Η ονειροπόληση / αλήθεια είναι και εκείνο το λεπτομερειακό αντιφατικό στοιχείο, που συνδέει την ευαλωτότητα, τον ρομαντισμό, την ταπεινοφροσύνη και τη ζωηρή φαντασία του καθημερινού ανθρώπου Άνταμ, με τους ομόψυχους θεατές του έργου!
Ειδικά το αντρικό κοινό, θα συναντήσει έναν ευάλωτο Άνταμ, μα όχι εύθραυστο ήρωα He-Man, που ενδιαφέρεται να εκτιμηθεί ως γιος -και όχι σαν πρίγκιπας- από τον βασιλιά πατέρα του (Randor).
Έναν ήρωα, που νοιάζεται μέχρι δακρύων, για να κάνει υπερήφανο το αγέραστο ηθικό του πρότυπο. Έναν κεντρικό ήρωα, που προωθεί το Διάλογο ακόμη και με τον μεγαλύτερο εχθρό του (Skeletor).
Υπάρχουν μεν κάποια λάθη στη νοοτροπία και στις λεπτομέρειες σχεδιασμού. Αλλά οι φράσεις “Με τη Δύναμη του Γκρέϊσκαλ” και “Έχω τη Δύναμη” ποτέ άλλοτε δεν ακούστηκαν τόσο επιβλητικά!
Ανάλυση
Εισαγωγή…
Αρχικώς, οφείλουμε να θυμηθούμε ξανά, ποια είναι η “προϊστορία” του Animation “Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος.” Κανονικά, η γνωστή θεμελιακή, Τηλεοπτική Σειρά Animation (1983 - 1985) έφερε τον αυθεντικό τίτλο “He-Man and the Masters of the Universe.” Ενώ η Live Action Ταινία με ηθοποιούς, γυρισμένη το 1987 σε σκηνοθεσία Γκάρι Γκόνταρντ, έφερε τον πιο γενικό τίτλο: “Masters of the Universe.”
Τώρα λοιπόν, έχουμε την ταινία του 2026 για τον ήρωα He-Man, από τον σκηνοθέτη Τράβις Νάϊτ, με ολόϊδιο τίτλο: “Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος.” Εν έτει 2026, το γεγονός της ετεροχρονισμένης επαναπροσέγγισης στην κινηματογραφική παρουσίαση (μετά τη Live Action Ταινία του 1987), αλλά και της κινηματογραφικής προσομοίωσης (παίρνοντας την ενέργεια από τον πυρήνα του Animation), έχει ενδιαφέρον.
Ομοίως και η γενική επάνοδος του υπερήρωα He-Man, στα μάτια των θαυμαστών και γενικότερα στην Ποπ Κουλτούρα, μπορεί να θεωρηθεί, ότι φέρει θετική αύρα στο Παρόν. Ακόμη και ένα υποσχόμενο, πιο θετικό πρόσημο, ειδικότερα για το κινηματογραφικό Μέλλον. Για κάποιους συγκεκριμένους λόγους (όπως την υποσχόμενη προοπτική ταινιών Animation τύπου “Β΄ Κατηγορίας” με μεταφορά στο Σινεμά, αλλά αυτό θα το δούμε σε σχετικό άλλο κείμενο).
Γενικώς…
Καταρχάς, για να καταλάβουμε τι σημαίνουν ταινίες He-Man έχοντας ηθοποιούς “με σάρκα και οστά”, θα κάνουμε απαραιτήτως μια σύντομη φιλτραρισμένη σύγκριση, της τωρινής ταινίας του 2026, με την παλιά ταινία του 1987 (σε σκηνοθεσία Γκάρι Γκόνταρντ). Εκείνη η ταινία ακριβώς με τον ίδιο τίτλο, ήταν κάτι άλλο. Άλλη κινηματογραφική νοοτροπία. Τότε υπήρχε η νοοτροπία τα σκηνικά, τα κοστούμια, το μακιγιάζ, η φυσική εμφάνιση και το ταλέντο των ηθοποιών, να γίνουν Ένα. Σε εκείνο το έργο υπήρξε καλλιτεχνική και κινηματογραφική ανεξαρτησία, σε σχέση με το περιβάλλον του Animation! Είμαι βέβαιος, ότι τότε αντί να το δουν θετικά, τόσο οι θαυμαστές της Τηλεοπτικής Σειράς Animation, όσο και οι κριτικοί, θα “έθαψαν” την ταινία. Αν και βασίζονταν στη Σειρά Παιχνιδιών της γνωστής εταιρείας Mattel, η οποία προώθησε εμπορικά έναν επιτυχημένο Κύκλο Παιχνιδιού & Ψυχαγωγίας (με την ενισχυμένη παρουσίαση: Κατασκευασμένων Παιχνιδιών, Animation, Κόμιξ, Βιντεοπαιχνιδιών, Κινηματογράφου για τον He-Man), το ταλέντο των ηθοποιών και η Αισθητική της αξιοπερίεργης ταινίας του 1987, έκαναν και κάτι άλλο.
Παράλληλα, είπαν θαρραλέα τη δική τους καλλιτεχνική ιστορία! Οι σεναριακοί και ενδυματολογικοί σχεδιασμοί των ηρώων και αντιηρώων ήταν καλλιτεχνικά ποιοτικοί. Επιπλέον, είναι ακόμα αξεπέραστη η ερμηνεία του Φρανκ Λαντζέλα στο ρόλο του Skeletor και της Μεγκ Φόστερ στο ρόλο της Evil-Lyn. Προσέδωσαν κάτι πολύ πιο σκοτεινό και δραματικό στις περσόνες τους, σε σχέση με το Animation. Μία από τις πρώτες καλές εμφανίσεις για την νεαρή τότε Κόρτνεϊ Κοξ, σε ρόλο απλής γήινης περσόνας. Στον δε ρόλο του He-Man ήταν ο Ντολφ Λούντγκρεν, ο οποίος ερμηνευτικά έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε, σε σχέση πάντα με τις τότε δυνατότητές του. Σεναριακά, εμπλέκεται η Eternia με τη δική μας Γη. Δεν επεξηγείται κάτι για τις αναλυτικές ρίζες του He-Man. Ο He-Man είναι μόνο μία προσωπικότητα. Δεν υπάρχει πρίγκιπας Άνταμ. Ο He-Man είναι σωματικά τρωτός και συναισθηματικά ανίκητος, μπροστά στις δυνάμεις του Skeletor! Ο Skeletor έχει περισσότερα στάδια δύναμης, από όσα θα περίμενε ο θεατής. Και δεν πεθαίνει τελικά στο τέλος. Αντί για το συμπαθές πλασματάκι Orko, εμφανίστηκε η ενδιαφέρουσα περσόνα Gwildor. Εντάξει μέχρι εδώ;
Πάμε τώρα, στο έργο “Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος” του 2026, σε σκηνοθεσία Τράβις Νάϊτ. Μιλάμε για εντελώς αντίθετη κινηματογραφική νοοτροπία! Πρίγκιπας Άνταμ και He-Man συνυπάρχουν. Εδώ, ο He-Man είναι σωματικά άτρωτος και συναισθηματικά τρωτός! Επί της ουσίας, πρόκειται για το Origins του υπερήρωα He-Man. Πιο σωστά, για μια ανανεωμένη εκδοχή σχετικά με τις ρίζες του. Για το πώς πήρε το χρίσμα ο πρίγκιπας Άνταμ και μεταμορφώθηκε σε He-Man. Σε μια περιπετειώδη ταινία Επικής Φαντασίας, στην επικράτεια της οποίας δεν βρίσκεται πλέον σαν κεντρική έκφραση ο σχεδιασμός με Animation, αλλά το έργο (μετά από 39 ολόκληρα χρόνια) ακολουθεί ξανά την αξιοπρόσεκτη συνταγή γυρισμάτων με ανθρώπους καί στο εικονοποιημένο του, κρίσιμο σκέλος. Με έναν ωφέλιμο σεναριακό συνδυασμό, ικανοποιητικής αναπαράστασης στην αχρονική Eternia, αλλά και προσαρμόσιμης ευελιξίας στα σημερινά δεδομένα της εποχής μας στη Γη, η ταινία “Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος (2026) ακολουθεί εν μέρει την κλασική ιστορία του He-Man. Με την απλή καθημερινή ταυτότητα, του μαλθακού, αλλά καλοσυνάτου πρίγκιπα Άνταμ, ο οποίος απαραιτήτως για να σώσει την πατρίδα του, μεταμορφώνεται στον θαρραλέο, αποφασιστικό και μυώδη He-Man (δεν ευσταθεί σε καμία περίπτωση η ονομασία με ελληνοποίηση “Χ-Μαν”, όπως κακώς μεταφράστηκε στην ταινία).
Η σοβαρή απειλή της μυθολογικής και συνάμα φουτουριστικής πατρίδας του, Eternia, είναι το κλειδί, για να μεταμορφωθεί ο πρίγκιπας Άνταμ στον ανάλογο πανίσχυρο και ανίκητο υπερήρωα. Το Ξίφος της Δύναμης, μοιάζει να περιγράφει το μοναδικό δοχείο της καθοριστικής μεταμόρφωσης μεταξύ των δύο εμφανώς αλλιώτικων προσωπικοτήτων. Όμως η πραγματική δύναμη βρίσκεται μέσα στον πυρήνα του εκλεκτού, αληθινού και άξιου, υπερασπιστή της Eternia. Η ταινία προσπαθεί να αγγίξει συναισθηματικά τους θεατές διαφόρων ηλικιών. Έτσι, το σενάριο φαίνεται να έχει γραφτεί με φιλόδοξο σκεπτικό, πραγματοποίησης εμπορικής επιτυχίας. Προκειμένου να απευθυνθεί σε ένθερμο υποστηρικτικό κοινό, που θα αγκαλιάσει την ταινία, για αλλιώτικους λόγους. Κατά συνέπεια, το ανάλογο μάρκετινγκ της σημερινής εποχής, που παρεισφρέει ορατά στη δομή του σεναρίου, αποδεικνύει, ότι η ταινία “Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος” (2026) προσπαθεί να δημιουργήσει συγκεκριμένα καλλιτεχνικά ερεθίσματα. Επί της ουσίας, το έργο προσπαθεί να δημιουργήσει αλλιώτικες εντυπώσεις, σε αλλιώτικες ηλικίες, μα έχοντας την ίδια δυναμική κινηματογραφικού μαγνητισμού, που εκπέμπει σταθερά η ελπιδοφόρα και συνάμα ταπεινή λάμψη της ιστορίας.
Μαγνητική νοσταλγία, σε όσους γεννηθήκαμε τη δεκαετία του 1980. Μαγνητική εξερεύνηση, σε όσους γεννήθηκαν τη δεκαετία του 1990. Μαγνητική νέα σύσταση, σε όσους γεννήθηκαν στη δεκαετία του 2000 ή του 2010. Διότι ο He-Man μεγαλώνοντας στην τωρινή ταινία, ως ενήλικος είναι 25 ετών. Άρα το έργο, επειδή προφανώς ενδιαφέρεται να εισακουστεί περισσότερο στη νέα γενιά θεατών, τοποθετεί τον Άνταμ να διώχνεται βίαια από τη μυθολογική Eternia, σε ηλικία περίπου 10 ετών. Και μεγαλώνοντας μακριά από τη μαγευτική Eternia, δηλαδή στον ρεαλιστικό και βαρετό κόσμο μας, να καταλήγει να δουλεύει σαν -υπομονετικός, μα ονειροπόλος- υπάλληλος σε εταιρεία ανθρώπινου δυναμικού. Έτσι προστέθηκε μέσα στο φαντασιακό σενάριο και ένα κοινωνικό-ρεαλιστικό πλαίσιο. Όμως, έτσι βλέπουν τον Άνταμ οι άνθρωποι της Γης, στην ταινία.
Αντιθέτως, η δική του ονειροπόληση είναι μια υπενθύμιση πραγματικότητας και νοσταλγία, για την αληθινή πατρίδα του. Μια ομοιάζουσα νοσταλγία, την οποία έχει το παλιό κοινό από εμάς τους θεατές, αντιστοίχως για το παλιό παιδικό He-Man. Η ονειροπόληση / αλήθεια είναι και εκείνο το λεπτομερειακό αντιφατικό στοιχείο, που συνδέει την ευαλωτότητα, τον ρομαντισμό, την ταπεινοφροσύνη και τη ζωηρή φαντασία του καθημερινού ανθρώπου Άνταμ, με τους ομόψυχους θεατές του έργου! Δεν είναι κάθε θεατής ολόϊδιος με τον ευαίσθητο Άνταμ, αλλά η συναισθηματική νοημοσύνη μοιάζει. Πράγματι, επειδή η ταπεινοφροσύνη βρισκόταν στην καθημερινή ταυτότητα του Άνταμ στο Animation, εδώ η ταινία την αξιοποιεί ιδιαιτέρως. Με αποτέλεσμα, η μεταμόρφωση του Άνταμ να απαιτεί το χρόνο της, προκειμένου να έρθει στο προσκήνιο η καλύτερη εκδοχή του. Δηλαδή, ο υπερασπιστής He-Man. Η διαδικασία της μεταμόρφωσης και γενικότερα των πρώτων μεταμορφώσεων συνιστά και την επιβεβαίωση του Origin για τον κεντρικό ήρωα.
Πέραν της νοσταλγίας του παλιού Animation, υπάρχουν και πιο ουσιαστικά θετικά στοιχεία. Το ότι πραγματοποιήθηκε μια αξιοπρεπής, έως και αντιπροσωπευτική κινηματογραφική μεταφορά των συμμάχων, των εχθρών και του ίδιου του He-Man, δεν είναι και λίγο! Επιπλέον, το κεντρικό καλλιτεχνικό μήνυμα του έργου είναι θετικό, αποφεύγοντας ορθά την ανούσια macho ταυτότητα και τις ψευτομαγκιές. Ειδικά το αντρικό κοινό, θα συναντήσει έναν ευάλωτο Άνταμ, μα όχι εύθραυστο ήρωα He-Man, που ενδιαφέρεται να εκτιμηθεί ως γιος -και όχι σαν πρίγκιπας- από τον βασιλιά πατέρα του (Randor). Έναν ήρωα, που νοιάζεται μέχρι δακρύων, για να κάνει υπερήφανο το αγέραστο ηθικό του πρότυπο. Έναν κεντρικό ήρωα, που προωθεί το Διάλογο ακόμη και με τον μεγαλύτερο εχθρό του (Skeletor). Αλλά που παράλληλα, όταν δοθεί η ευκαιρία για Διάλογο και μετά χαθεί, τότε εκείνος ο ήρωας δρα αποφασιστικά, αλλιώς. Και αυτό έχει να κάνει, σαν μήνυμα, με Υπεράσπιση Ιδεών. Και όχι, με βία στη βία. Εντάξει, σε σχέση με το παιδικό Animation, στην ταινία του σκηνοθέτη Τράβις Νάϊτ θα υπάρχουν και πιο σκληρές ή αιμοβόρες μάχες. Εάν τώρα, συγκρίνεις την παλιά ταινία του 1987 με τούτη του 2026, αρκετά πράγματα μοιάζουν υποδεέστερα. Όμως από μόνη της, έχει ενδιαφέρον. Και μοιάζει πιο πολύ να ανταποκρίνεται στο ύφος του Animation.
Συμπερασματικά
Σκηνοθεσία, μοντάζ, διεύθυνση φωτογραφίας, είναι ικανοποιητικά, ώστε να σε απορροφά η ατμόσφαιρα του έργου με τις ορθές εναλλαγές της, στη ρέουσα αφήγηση. Το χιούμορ βρίσκεται εκεί που χρειάζεται (καλά, “πέθανα” στα γέλια με την έμπνευση του Άνταμ για το “I Have The Power” από το ElectroPop τραγούδι των Snap!). Οι ερμηνείες είναι κατά κύριο λόγο καλές. Κατάλληλος στο δίπολο Άνταμ / He-Man ο Νίκολας Γκάλιτζιν. Ταιριαστή στο νεανικό πνεύμα και στον στενό κύκλο εμπιστοσύνης του Άνταμ, η Καμίλα Μέντες, στον ρόλο της Teela. Ισορροπημένος, σκοτεινός και καρτουνίστικος, στον ρόλο του Skeletor, φωνητικά, ο μελετημένος ηθοποιός Τζάρεντ Λέτο. Όμως δεν μπορεί να ξεπεράσει την εμπνευσμένη, συνταρακτική ερμηνεία, του Φρανκ Λαντζέλα πίσω στο 1987. Αντιθέτως, η παρουσία της Μορένα Μπακαρίν, σαν τωρινή φτερωτή Μάγισσα (Sorceress) κερδίζει τις εντυπώσεις. Καλός και ο Ίντρις Έλμπα στο ρόλο του Ντάνκαν (Man-Αt-Arms).
Κάτω του μετρίου ερμηνευτικά, η τυπική έως και άψυχη Άλισον Μπρι, σαν Evil-Lyn. Γενικά πάντως, έχει δυνατότητες (θυμηθείτε, την ωραία ερμηνεία της στο “The Rental”). Όμως, η σαγηνευτική Μεγκ Φόστερ, το 1987, ως Evil-Lyn υπήρξε ερμηνευτικά, κλάσεις ανώτερη! Το κοστούμι του Ντάνκαν του 2026 είναι πειστικό. Ο σχεδιασμός της τωρινής φτερωτής Μάγισσας, σαν αιθέρια αύρα, είναι θετικός. Η μουσική της ταινίας του 2026 έχει σεβαστεί κάπως την κληρονομιά του He-Man. Χωρίς να αντιγράψει τα ίδια θέματα. Και μάλιστα, εδώ θα ακούσουμε την πολύτιμη Rock υπογραφή του σπουδαίου Μπράϊαν Μέϊ. Θα παιχτεί και το “Princes of the Universe” των Queen. Η μουσική θεματική της ίδιας της ταινίας, σε σύνθεση Ντάνιελ Πέμπερτον, επαναλαμβάνει ένα ίδιο μοτίβο συνεχώς, με άλλες ενορχηστρώσεις...
Όσοι δυσανασχετούν με την ταινία “Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος” (2026), μάλλον δεν καταλαβαίνουν, από που προέρχεται! Και ότι δεν μπορεί να μετατραπεί σε κάτι περισσότερο, από αυτό που πραγματικά είναι! Στην Ελλάδα των μέσων και τελών της δεκαετίας του 1980, καθώς και όλων των ετών της δεκαετίας του 1990 (είτε από τηλεοπτικές επαναλήψεις, είτε από βιντεοκασέτες), τα πράγματα ήταν συγκεκριμένα. Ο He-Man (με έτη κυκλοφορίας στο εξωτερικό 1983-1985) και η αδερφή του, She-Ra (1985-1987), όταν έφτασαν στο κοινό του εξωτερικού αλλά και αργότερα στο ελληνικό κοινό, εξέπεμπαν μια πολύ συγκεκριμένη αύρα. Ακόμα και από εμάς τα τότε μικρά παιδιά, σαν γενική αφηρημένη αίσθηση, θεωρούνταν Παιδικά Τηλεοπτικά Προγράμματα, τύπου “B΄ Κατηγορίας.” Ναι. Θέλω να πω, πως καταλαβαίναμε, με μια απλή διαίσθηση θέασης και αφήγησης, σε σχέδιο και πλοκή, ότι το “He-Man and the Masters of the Universe” σαν περιβάλλον Animation δεν βρισκόταν στην κορυφή. Μπορούσε να συγκριθεί, μόνο με εφάμιλλα Animations, όπως: “Thundercats” (1985-1987), “Silverhawks” (1986), “Saber Rider & the Star Sheriffs” (1987) και “Bravestarr” (1987-1988). Αυτά ήταν υπέροχα Animations, που κέρδισαν την παιδική φαντασία μας και την καρδιά μας (ξαναλέω, είτε μέσα από επαναλήψεις - ταξιδεύοντας με μεταφορές σε άλλα ελληνικά τηλεοπτικά κανάλια, είτε μέσα από βιντεοκασέτες).
Μας κέρδισαν, μολονότι δεν ήταν Top! Το ίδιο και το σύμπαν του He-Man. Δεν ήταν ποτέ ισάξιο Animation του βεληνεκούς ενός Batman της DC, μέσα από το “Batman: The Animated Series” (1992-1995), με κολοσσιαίες εταιρείες παραγωγής: Warner Bros Animation, DC Cοmics, Warner Bros. Domestic Distribution for Television. Δεν ήταν ποτέ αντάξιο των X-Men της Marvel, με αντίστοιχο πρόγραμμα “X-Men: The Animated Series” (1992-1997) και μεταξύ των εταιρειών παραγωγής την Marvel Entertainment Group. Ούτε των επεισοδίων Spiderman στο “Spiderman: The Animated Series” (1994-1999), επίσης της Marvel και της Marvel Entertainment Group. Ούτε φυσικά και ο αντίπαλος Skeletor ήταν ισάξιος αντίπαλος (ας πούμε χαρακτηριστικά, εν συγκρίσει με το Batman) ενός πολύ πιο αινιγματικού Joker. Οι δε πρωταγωνιστικές ηρωικές μορφές των He-Man και She-Ra (η οποία από πριγκίπισσα Αντόρα μεταμορφωνόταν επίσης, με το δικό της ξίφος, στην ηρωική υπερασπίστρια She-Ra) δεν αντιπροσώπευαν ποτέ παιδικά προγράμματα Animation, τα οποία θα υπερίσχυαν φτιάχνοντας πρότυπα μεγάλες “φίρμες” στην παιδική συνείδηση. Δεν διέθεταν αυτόν τον επιβλητικό “αέρα” του απόλυτου νικητή, σαν παρουσίες. Δεν ήταν όμως ούτε στην ουσία τους οι κυρίαρχοι ήρωες στο εμπνευσμένο ύφος του τραυματισμένου εκδικητή, εν συγκρίσει με άλλα Σύμπαντα ηρώων.
Ήταν μεν κυρίαρχοι, μα μόνο μέσα στο δικό τους Κόσμο. Αλλά είχαν πράγματι συμπαθητικές μορφές, που σε κέρδιζαν. Και που σε έκαναν, να βρεις κάποιο ενδιαφέρον και νόημα στον αφηγηματικό κόσμο τους. Χωρίς να σε νοιάζει η σύνθεση και η παραγωγή, τόσο πολύ. Έτσι λοιπόν, η κινηματογραφική ταινία “Οι Κυρίαρχοι του Σύμπαντος” (2026) εξολοκλήρου με αληθινούς ηθοποιούς και πάλι μετά από 39 χρόνια (και όχι πια σε περιβάλλον επικράτησης Animation), δεν μπορεί ξαφνικά να μετατρέψει τον He-Man, σε κάτι που ποτέ του δεν ήταν! Σε κάτι που ο ίδιος δεν είναι από την ουσία του! Δηλαδή σε μεγάλη “φίρμα” υπερήρωα. Ούτε σε έναν καταξιωμένο ήρωα κατόπιν μελέτης. Τουλάχιστον όχι, σε ό,τι αφορά έναν κυρίαρχο ήρωα εκτός του Σύμπαντός του. Στο δικό του Σύμπαν, ναι, θα ξεχωρίσει. Και μέσα από την τωρινή ταινία θα επανεκτιμηθεί. Σε εμπορικό βαθμό, ίσως και να το μπορεί, να τον αναδείξει περισσότερο η τωρινή ταινία. Εξάλλου, η νοσταλγία, η έκπληξη, τα κοινωνικά δίκτυα και το μάρκετινγκ, μπορούν να γίνουν απρόβλεπτος συνδυασμός απήχησης στην εποχή μας για το κοινό.
Σε ποιοτικό βαθμό όμως, κάτι τέτοιο είναι ξεκάθαρα αδύνατον. Τα όρια δημοφιλίας παραμένουν στο Σύμπαν του. Αυτά τα στενά καλλιτεχνικά όρια, οι δημιουργοί της ταινίας τα γνώριζαν καλά. Και έπαιξαν έξυπνα με το παρελθόν του He-Man. Και εννοώ, όλο το παρελθόν. Με τις Κατασκευασμένες Φιγούρες Παιχνιδιών και με το Animation μαζί. Δείτε για παράδειγμα, έναν από τους εχθρούς του He-Man. Τον Trap-Jaw. Ο ίδιος μοιάζει με Κατασκευασμένο Παιχνίδι, που ζωντάνεψε ακόμα περισσότερο από το Animation, τώρα στη Μεγάλη -πιο ζοφερού ύφους- Οθόνη. Και γενικότερα, η ταινία παίζει με τη θέση του Άνταμ και τα ονόματα των εχθρών / συμμάχων του, φέρνοντάς τον κεντρικό ήρωα στη θέση ενός μικρού παιδιού, που θα έπαιζε στη φαντασία του με Παιχνίδια. Όλο αυτό δείχνει, το παρελθόν της Mattel, το Animation και τις παλιές ταινίες, να κάνουν χειραψία με το Σήμερα. Από την άλλη πλευρά, η ταινία δείχνει ότι ο 10χρονος Άνταμ τα έζησε αυτά στην Eternia. Όπως νιώσαμε, ότι τα “ζήσαμε” και κάποιοι θεατές στην παιδική φαντασία μας.
Βεβαίως, λάθη υπάρχουν στην ταινία του Τράβις Νάϊτ. Κάποιοι εχθροί όπως ο Tri-klops δεν αποκτούν τη συχνότητα που είχαν στο Animation. Ωστόσο, υπάρχουν και οπτικοποιημένες πιο τολμηρές βελτιώσεις, ορισμένων εχθρών στην ταινία. Φερειπείν, η καταδίωξη του He-Man από τον Beast-Man στον αυτοκινητόδρομο, είναι εντυπωσιακή! Ουσιαστικά, ο σχεδιασμός του Beast-Man στην ταινία είναι πιο τρομακτικός από το παιδικό πρόγραμμα. Και τελικά καλύτερος (ενώ στο παιδικό, ήταν κάπως αστείος). Είναι λίγο καλύτερος και από την ταινία του 1987 (αλλά εδώ στο 2026 μόνο λόγω καλύτερης Τεχνολογίας και όχι μακιγιάζ). Η ρεαλιστική προσθήκη του προβλήματος αλκοολισμού του Ντάνκαν (Man-At-Arms) είναι διφορούμενο σεναριακό στοιχείο. Μπορεί μεν να θεωρηθεί ώριμη σεναριακή προσθήκη. Αλλά και μια ειρωνική “too much” πλευρά, σαν αυτές που ειρωνευόταν η καυστική σειρά Robot Chicken για κάποιους υπερήρωες… Καθότι ο ίδιος στην ταινία ξεπέρασε το πρόβλημα αλκοολισμού, λες και ήταν συνάχι… Anyways…
Εν κατακλείδι, η ταινία του 2026 προσπαθεί να βρει σαν έκφραση, ανεξαρτησία και αφοσίωση μαζί. Μέσα από ριψοκίνδυνους αυθορμητισμούς των συντελεστών της ταινίας του 2026, αλλά και από επικυρωμένες αστραπές γοητείας του Animation της δεκαετίας του 1980. Αναπόφευκτα λοιπόν, εν μέρει έχει ανάγκη το αφήγημα και την αφοσιωμένη αύρα οπτικοποίησης κοντά στο σύμπαν του Animation. Έτσι, η ταινία του 2026 θα σταθεί σε νοοτροπία υποβοήθησης με CGI και VFX. Ίσως και σε κάποιες πρακτικές εφαρμογές προσθετικής μεθόδου. Μα όχι σε επικρατούσα μεθοδολογία με τα ενωμένα κινηματογραφικά καθήκοντα, όπως έγινε στο έργο του 1987 (μακιγιάζ, κοστούμια, σκηνικά, ερμηνείες κτλ). Οπότε, ανάμικτα τα συναισθήματα για τον γενικό σχεδιασμό του Skeletor, εν έτει 2026. Ωραίο, το Cameo από τον Ντολφ Λούντγκρεν στο γυμναστήριο, με ενσυναισθητικές συμβουλές προς τον Άνταμ. Μυστήρια, η ειδική παρουσία του Skeletor στο μυαλό του He-Man. Εκεί που πάει να γίνει ουσιώδης, μετατρέπεται σε κωμικοτραγική. Αλλά και στο Animation, ο Skeletor είχε επιβλητική και κωμική παρουσία.
Σκεπτικό…
Παράδοση & Δάνεια
Ηθικό Δίδαγμα
Και δεν θα μπορούσε να λείπει, η παρουσία από το “φαντασματάκι” -Μάγο, ονόματι Orko. Με σύντομο και ωραίο τρόπο, η περσόνα εκφράζει ένα Ηθικό Δίδαγμα στους θεατές, σαν αποτίμηση. Και μας μεταδίδει κάτι από τα παλιά επεισόδια. Μόνο που, συνήθως ο Orko έλεγε κάποιο διδακτικό αστείο ή έκανε κάποια μαγική γκάφα. Ενώ μετά, ο He-Man ή η Teela, παρουσίαζε το Ηθικό Δίδαγμα.
Τίτλοι Τέλους
Εδώ θα λέγαμε, εάν κρίναμε βεβιασμένα, ότι δεν παίζει και πολύ “έντιμα” η ταινία. Καθότι, οι αποκαλύψεις στους τίτλους τέλους ανήκουν σαν ιδέα καθιέρωσης, συνήθως, σε άλλους υπερήρωες (αμιγώς από σύμπαντα DC και Marvel στο Σινεμά / και όχι εμμέσως τύπου μάρκετινγκ Mattel). Ωστόσο, μόλις εν έτει 1987 η ταινία του He-Man φαίνεται να έχει βάλει τα γυαλιά σε όλα αυτά, από τότε! Καθότι, μετά τους τίτλους τέλους ο (όπως απεδείχθη) απέθαντος Skeletor ανακοίνωνε επιστροφή. Πάντως, στους τίτλους τέλους του 2026, διακρίνουμε την πριγκίπισσα Αντόρα (και ουσιαστικά τη She-Ra)! Επιπλέον, ο Skeletor “φυγαδεύεται” από την Evil-Lyn. Άρα, λογικά θα έχουμε και δεύτερη ταινία!
Πιο Αναλυτικά...
Πρόσκομμα στη Θηλυκότητα
Ανερμήνευτο εμπόδιο, για την ακρίβεια. Με παρουσία κάποιων λαθών γενικής νοοτροπίας – Αισθητικής ενδυματολογικού κώδικα, στη νέα ταινία. Σε γυναικείους χαρακτήρες της ταινίας του 2026, έχει κρυφτεί η λίμπιντο και το σεξαπίλ των ανάλογων περσόνων. Φερειπείν, η μάγισσα Evil-Lyn, ενώ στα Animation διαθέτει μια ορατή σεξουαλικότητα, με τη γοητευτική θηλυκότητά της, που εκφράζεται από χαρακτήρα, φωνή και σχετικά τολμηρό ντύσιμο, αυτό δεν αποδίδεται σχεδόν καθόλου στην τωρινή ταινία. Δεν είναι γυναίκα η Evil-Lyn εδώ; Ρομπότ είναι; Η Roboto, με τη φωνή της, είχε περισσότερη θηλυκότητα.
Με το παράδειγμα της Roboto καταλαβαίνω ωστόσο, το έγκυρο κοινωνικό - Φεμινιστικό μήνυμα για τις στερεοτυπικές - μηχανιστικές “δουλειές του σπιτιού.” Δεν την άφηναν να πολεμήσει. Όμως από την άλλη πλευρά, όσες γυναίκες (μη ρομπότ) πολεμούσαν, δεν θα είχαν και ψυχισμό γυναίκας ταυτόχρονα; Δεν θα ήθελαν να εκφραστούν και ενδυματολογικά; Πάλι είναι μονοδιάστατες. Το ίδιο συμβαίνει και σε πιο σοφά γυναικεία πρόσωπα. Όπως στην ενδυμασία της φτερωτής Μάγισσας - μέντορα του He-Man. Είπαμε, έχει ενδιαφέρον αισθητικά, σαν αύρα. Όμως στο Animation, η ίδια κανονικά φορά μίνι. Εδώ στην ταινία τι έγινε; Απαγορεύεται; Θα τη θεωρήσει προκλητική ο “εκλεκτός” He-Man; Φοβήθηκε η παραγωγή της ταινίας τα κάλλη, την ομορφιά και τη σαγήνη που εκπέμπει η ελκυστικότατη ηθοποιός, Μορένα Μπακαρίν; Κάπως περισσότερο, αναδεικνύεται εδώ η λίμπιντο της περσόνας Teela, προς το τέλος.
Επίσης, το καλύτερα σχεδιασμένο κοστούμι της Evil-Lyn στην αλλιώτικη ταινία του 1987, δείχνει, τι σημαίνει φινέτσα, μοναδικότητα, φαντασία, γοητεία, οριακή διακριτικότητα που ζωηρεύει τη φαντασία, αλλά και θηλυκότητα μαζί. Αντιθέτως, στην ταινία του 2026, η θηλυκότητα των ηρωίδων είναι σκεπασμένη από επαναλαμβανόμενες σταγόνες σεμνοτυφίας και μιζέριας. Μου φαίνεται περίεργο όλο αυτό, πραγματικά. Δηλαδή ο He-Man αναδεικνύει τη δύναμή του και την αρρενωπότητά του σαν επιδειξίας που ξεγυμνώνεται ενώπιον όλων, αλλά στον αντίποδα οι γυναίκες δεν έχουν ατομικότητα και θηλυκότητα; Δεν έχουν ψυχή και σώμα; Αν ήταν λόγω σκηνοθετικού ή σεναριακού ύφους, θα ήταν κατανοητό κάτι τέτοιο (π.χ. στην εντελώς αλλιώτικη ταινία, του Ουμπέρτο Παζολίνι “Η Επιστροφή”, για να εκφραστεί η καταπίεση της Πηνελόπης). Ωστόσο, τι συζητάμε, καλά εδώ το παιδικό Animation He-Man του 1983 και 1985 ήταν πιο απελευθερωμένο για τους γυναικείους χαρακτήρες του!
Και δεν είναι τούτη η ταινία He-Man του 2026, με ανθρώπους;! Και όμως! Μήπως υπάρχει μαρκετίστικη κατήχηση; Για την παρουσίαση πολεμιστριών - γυναικών στην επικράτεια του βασιλείου της Eternia; Είναι αμήχανο και κατά συνέπεια όχι ωραίο, σαν κοινωνικό μήνυμα προς τον θεατή. Και μην μου πει κανείς ασυναρτησίες, ότι είναι από καλλιτεχνικό σεβασμό στην παρουσία των γυναικών ηθοποιών. Γιατί είναι εξαιρετικά άστοχο κάτι τέτοιο, υπό τις δεδομένες συνθήκες - παραμέτρους που περιέγραψα. Άστο. Εκτός, εάν η ταινία στοχεύει να γίνει αποδεκτή παγκοσμίως ακόμη και σε target groups, που φωλιάζουν σε κράτη με προβληματικές θεοκρατικές αντιλήψεις… Μήπως η Mattel θέλει να πουλήσει πιο “ευπαρουσίαστα” παιχνίδια, που ταυτίζονται με το “μαζεμένο” γυναικείο περιβάλλον της ταινίας;
Γιάννης Κρουσίνσκυ
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα eretikos.gr