Τι έχει αξία στη ζωή και τι η τέχνη; είναι το ερώτημα που θέτει η ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ. Ο ήρωάς του, ο οξύθυμος και εκνευριστικός, ηλικιωμένος Άγγλος ζωγράφος, Τζούλιαν Σκλαρ, που τον ερμηνεύει ο Ίαν ΜακΚέλεν, ανατρεπτικός κάποτε με τα έργα του, τώρα ξεπερασμένος και αντιδραστικός, ζει απομονωμένος σ’ ένα άνω-κάτω σπίτι, σε μια από τις καλύτερες περιοχές του Λονδίνου. Η μοναχική ζωή του ανατρέπεται με την εμφάνιση της Λόρι Μπάτλερ (Μικαέλα Κοέλ), πρώην σπουδάστριας τέχνης και χωρίς αναγνώριση ζωγράφου, την οποίαν έχουν προσλάβει τα δυο παιδιά του Τζούλιαν, ο Μπάρναμπι και η Σάλι, για να αναλάβει ως βοηθός του και να αποκτήσει πρόσβαση στους οκτώ «Κρίστοφερ», όπως ονομάζει ο Τζούλιαν τους πίνακες που είχε αποσύρει πριν τους ολοκληρώσει, με την Λόρι να αναλάβει να τους πλαστογραφήσει κρυφά για να μπορέσουν, με το θάνατό του, τα δυο παιδιά του να τους πουλήσουν πανάκριβα.
Με τους δυο ζωγράφους, τον δύστροπο, που μισεί τα δυο παιδιά του, Τζούλιαν και την ευγενική Λόρι να επιδίδονται, παράλληλα με διάφορες συνεχείς, απολαυστικές ανατροπές, που ο Σόντερμπεργκ αναπτυσσει με φαντασία και σωστό ρυθμό, σε μια σειρά συζητήσεων: από τη μια, με τον Τζούλιαν να σχολιάζει, με έξυπνες, πνευματώδεις ατάκες, τη ζωή και την τέχνη, τη δημιουργία και την πρωτοτυπία (για να καταλήξει, σε αντίθεση με τις διάφορες πομπόδεις και επιτηδευμένες περιγραφές της τέχνης, να επιμένει πως «τέχνη είναι ένας άντρας μόνος στο δωμάτιό του») και το ρόλο του χρήματος, με τους γκαλερίστες και τους ενδιάμεσους να χειραγωγούν τις τιμές και τους άσχετους με την τέχνη συλλέκτες έτοιμους να πληρώσουν εκατομμύρια για να αποκτήσουν ένα πίνακα.
Κι από την άλλη, με την ισορροπημένη Λόρι να τα σχολιάζει αρχικά συγκρατημένα και με ευγένεια, και στη συνέχεια με οργή και μαχητικότητα, στις δοσμένες με δύναμη, φρεσκάδα και χιούμορ, συζητήσεις τους. Συζητήσεις αρχικά ανταγωνιστικές που, σταδιακά, χάρις τόσο στο ωραίο, με έξυπνους διαλόγους σενάριο, οδηγούν σε πραγματική ανθρώπινη επαφή και κατανόηση. Συζητήσεις από δυο ανθρώπους από διαφορετικές εποχές, εκείνος απο μια κάστα καλλιτεχνών που ακόμη μπορούσαν να ζουν και να απολαμβάνουν μια μποέμικη ζωή, κι αυτή από μια κοινωνία των οικονομικών επενδύσεων και των iPhones, που ο ΜακΚέλεν και η Κόελ, με τη χημεία που πετυχαίνουν, καταφέρνουν να ζωντανέψουν με πάθος και αυθεντικότητα, μιαν αυθεντικότητα που μπορούν και μεταδίδουν μόνο δυο αληθινά, κι όχι φτιαχτά, από επιτηδευμένα σενάρια, πρόσωπα.
Νίνος Φένεκ Μικελίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα enetpress.gr