Πίσω από το σενάριο αυτής της ταινίας κρύβεται μια παλιά «μαύρη» κωμωδία και μάλιστα κλασική: η βρετανική «Ο 13ος κληρονόμος» (Kind Hearts and Coronets, 1949) του Ρόμπερτ Χάμερ με τον Άλεκ Γκίνες σε οκτώ διαφορετικούς ρόλους: εκείνους των θυμάτων ενός αδικημένου κληρονόμου που αποσκοπεί στην περιουσία των προγόνων του.
Στον «Θανάσιμα πλούσιο», ο Γκλεν Πάουελ υποδύεται έναν παρόμοιο ήρωα αλλά στο σήμερα: ο Μπέκετ (Πάουελ) γεννήθηκε παρά τη θέληση του παππού του (Εντ Χάρις) και μόνος πια, δείχνει αποφασισμένος να παλέψει για όσα πιστεύει ότι του ανήκουν. Ο Μπέκετ θα μπει στη διαδικασία εξολόθρευσης των συγγενών του σε μια αλληλουχία δολοφονιών.
Kαι αυτό θα σημάνει τη δημιουργία ευφάνταστων επεισοδίων μακάβριας λογικής όπου όμως το στοιχείο του χιούμορ δείχνει να έχει τον πρώτο λόγο, κάτι σαν μια κωμική εκδοχή του Τομ Ρίπλεϊ, του αδίστακτου αντιήρωα των μυθιστορημάτων της Πατρίσια Χάισμιθ και των ταινιών που τα ακολούθησαν. Επίσης, η ταινια αναδεικνύει το ταλέντο της νεαρής ηθοποιού Μάργκαρετ Κουάλεϊ («The substance: Το ελιξίριο της νιότης») που υποδύεται τη «μοιραία» γυναίκα της ιστορίας.
Αν και δε θα την έλεγες σπουδαία ταινία, δεν μπορείς να πεις ότι δεν είναι μια πραγματικά πολύ διασκεδαστική μαύρη κωμωδία που δε σταματάει πουθενά, έχει καλούς ρυθμούς και αφήνει πίσω της μια αίσθηση πληρότητας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr