Ο Φρανσουά Οζόν διασκευάζει Καμύ – και γιατί όχι, όλα μοιάζει να τα έχει κάνει στην πυκνή, συναρπαστική καριέρα του, γιατί όχι και αυτό; Μόνο στην καριέρα του ακούραστου γάλλου μπορούμε να συναντήσουμε μέσα σε απόσταση 2 χρόνων, ταινίες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όσο “Το Έγκλημά Μου” (μια απολαυστική, ζωηρή παστίς δικαστική κομεντί) με τον απείρως πιο λιτό και κοντρολαρισμένο “Ξένο”: Μια ασπρόμαυρη διασκευή Καμύ όπου αποφεύγονται εύκολες λύσεις και αποδράσεις.
Αυτό που ενώνει φιλμ σαν αυτά είναι ο έλεγχος του Οζόν πάνω στην γραμματική του κάθε κινηματογραφικού είδους. Δεν νιώθεις βλέποντας τον “Ξένο” πως μασκαρεύεται κάτι που δεν είναι, αντιθέτως αφοσιώνεται πλήρως σε αυτό που η ιστορία απαιτεί από το σινεμά: Μια αίσθηση αποστασιοποίησης μεν αλλά χωρίς ποτέ η αποτύπωση να εκφράζεται στεγνά ή μονότονα. Το πιο έντονο, οριακά μυστηριώδες, πρώτο μέρος δίνει κάποια στιγμή τη σκυτάλη σε μια δεύτερη πράξη πολύ πιο στατική αλλά και κινηματογραφικά τολμηρή, καθώς ο κόσμος όλος συγκεντρώνεται γύρω από τον μουντό ήρωα απαιτώντας και αναζητώντας εξηγήσεις.
Ο Οζόν αρνείται να ενδώσει σε ποπ ψυχολογία, κρατώντας το φιλμ του στέρεο, και με έναν τρόπο αποπνικτικό μες στην ακινησία του. Οι πινελιές αποικιοκρατικής και πατριαρχικής βίας συνθέτουν το φόντο ενός κόσμου υπερβολικά βωβού για να μπορέσει να αρθρώσει τον οποιονδήποτε ουσιώδη λόγο (το φιλμ ξεκινά με ένα εκπληκτικό “τουριστικό” φιλμάκι για την Αλγερία ως χοτ προορισμό, που θα μπορούσε να αφορά την οποιαδήποτε σημερινή περίπτωση κατοχής ή μοντέρνας αποικιοκρατίας), μες στον οποίο ένας άντρας πολύ απλά αδυνατεί να αισθανθεί… γενικώς.
Σαν αντίβαρο στην χολιγουντιανή αισιοδοξία του Σπίλμπεργκ (να ένα πραγματικά συναρπαστικό double feature που μπορείτε να δοκιμάσετε!), το φιλμ του Οζόν αφηγείται μια υπαρξιακά αδιέξοδη ιστορία του ασπρόμαυρου παρελθόντος και, μέσα από μια γεμάτη σιγουριά απόδοση δίχως ευκολίες ή εκπτώσεις, μοιάζει να γυρνά στον θεατή και να ψιθυρίζει απλά: «ξέρεις πολύ καλά τι εννοώ».
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr