Η ομίχλη της μνήμης
Ο Πάολο είναι ένας 40χρονος άνδρας που ζει μια όμορφη καθημερινότητα με τη γυναίκα του Μικέλα και το γιο τους Ματία. Να όμως που όλα θα αλλάξουν από τη μια στιγμή στην άλλη όταν ο Πάολο θα διαγνωστεί με μια μορφή πρώιμου Αλτσχάιμερ που σε μερικές εβδομάδες θα αρχίσει να σκεπάζει σαν ομίχλη τη μνήμη του. Μετά από το αρχικό σοκ και με τη στήριξη της γυναίκας του αποφασίζει να παλέψει και να αντιμετωπίσει τη νέα συνθήκη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αφού ενημερώνει και τον Ματία ξεκινά έναν αγώνα ώστε να δημιουργήσει αναμνήσεις με την οικογένειά του και ιδίως με το γιο του ο οποίος πρόκειται να γίνει ο “σύνδεσμός” του με το παρελθόν όταν αυτό θα αρχίσει να ξεθωριάζει.
Η ταινία του Αλεσάντρο Αρονάντιο «Για σένα» (Per te) δεν είναι απλώς μια ταινία για το Αλτσχάιμερ. Γιατί με αφορμή τη σκληρή πραγματικότητα που έρχεται ξαφνικά στη ζωή της οικογένειας, ο Αρονάντιο μιλά για τη δύναμη του ανθρώπου να αντιμετωπίσει κάτι μεγαλύτερο από αυτόν. Μιλά για τους οικογενειακούς δεσμούς που δυναμώνουν μπροστά στο κακό αντί να καταλύονται. Και μιλά για την ιδιαίτερη σχέση του πατέρα με το γιο που σύντομα αναγκάζονται να αλλάξουν ρόλους. Αλλά και για το πως η νέα κατάσταση φέρνει ανθρώπους κοντά λύνοντας παρεξηγήσεις του παρελθόντος.
Η ταινία μου άρεσε πολύ. Γιατί χωρίς περιστροφές και συναισθηματικές φιοριτούρες μπαίνει κατευθείαν στην καρδιά του προβλήματος: αυτήν είναι η κατάσταση και πρέπει να αντιμετωπιστεί! Προφανώς και το θέμα δημιουργεί συγκίνηση, αλλά αυτό είναι κάτι που έρχεται. Ο σκηνοθέτης δεν πιέζει καταστάσεις, αφήνει την αφήγηση να μιλήσει και να είναι εκείνη που θα δημιουργήσει στο θεατή τις ανάλογες συγκινησιακές δονήσεις. Δεν χάνει ούτε στιγμή το νήμα, είναι αληθινός και περιορίζεται στην εξιστόρηση των γεγονότων. Βέβαια ούτε αυτό γίνεται με τρόπο απόμακρο, αποστασιοποιημένο. Αντίθετα, μας φέρνει κοντά στους ήρωές του και στο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν και, περίπου, μας κάνει να νοιώσουμε ότι αυτό που τους συμβαίνει μας αφορά. Κι έτσι δημιουργείται η αληθινή, η αυθόρμητη συγκίνηση. Κι έτσι κινητοποιείται το συναίσθημα. Κι έτσι όταν τελειώνει η ταινία αισθανόμαστε ότι όλοι μπορούμε να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Και να παλέψουμε για τη ζωή, να προσαρμοστούμε στις ανάγκες της, να είμαστε αισιόδοξοι.
Δεν μου αρέσουν τα ευχολόγια, ξέρω ότι μερικά πράγματα είναι εύκολο να τα λες και δύσκολο να τα κάνεις, αλλά η ταινία του Αλεσάντρο Αρονάντιο «Για σένα» μου δημιούργησε συναισθήματα αλλά και φόβους για κάτι που μπορεί να συμβεί στον καθένα από μας.
Η ταινία είναι ελεύθερη διασκευή ομότιτλου μυθιστορήματος της Σερενέλα Αντονιάτσι, η οποία το εμπνεύστηκε από την αληθινή ιστορία του Ματία Πίκολι.
Στράτος Κερσανίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kersanidis.wordpress.com