Ο Ντάνιελ Κέλνερ ένας νέος αναλυτής κυβερνοασφάλειας βρίσκεται κυνηγημένος από την εταιρεία Wardex που εργάζεται εφόσον έχει πάρει στην κατοχή του όλες τις αποδείξεις που χρειάζεται για να αποδείξει την ύπαρξη εξωγήινης ζωής. Ταυτόχρονα η Μάργκαρετ Φέρτσιλντ, παρουσιάστρια του καιρού σε κανάλι του Κάνσας Σίτυ θα βιώσει ένα περίεργο περιστατικό on air, βγάζοντας περίεργους ήχους σε μία ακατανόητη γλώσσα, πράγμα που θα της ενεργοποιήσει υπερφυσικές νοητικές δυνάμεις. Το ένστικτο της θα την οδηγήσει κατευθείαν στον Ντάνιελ, ενώ η καταδίωξη τους από την εταιρεία θα λάβει τεράστιες διαστάσεις σε μία φρενήρη κούρσα που θα οδηγήσει στην Ημέρα της Αποκάλυψης.
Ο Στήβεν Σπίλμπεργκ είναι ένας από τους μεγαλύτερους εν ζωή Αμερικανούς σκηνοθέτες, αν όχι ο μεγαλύτερος και σπουδαιότερος, ο οποίος με την ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ του επιστρέφει στο παραμύθι του που μας σύστησε πριν πολλά χρόνια και το οποίο τον καθιέρωσε, μόνο που εδώ το παραμύθι αποκτά την μεγαλύτερη συγκινησιακή του φόρτιση και την ωριμότητα του, συνδυάζοντας έτσι το σκεπτόμενο σινεμά με τις πάντα καλές προθέσεις και μηνύματα (αποκάλυψη της αλήθειας και πίστη στους ανθρώπους), με το σινεμά της ψυχαγωγίας, της διασκέδασης, της φαντασίας, της παιδικής αθωότητας και γενικά το σινεμά της Α’ Εθνικής. Στην ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΚΆΛΥΨΗΣ όλα ξεκινάνε λίγο άτσαλα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά, αλλά ακόμα και αυτό αποδεικνύεται τέχνασμα του σεναρίου του Ντέηβιντ Κεπ.
Η ταινία ως ένα έργο καταδίωξης και αποκάλυψης συνομωσίας με ανθρώπους οι οποίοι έχουν επιλεγεί από την ίδια την μοίρα τους χωρίς να είναι προσωπική τους επιλογή να γίνουν ήρωες, δίνει στην ταινία το αίσθημα της δικαιοσύνης αλλά και του ηρωισμού που πάντα ο Σπίλμπεργκ συμπεριλαμβάνει στα έργα του. Ο Τζος Ο Κόννορ και η ΄Έμιλυ Μπλαντ είναι το απόλυτο Σπιλμπεργκικό δίδυμο που συνδυάζει την περιπέτεια ακόμα και με το χιούμορ, με την Μπλαντ να χρίζεται ως την απόλυτη ηρωίδα που έρχεται αντιμέτωπη με τον σκοπό της ως άνθρωπος. Εμπνευσμένες ερμηνείες και από τους δύο, ο Κόλιν Φερθ είναι ο απαραίτητος πλανεμένος και πληγωμένος κακός αλλά και ο Κόλμαν Ντομίνγκο ως αρχηγός αποστάτης οδηγεί με απόλυτη φυσικότητα την ιστορία.
Στο τεχνικό μέρος η ταινία παίρνει άριστα στην φωτογραφία του Γιάνους Κομίνσκι, η μουσική του Τζον Γουίλιαμς είναι εκεί και μάλιστα στην αρχέγονη και Σπιλμπεργκική μορφή της και όσο για την κάμερα του Σπίλμπεργκ που τρέχει στην κυριολεξία (με αποκορύφωμα το κυνηγητό του Τζος Ο Κόνορ στους αγρούς αλλά και στην σκηνή του τρένου) πηγαίνει μαζί με το μοντάζ της Σάρα Μπρόσαρ κάνοντας τα 140 λεπτά να κυλάνε χωρίς να χάνεται λεπτό ουσίας. Το τελευταίο μισάωρο της ταινίας είναι η απόλυτη κορύφωση και δικαίωση όλης της ταινίας, μπολιασμένο με όλες τις απαιτούμενες εξηγήσεις, αποδεικνύοντας τελικά πως η άλλη μορφή ζωής είναι πολύ πιο τρομαχτική όταν δεν την βλέπουμε. Και εκεί έρχεται όλη η ουσία της ταινίας η οποία φέρνει ακόμα και συγκίνηση στον θεατή, το μεγαλύτερο επίτευγμα του παραμυθά Σπίλμπεργκ μετά την δράση.
Σινεμά Α’ Εθνικής, ταινία φαντασίας και καταδίωξης, ταινία αποκάλυψης και συνειδητοποίησης, το παραμύθι που ενηλικιώνεται και γίνεται ανθρώπινο, οικουμενικά μηνύματα ακόμα και θρησκείας, η ΗΜΕΡΑ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ του Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι το σινεμά που θέλουμε και πολύ τυχεροί που το έχουμε και το κοινωνούμε. Ακούστε…
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr