Με αισθητική μελό φωτορομάντσου, η Αμελί (2001) δεν με συγκίνησε ποτέ (χρησιμοποιώντας αστεράκια τότε, την είχα βαθμολογήσει με 2/5), αλλά όμως μάγεψε το κοινό της εποχής με την -ομολογουμένως- εξαιρετική ερμηνεία της Όντρεϊ Τοτού, που προσδίδει ακαταμάχητη γοητεία στην ιδιόρρυθμη αλτρουίστρια Αμελί, η οποία ως νεαρή σερβιτόρα, γυρίζει στους δρόμους της Μονμάρτης προσπαθώντας να βελτιώσει τις ζωές των ανθρώπων γύρω της.
Η εμπνευσμένη ιστορία άφηνε τους θεατές χαρούμενους και αισιόδοξους. Ωστόσο, η εξέλιξή της αποδείχθηκε για άλλους βαρετή ή συναισθηματικά απόμακρη. Το σενάριο και τα ρομαντικά στοιχεία δέχθηκαν ανάμεικτες αντιδράσεις από τους κριτικούς (να σημειώνουν «απλοϊκή πλοκή» και «επιβεβλημένο ρομαντισμό»), ενώ το κοινό επαίνεσε την πρωτότυπη προσέγγιση της ταινίας και την εγκάρδια ειλικρίνειά της.
Συνολικά, συναισθηματισμός, δάκρυα και χαρτομάντηλα κάτω από τ’ άστρα. Αν φαίνονται κιόλας.
Άγγελος Πολύδωρος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα amarysia.gr