Η ταινία του εικοσάχρονου Kane Parsons με τίτλο Backrooms αναμένεται να αγκαλιαστεί από τη Gen-Z και ενδεχομένως να ορίσει μια γενιά νεαρών θεατών, με τον ίδιο τρόπο που το κατάφεραν για τους Millennials ταινίες σαν το Matrix, το Fight Club, το Blair Witch Project και το Donnie Darko – για να επικαλεστούμε κι έναν alternative φιλμικό γρίφο. Αισθητικά, για τον υπογράφοντα είναι το πιο φρέσκο πράγμα που είδαμε στο είδος του horror από τον καιρό του Paranormal Activity. Aφομοιώνει πλήρως τις δεκάδες κινηματογραφικές και αισθητικές αναφορές του και στην τρίτη πράξη επιχειρεί έναν ριψοκίνδυνο πλην συναρπαστικό λακανικό ελιγμό, που θα θυμίσει σε πολλούς τους κινηματογραφικούς εφιάλτες του David Lynch. Είναι κρίμα που στην τελική σκηνή επιχειρεί να δώσει μια πιο κυριολεκτική εξήγηση και να teasάρει τη μυθολογία του όλου πράγματος, αφαιρώντας μέρος του τρόμου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή πήγαζε κιουμπρικικά από την αδυναμία μας να εξηγήσουμε το χάος. Από την άλλη, αυτή η τελική σκηνή εξυπηρετεί τη μετα-κινηματογραφική ανάγκη της Gen-z για lore drop και για theory crafting – άρα θεμελιώνει το case του Backrooms ως ταινίας-γενιάς.
Γιάννης Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα wired.com.gr