Διασκευή γνωστή βρετανικής κωμωδίας στην Αμερική, κάτι που κατευθείαν αφαιρεί κάτι από την ουσία, μιας σάτιρας γύρω από έναν κόσμο απαρχαιωμένης αριστοκρατίας. Εδώ έχουμε κάτι ευρύτερα κυνικό απέναντι στον σύγχρονο καπιταλιστικό αμοραλισμό, όμως χωρίς να υπάρχει αρκετό δηλητήριο για να λειτουργήσει το φιλμ.
Ο Γκλεν Πάουελ στον κεντρικό ρόλο είναι σα να του ζήτησαν να κάνει ξανά ό,τι έκανε στο “Hit Man” (μια φυσικά πολύ ανώτερη ταινία, και πιο διασκεδαστική αλλά και πιο αναπολογητική ηθικά) και μέχρι το τέλος το φιλμ μοιάζει τελικά και λίγο αβέβαιο για τη στάση του αλλά – πιο καταδικαστικά – και εν τέλει κάπως κουρασμένο από την επανάληψη μοτίβων από το ένα επεισόδιο στο άλλο. Έχει τις στιγμές και τη γοητεία του, αλλά από ένα σημείο και μετά σε εξαντλεί και λίγο.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr