Σε μία απομονωμένη πόλη της Αυστραλίας, της οποίας οι κάτοικοι είναι θεοσεβούμενοι σε ακραίο βαθμό, ο Νάιμ και ο Ράιαν αρχίζουν να φλερτάρουν μεταξύ τους και μάλλον να ερωτεύονται. Ο Νάιμ όμως βλέποντας τον Ράιαν να κάνει τα ίδια με τον Χάντερ, τον γιο του ιεροκύρηκα της πόλης θα πάει να προδώσει τον Χάντερ στους γονείς του. Ένας περίεργος ιερέας θα εμφανιστεί για να κάνει μία τελετουργία ώστε να εξαγνίσει το κακό από τους δύο νέους, όμως αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία μίας οντότητας που εμφανίζεται μόνο στους εξαγνισμένους με την μορφή του ανθρώπου που επιθυμούν με απώτερο σκοπό να τους εξοντώσει.
Από την Αυστραλία και σε σκηνοθεσία και σενάριο του Άντριαν Τσιαρέλα, το LEVITICUS (δανείζεται τον τίτλο του από το τρίτο βιβλίο της Βίβλου με νόμους και κανόνες του Θεού) είναι μία πρωτότυπη ταινία τρόμου ως προς την ιδέα της και τα μηνύματα της. Ξεκινάει συστήνοντας μας το κακό και ευτυχώς διότι το πρώτο εικοσάλεπτο του θυμίζει ανεξάρτητο χιλιοειπωμένο queer ρομάντσο επαρχίας, το οποίο όμως αρχίζει να παίρνει ”ανάποδες” από την στιγμή της αποκάλυψης και της ιεροτελεστίας που καταδικάζει τους νέους πρωταγωνιστές.
H μοχθηρή υπερφυσική οντότητα αντιπροσωπεύει ξεκάθαρα το μίσος της θρησκείας προς την συγκεκριμένη κοινότητα παρουσιάζοντας σεναριακά ακόμα και στους διαλόγους το όλο νόημα της ταινίας, στην οποία ως παραγωγός κρατάει και έναν μικρό ο ρόλο η Μία Βασικόβσκα, στον ρόλο της ψυχρής θεοσεβούμενης μητέρας. Το βάθος όμως στους χαρακτήρες απουσιάζει παντελώς, οι καταστάσεις τρέχουν, το ενδιαφέρον ευτυχώς δεν χάνεται αλλά λίγο οι ερμηνείες, λίγο μία ενοχλητική jump scare σκηνή, λίγο το μονοδιάστατο των χαρακτήρων όπως έχουν γρεφτεί σεναριακά, αφαιρούν πόντους από την ταινία και μένει να κριθεί το horror του θέματος, το οποίο το έχουμε δει στο IT FOLLOWS απλά όχι σε queer εκδοχή.
Φιλότιμη προσπάθεια, δεν τα πήγε και άσχημα, έξυπνο και to the point το βέλος προς την θρησκεία, διαθέτει μία δύο σκηνές αγωνίας και αίμα εκεί που χρειάζεται και εν κατακλείδι το LEVITICUS διχάζεται και ταλαιπωρείται από την ίδια του την υπερβολική σοβαροφάνεια. Το επόμενο να είναι τρόμος on the dance floor. Να διασκεδάσει και λίγο ο θεατής στο σινεμά.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr