Η Mother Mary παγκόσμιας φήμης ποπ σταρ ετοιμάζεται για την μεγάλη της επιστροφή και συναυλία, προκειμένου να πετάξει από πάνω της την παλιά της περσόνα. Βασανίζεται όμως από έναν προσωπικό της δαίμονα και έτσι θα απευθυνθεί στην Σαμ την κάποτε ενδυματολόγο της, με την οποία η σχέση της διακόπηκε απότομα δημιουργώντας έχθρα ανάμεσα τους, προκειμένου να της ράψει το ένδυμα που θα την εκφράζει.
Όσο γελοία ακούγεται η υπόθεση της ταινίας, άλλο τόσο αστεία άθελα της είναι αυτή η ταινία αχταρμάς και έκθεση ηθοποιών. Από επικές σκηνές συναυλιακές σε ακατάπαυστη φλυαρία μεταξύ δύο γυναικών μέσα σε έναν…αχυρώνα που αναλύουν την σχέση τους και τα τραύματα τους, κυρίως από την συμπεριφορά της ποπ σταρ. Και από εκεί σε καλλιτεχνικές ανησυχίες και σκηνές σουρεαλιστικής καλλιτεχνικής εντύπωσης, χρωμάτων και σκηνοθετικών τρικ.
Τίποτα δεν μπορεί να περιγράψει το MOTHER MARY που δείχνει να μην αντέχει το βάρος της κεντρικής ιδέας με την ποπ σταρ που γυρνάει κλαμένη στην πρώην…φίλη; σύντροφο; απλή συνεργάτιδα; Δεν μαθαίνουμε και ποτέ αλλά το κυρίως ”πιάτο” της ταινίας είναι η Αν Χαθαγουέι την οποία εκθέτει ο ίδιος ο σκηνοθέτης και ο ρόλος, που είναι απορίας άξιο πως μπορείς να έχεις μία ηθοποιό που έχει πάρει Όσκαρ σε ρόλο για μιούζικαλ και να την βγάζεις στον φακό πολύ λίγη, πολύ πρόχειρη και χωρίς κανένα βάθος. Οι διαλογικές σκηνές είναι υπερβολικά μεγάλες και κουράζουν, οι δε δεύτεροι ρόλοι είναι σχεδόν άχρηστοι στην πλοκή και μόνο η Μικαέλα Κόελ ως ενδυματολόγος που θέλει να ”εκδικηθεί” την σταρ αλλά και να την βοηθήσει ταυτόχρονα διασώζεται στο ελάχιστο.
Ταινία που ανήκει στην κατηγορία ”καλά δεν το έβλεπαν;” το MOTHER MARY είναι ένα αστείο έργο, σοβαροφανές σε σημείο ενοχλητικό, δεν πείθει καθόλου, δεν ολοκληρώνει τίποτα από τα θέματα που ανοίγει και κυρίως εκθέτει τις πρωταγωνίστριες του. Όσο και αν προσπάθησα, δεν βρήκα κάτι καλό να πιαστώ σε αυτό το έργο.
Αχιλλέας Βασιλείου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα cinepivates.gr