Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, κάπου στο Ιόνιο, ο πανίσχυρος μεγιστάνας Μάρκος Τιμολέων διοργανώνει στο ιδιωτικό του νησί ένα πολυτελέστατο πάρτι γενεθλίων για την Σοφία, την μοναχοκόρη και κληρονόμο του. Η βραδιά εκτός από μπίζνες περιλαμβάνει και μια καθοριστική απόφαση για το μέλλον της κόρης του, χωρίς τη συγκατάθεσή της.
Η ταινία είναι στηριγμένη στο μυθιστόρημα του Πάνου Καρνέζη, το οποίο είναι ηλίου φαεινότερο ότι αναφέρεται στον Αριστοτέλη Ωνάση... Ολα τα στοιχεία μοιάζουν τόσο πολύ, που θα μπορούσε κανείς ελευθέρα να ονομάσει την ταινία βιογραφία με έντονα μυθοπλαστικά στοιχεία! Οι σχέσεις του μεγιστάνα με τις διάφορες δικτατορίες ανά τον κόσμο, η αεροπορική εταιρεία, ο γιος που πεθαίνει σε ατύχημα, η κόρη που ζει μια ελεύθερη ζωή αλλά πάντα με τη σκιά του πατέρα της να πέφτει βαριά, κ.λπ. κ.λπ. Το σενάριο περιγράφει μια κατάσταση απόλυτου ελέγχου και αστικής παρακμής, αλλά πέραν τούτου ουδέν - δεν αποφασίζει αν αυτό είναι μεμπτό ή όχι και με ποιον τρόπο! Η απορία μας είναι γιατί μια τέτοια «πιασάρικη» αφήγηση δόθηκε σε έναν τόσο άπειρο σκηνοθέτη.
Οι Ελληνες ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, αλλά το ξένο καστ - εκτός του Νταφόε - μοιάζει παράταιρο, γιατί μοιάζουν να μην αντιλαμβάνονται ποια υπαρκτά πρόσωπα ενσαρκώνουν... Και εδώ φαίνεται η απειρία του σκηνοθέτη περισσότερο, και όχι στα πλάνα. Μάλλον ο Χιμένεθ είχε κάτι άλλο στο μυαλό του, γιατί ελληνικότητα δεν αποπνέει η ταινία. Μας οδηγεί σε μια λατινοαμερικάνικη ατμόσφαιρα αρχών του '70, και εκεί είναι που σκέφτεται κανείς πόσο ταιριαστή είναι η φωτογραφία του Γκρις Χορδάνα, γιατί εκμεταλλεύεται συνεχώς τα ιδιαίτερα έντονα χρώματα και τη σκιά για να τονίσει την ωμότητα και τη βία. Δεν μας άφησε θετική εντύπωση δυστυχώς αυτή η αποτύπωση, ας ελπίσουμε σε επόμενη ταινία του σκηνοθέτη.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr