Τα παιδιά ενός άλλοτε διάσημου καλλιτέχνη προσλαμβάνουν μια πλαστογράφο για να παρουσιαστεί ως υποψήφια βοηθός του και να αποκτήσει πρόσβαση σε οκτώ ανολοκλήρωτους πίνακές του, που ονομάζονται «Οι Κρίστοφερ». Σκοπός της είναι να τους ολοκληρώσει κρυφά, ώστε να εξασφαλίσουν κληρονομιά όταν εκείνος πεθάνει.
Ο καλλιτέχνης, οι ανασφάλειές του, η επιτυχία του, η παρακαταθήκη του. Ο φόβος του θανάτου και οι άνθρωποι που θυσίασες στην πορεία της ζωής σου. Ποιον απολογισμό αποφεύγεις να κάνεις όταν τα ίδια τα παιδιά σου περιμένουν να πεθάνεις ώστε να πουλήσουν ό,τι έχεις; Πώς μοιάζει να κοιτάς αφ' υψηλού ως αυθεντία και να κρίνεις χωρίς καμία ευαισθησία το μέλλον των νέων καλλιτεχνών που ανοίγουν τα φτερά τους; Τι καλλιτέχνη σε κάνει η έλλειψη ανθρωπιάς; Υπάρχει κάτι που να μπορεί να τρυπήσει τον τοίχο που έχεις χτίσει απέναντι σε όλους; Εμπιστεύεσαι κανέναν; Αγαπάς κανέναν; Μήπως όλοι θέλουν να σε εκμεταλλευτούν; Μπορείς έστω και αργά να αποκαταστήσεις μια αδικία; Ολα αυτά απαρτίζουν το πορτρέτο ενός σύγχρονου μάγου της Τέχνης, που είναι στα τελευταία του. Η σχέση του με την βοηθό του θα τον κάνει να αναθεωρήσει και να ξεκλειδώσει τα βαθιά του μυστικά. Ισως μαζί της να χτίσει τη σχέση που δεν είχε με τα παιδιά του. Εκείνο που λείπει στο σενάριο είναι το υπόβαθρο της σχέσης με τα παιδιά του. Μας λείπει η βασική αιτιολόγηση, η οποία δυστυχώς δεν αναφέρεται πουθενά στην ταινία! Παρασύρθηκε ο Σόντερμπεργκ από τη λάμψη του εκπληκτικού Ιαν ΜακΚέλεν και άφησε πίσω του τα στοιχειώδη. Είναι πραγματική απόλαυση ο Sir, μόνο που ερμηνεύει έναν ανολοκλήρωτο χαρακτήρα...
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr