομα θα βρεθεί στη δύσκολη θέση να επιλέξει. Πως μπορεί ένας 12χρονος να αποφασίσει όταν θα βρεθεί μπροστά σε ένα τέτοιο ηθικό δίλημμα;
Ο Τσάρλι Πόλινγκερ στην ταινία του «Η πανούκλα» (The plague) βάζει δύσκολα στο θεατή αλλά και στον εαυτό του. Μια σειρά από σημαντικά ζητήματα όπως η ένταξη στην ομάδα, η διαφορετικότητα, ο ανταγωνισμός κι ο εκφοβισμός τίθενται επί τάπητος. Είναι προφανές ότι μια ταινία δεν μπορεί να δώσει απαντήσεις αλλά σίγουρα προβληματίζει και δίνει τροφή για σκέψη. Κι ακόμη περισσότερο μας φέρνει μπροστά στις δυσκολίες της εφηβείας και στο πως αυτές βιώνονται από τα ίδια τα παιδιά.
Ο Μπεν είναι ευαίσθητο παιδί και νιώθει ότι ο απομονωμένος Ιλάι τον έχει ανάγκη. Την ίδια ώρα όμως και ενώ του δείχνει τη συμπάθειά του, δεν θέλει να χάσει και τη θέση στην ομάδα. Αυτό το βασανιστικό δίλημμα επιχειρεί να ανιχνεύσει ο Πόλινγκερ και γύρω από αυτό κινείται ολόκληρη η ταινία. Σκηνοθετεί ένα ψυχολογικό θρίλερ που καθηλώνει. Οι ήρωές του δεν είναι καλοί και κακοί, απλά είναι έφηβοι που βρίσκονται στο μεταίχμιο της ενηλικίωσης και αναζητούν τη θέση τους στον κόσμο των ενηλίκων. Όσο για την “πανούκλα” λειτουργεί συμβολικά ως η διαφορετικότητα που προσπαθεί να γίνει αποδεκτή σε ένα πλαίσιο που έχει προκαθοριστεί και πρέπει να ανατραπεί. Πράγμα όχι και τόσο εύκολο.
Ευαίσθητη, σκληρή και δυνατή ταινία που κραυγάζει σκηνοθετημένη με ρεαλισμό, με εντάσεις και κορυφώσεις. Κλειστοφοβική με την έννοια του “αποκλεισμού” αφού όλη η δράση εκτυλίσσεται μέσα σε οριοθετημένους χώρους: πισίνα, κοιτώνας, εστιατόριο, αποδυτήρια. Πως μπορεί ένα παιδί να ξεφύγει από εκεί;
Το κοινό στις Κάννες, όπου έκανε πρεμιέρα στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα, ανταποκρίθηκε θετικά και την αντάμειψε με χειροκρότημα που κράτησε 11 λεπτά!
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com