Γνωρίζοντας ότι ο σπουδαίος Βρετανός ηθοποιός Ιαν Μακ Κέλεν πρωταγωνιστεί στην ταινία, ξέρεις πως ο ίδιος αποτελεί από μόνος του εγγύηση. Και πράγματι, ο Μακ Κέλεν λάμπει στον κεντρικό ρόλο του δεικτικού, «κακού» αλλά εν τέλει ευαίσθητου, παροπλισμένου ζωγράφου, ο οποίος θα δεχθεί ως βοηθό μια συντηρήτρια έργων Τέχνης (Μικαέλα Κόουλ) όπως του προτείνουν τα παιδιά του (Τζέσικα Γκάνινγκ, Τζέιμς Κόρντεν).
Αυτό που δεν ξέρει είναι ότι έχει πέσει θύμα συνωμοσίας – κάτι που ήδη γνωρίζουμε από την αρχή: τα τέκνα του ζωγράφου σκέφτονται μόνο με οικονομικούς όρους και θέλουν από την συντηρήτρια, της οποίας το παρελθόν είναι ύποπτο, να πλαστογραφήσει μια σειρά ανολοκλήρωτων έργων του πατέρα τους, ονόματι «The Christophers» – σειρά για την οποία ο ζωγράφος δεν θέλει να ακούσει λέξη.
Οπότε η ταινία γίνεται η σχέση ζωγράφου – βοηθού γιατί αυτό είναι που κυρίως ενδιαφέρει τον Αμερικανό σκηνοθέτη Στίβεν Σόντερμπεργκ ο οποίος μέσα στο περιορισμένο πλαίσιο του σκηνικού χώρου (το σπίτι – ατελει΄ς του ζωγράφου στο Λονδίνο) δίνει το περιθώριο στον Μακ Κέλεν να «βγάλει» αρκετούς μονολόγους χρησιμοποιώντας τρομερό λεξιλόγιο – λες και απαγγέλει Σαίξπηρ για την πλάκα του.
Ο ζωγράφος θα δει στην καινούργια του βοηθό την πραγματική κόρη που ποτέ δεν απέκτησε και το αποτέλεσμα θα είναι ένας «μικρός» αλλά απολαυστικός συνδυασμός Τέχνης, οικογενειακών δεσμών και μιας περίπλοκης απάτης με αρκετές δόσεις ψυχολογίας.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr