Ο Όσκαρ είναι ένας μεσήλικας άνεργος που ζει με την μητέρα του στο Μεντεζίν, σε άθλια κατάσταση όπως πιστεύουν τα αδέλφια του, πίνει, φοράει άτσαλα τα ρούχα του και φλερτάρει με την καταθλιψη. Η κόρη του που ζει με την μητέρα της περισσότερο τον λυπάται παρά τον αγαπάει. Ο Όσκαρ όμως είναι ποιητής, απλά όχι επιτυχημένος. Ως νέος ειχε εκδώσει δύο συλλογές και είχε κερδίσει βραβεία. Όταν ο φίλος του επίσης ποιητής, θα του βρει εργασία ως καθηγητή, ο Όσκαρ θα γνωρίσει την νεαρή Γιουρλέιντι που θέλει να γράψει ποίηση και θα προσπαθήσει να την αναδείξει. Όμως όλα θα πάνε στραβά για τον Όσκαρ.
Βραευμένο με το βραβείο της επιτροπής στο τμήμα ΈΝΑ ΚΑΠΟΙΟ ΒΛΕΜΜΑ του περυσινού Φεστιβάλ Καννών, το ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ του συγγραφέα και σκηνοθέτη Σιμόν Μέσα Σότο, είναι μία ταινία αστεία και τραγική ταυτόχρονα για έναν άνθρωπο που η τέχνη είναι τα πάντα αλλά ταυτόχρονα όχι αρκετή. Η ταινία όμως δεν αφορά μόνο έναν αποτυχημένο κωμικοτραγικό χαρακτήρα ποιητή αλλά θέτει πολλά ζητήματα όπως η απογοήτευση του καλλιτέχνη, η απογοήτευση του κόσμου από τον καλλιτέχνη και το αντίστροφο, οι πολλές πτυχές μίας αποτυχίας ή και επιτυχίας, κυρίως όμως δίνει τροφή για σκέψη για έργα που δημιούργησαν προσδοκίες χωρίς να είναι ζητούμενο από τον ίδιο τον δημιουργό.
Χωρισμένο σε κεφάλαια και με πολλές κοινωνικές αναφορές, γυρισμένο σε φιλμ 16 m.m και με πολύ ωραία φωτογραφία, με τρικ που δείχνει καθώς προχωράει η ώρα τις άκρες του φιλμ να ξεθωριάζουν, το ΕΝΑΣ ΠΟΙΗΤΗΣ από την Κολομβία (επίσημη πρόταση της για τα Όσκαρ) έχει ως πρωταγωνιστή τον Ουμπειμάρ Ρίος, έναν ερασιτέχνη ηθοποιό, ο οποίος δίνει μία ιδιαίτερη δυναμική στην ταινία με το παρουσιαστικό του και την καθοδηγούμενη ερμηνεία, που μπορεί από την μία να κάνει τον θεατή να νοιώθει άβολα από την άλλη όμως πιστοποιεί το γεγονός ως απόλυτα ρεαλιστικό. Η ερμηνεία του είναι ρεαλιστικά αστεία αλλά ταυτόχρονα και ρεαλιστικά εκνευριστική. Είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής για μία ταινία που ίσως η διάρκεια της να ήθελε λίγο μάζεμα αλλά από την άλλη τίποτα δεν είναι περιττό, ακόμα και οι σκηνές των αντιπαραθέσεων και των καβγάδων του Όσκαρ είναι κινηματογραφικά απολαυστικές.
Ζεις και εσ΄ύ σε βαθιά θλίψη; Ρωτάει ο πρωταγωνιστής κάποια στιγμή και είναι σαν να απευθύνεται σε όλους αυτούς τους ανθρώπους της τέχνης που η ζωή δεν τους φέρεται καλά. Σε αντίθεση με τον σκηνοθέτη που αντιμετωπίζει τον ΕΝΑΝ ΠΟΙΗΤΗ του ακριβώς όπως πρέπει. Σαν έναν ποιητή που ακόμα και αν δεν το μαθαίνουμε ποτέ, δεν έχει γράψει ακόμα το μεγάλο έργο του. Ιδιαίτερο αλλά άκρως κινηματογραφικό και αποτελεσματικό.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr