Ο Μπλάκχερστ οργανώνει την αφήγησή του μέσα από επτά κεφάλαια: Μητέρα, Κόρη, Σπίτι, Πατέρας, Επανασύνδεση, Πάλη, Αντίο, μια δομή που μοιάζει να τεμαχίζει την κατάσταση της Μέισι σε διαδοχικές, σχεδόν τελετουργικές φάσεις, χωρίς όμως να μεταβάλλει ουσιαστικά τη θέση στην οποία βρίσκεται. Η ταινία εμμένει σε έναν κλειστό, αποπνικτικό και αιμάτινο θόλο όπου το σώμα έχει χάσει κάθε υλική και ηθική υπόσταση, λειτουργώντας περισσότερο ως αντικείμενο που μεταφέρεται, σέρνεται και χρησιμοποιείται, παρά ως φορέας ζωής. Ένας καμβάς ανομολόγητων αμαρτιών, πάνω στον οποίο διακρίνονται παλιές πληγές. Από το πρώτο κιόλας κεφάλαιο γίνεται φανερό ότι η ταινία προσανατολίζεται στην αργή και επίμονη καταγραφή μιας αιχμαλωσίας που απλώνεται χωρίς αρχή και χωρίς τέλος, σαν σταθερή κατάσταση και όχι ως πορεία προς κάποια εξέλιξη.
Η φιγούρα της Dolly εντάσσεται καθαρά στη γενεαλογία των τερατόμορφων ανθρώπινων μορφών των δεκαετιών ’70 και ’80, εκείνων των παραμορφωμένων σωμάτων που λειτουργούν χωρίς καμία απαίτηση ρεαλιστικής υποστήριξης. Ο Μπλάκχερστ επιχειρεί μια επιστροφή στο είδος και το ανασύρει σχεδόν αυτούσιο, σαν κασέτα ξεχασμένη σε συρτάρι, με όλη την τραχύτητα και την αμηχανία που χαρακτήριζαν τις παλιές ιστορίες αγροτικού τρόμου. Η αισθητική Super 8 ή 16mm ή η μίμησή της ενισχύει αυτή την αίσθηση, καθώς η εικόνα παραμένει κόκκινη και ασταθής, με το αίμα να απλώνεται σαν παχύ στρώμα πάνω στο κάδρο, σαν να αιωρείται ανάμεσα στην ανάγκη καταγραφής και στην παρόρμηση να αποστρέψει το βλέμμα της.
Η αληθοφάνεια δεν αποτελεί ζητούμενο για τη Dolly και όποιος αναζητά μια ιστορία που να στηρίζεται σε ρεαλιστικές ισορροπίες θα συναντήσει γρήγορα τα όριά της. Η ταινία κινείται σε μια περιοχή όπου η ένταση, η διάρκεια και η αίσθηση μιας αδιάκοπης δοκιμασίας αποκτούν μεγαλύτερη σημασία από οποιαδήποτε προσπάθεια πειστικής αναπαράστασης. Το αποτέλεσμα παραπέμπει σε ταινία για γερά νεύρα, από όποια πλευρά κι αν το δείτε…
Κώστας Κωνσταντινίδης