Η ταινία εκτυλίσσεται μέσα σε ένα γνώριμο πλαίσιο, με αναφορές που θυμίζουν τον Εξορκιστή και, σε ορισμένες στιγμές, το Indiana Jones and the Temple of Doom, κυρίως στη σκηνή της τελετής όπου το σώμα της μικρής παραδίδεται στη Μούμια. Η εικόνα είναι επιθετική, το body horror έντονο, και ο Κρόνιν δείχνει μια πραγματική σκηνοθετική όρεξη που κρατά το ενδιαφέρον ζωντανό για μεγάλο μέρος της διάρκειας, αφού η ένταση χτίζεται σταδιακά, με τρόπο που κρατά τον θεατή μέσα στο ίδιο το βλέμμα της ταινίας.
Υπάρχουν στιγμές που ξεχωρίζουν, όπως η σκηνή της αποπλάνησης με το μήλο, που παραπέμπει ευθέως στη βιβλική εικόνα του πειρασμού. Εκεί, όμως, προκύπτει και μια ιδεολογική αστοχία, αφού η “Εύα” δεν είναι μια συνειδητή παρουσία, αλλά ένα αθώο κορίτσι.
Η ταινία κρατά το ενδιαφέρον μέχρι λίγο πριν το τελευταίο της κομμάτι, κινούμενη ανάμεσα σε ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς και στοιχεία αιγυπτιακής μυθολογίας. Στην τελική σεκάνς, όμως, εκεί όπου μια ιστορία συνήθως βρίσκει την ισορροπία της και είτε απογειώνεται είτε οδηγείται σε ανώμαλη προσγείωση, ο ρυθμός αρχίζει να χάνεται. Η αφήγηση καταρρέει ανάμεσα στην υπερβολή και τα κλισέ που σταδιακά την απομακρύνουν από το κέντρο της. Αυτό που μέχρι εκείνη τη στιγμή λειτουργούσε με συνέπεια, μετατρέπεται σε επίδειξη, σε μια σκηνοθετική άσκηση ύφους πάνω στον σωματικό τρόμο.
Ο Κρόνιν δείχνει εξαρχής να διακατέχεται από μια φιλάρεσκη φιλοδοξία, που δηλώνεται ήδη από τον τίτλο της ταινίας, «Η Μούμια από τον Λι Κρόνιν». Ο ίδιος δεν αρκείται στο να αφηγηθεί μια ιστορία τρόμου. Αντίθετα, επιθυμεί να την επιβάλει, να τη φορτίσει με ένταση και σημασία σε κάθε της σημείο. Και αυτό, μέχρι ένα σημείο, το πετυχαίνει. Μέχρι τη στιγμή που η φιλοδοξία του ξεχύνεται ανεξέλεγκτη. Η ισορροπία χάνεται και η υπερβολή αρχίζει να λειτουργεί σε βάρος της ίδιας της αφήγησης. Αυτό λοιπόν, που ξεκινούσε ως μια βατή ταινία με εξαιρετική φωτογραφία και αξιοπρεπή ανάπτυξη, καταλήγει σε μια υπερφορτωμένη κατασκευή που εξαντλεί τον εαυτό της, περισσότερο ως επίδειξη παρά ως ολοκληρωμένη κινηματογραφική πρόταση.
Κώστας Κωνσταντινίδης