Γνωρίζοντας την άγνωστη οικογένεια
Η 18χρονη Μαρίνα Πινιέρο ταξιδεύει στο Βίγο, πόλη στη βορειοδυτική Ισπανία στις ακτές του Ατλαντικού για να πάρει τα έγγραφα που χρειάζεται για την υποτροφία της. Εκεί ζουν οι γονείς και τα αδέλφια του πατέρα της ο οποίος πέθανε όταν ήταν πολύ μικρή. Η οικογένεια την αντιμετωπίζει με αγάπη και όλοι είναι πρόθυμοι να τη βοηθήσουν. Και ενώ αρχίζει να γνωρίζει τους συγγενείς της ανακαλύπτει και κρυμμένα οικογενειακά μυστικά που έχουν να κάνουν με τους γονείς της.
Η «Ρομερία» (Romeria), που σημαίνει προσκύνημα, της Κάρλα Σιμόν, έκανε πρεμιέρα στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ των Καννών. Είναι μια γλυκόπικρη ιστορία ενηλικίωσης, ένα τρυφερό άγγιγμα ψυχής που εκρήγνυται καθώς το παρελθόν εφάπτεται με το παρόν.
Η Μαρίνα φτάνει στον τόπο που έζησαν οι γονείς της πριν από 20 χρόνια. Δεν γνωρίζει σχεδόν τίποτα γι’ αυτούς και όσα ξέρει δεν είναι όπως νόμιζε. Το ταξίδι της δεν γίνεται μόνον στο χώρο αλλά και το χρόνο και είναι μια πραγματική καταβύθιση στο παρελθόν. Ένα παρελθόν που της “συστήνει” τους γονείς που δε γνώριζε, που επανακαθορίζει την ταυτότητά της και που εν τέλει τη λυτρώνει αφού πλέον γνωρίζει ποια είναι.
Το ταξίδι της Μαρίνας μετατρέπεται σε προσκύνημα, η κοπέλα μαθαίνει κι έτσι γνωρίζει τον εαυτό της και την οικογένειά της. Γιατί όταν έφτασε στο Βίγο δεν ήξερε τίποτα ενώ φεύγοντας γνωρίζει τα πάντα. Και πάνω απ’ όλα το ποια είναι κι από που έρχεται.
Όμως ποιοι είναι οι άγνωστοι γονείς της Μαρίνας; Δυο ερωτευμένοι νέοι που διψούν για ζωή και ελευθερία. Που θέλουν να τα κάνουν, να τα δοκιμάσουν όλα. Η δεκαετία του 1980 είναι εκείνη που εμφανίζεται το AIDS με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό. Είναι η εποχή της ενοχής και του φόβου.
Ποιοι είναι οι γονείς του Αλφόνσο, του πατέρα της Μαρίνας, που κράτησαν τα μυστικά μέχρι που εμφανίστηκε η εγγονή τους; Και γιατί το έκαναν;
Η Κάρλα Σιμόν σκηνοθετεί με σκληρή τρυφερότητα μια δύσκολη οικογενειακή ιστορία. Ίσως να θέλει να μιλήσει και για τον εαυτό της, αφού έχασε τους γονείς της όταν ήταν 6 ετών, γυρίζοντας αυτή τη μυθοπλαστική αυτοβιογραφία. Παράλληλα με την αφήγηση του παρόντος, χρησιμοποιεί και παρελθοντική αφήγηση μέσα από το ημερολόγιο της μητέρας της. Κι όλα αυτά, μαζί με σκέψεις της Μαρίνας δένουν και γίνονται ο πολιορκητικός κριός που θα της αποκαλύψει την αλήθεια. Κι έτσι θα σπάσουν τα ταμπού και οι προκαταλήψεις που προσπάθησε να καλύψει ο οικογενειακός καθωσπρεπισμός σε μια συντηρητική, θρησκευόμενη και υποκριτική κοινωνία. Μια κοινωνία που προτιμά να κλείσει τα μάτια αντί να τα ανοίξει για να δει και να προσπαθήσει να καταλάβει.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com