Έχοντας ως σημείο εκκίνησης τον Αριστοτέλη Ωνάση και την ομολογουμένως άκρως κινηματογραφική περσόνα του, το βιβλίο του Πάνου Καρνέζη και εν συνεχεία αυτή η διασκευή του για τη μεγάλη οθόνη, εμπνέονται από τις αντιφάσεις και την larger than life ύπαρξη του μεγιστάνα για να πουν μια ιστορία, εν τέλει, εντελώς εσωτερική.
Ένας χώρος, λίγες ώρες, και μια περσόνα γύρω από την οποία οι πάντες περιστρέφονται σαν μικροί δορυφόροι. Όμως το πρόβλημα αυτής της εσωστρεφούς σκιαγράφησης είναι πως πέραν του ίδιου του Τιμολέοντα (με τον Γουίλεμ Νταφόε να δίνει μια πληθωρική ερμηνεία που καταλαμβάνει την οθόνη χωρίς υπερβολές και χωρίς να κουράζει) τα πάντα είναι ισχνά περιγράμματα με εμφανή λόγο ύπαρξης και κατάληξη.
Στη σκηνοθεσία ο Μιγκέλ Άνχελ Χιμένεζ (που είχε γυρίσει στην Ελλάδα και το μέτριο “Παράθυρο στη Θάλασσα”) πιάνει κάτι από τον τοπικό αέρα, δίνοντας μάλιστα στον Νταφόε να χορέψει κι ένα μαργαρίτειο ζεϊμπέκικο (σε μια σκηνή περίεργα άρρυθμη και επιθετική), όμως τελικά κρατά το φιλμ προσγειωμένο: Δίχως εκπλήξεις, δίχως κορυφώσεις, δίχως ένα αληθινά βαθύ βλέμμα σε μια πλούσια βιογραφία.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr