H βαριά πατρική σκιά με φόντο τη σαθρή κοινωνική πραγματικότητα
Ο Ηλίας γιος ναυτικού, ονειρεύεται να κατασκευάσει ένα σκάφος από μέταλλα ανακύκλωσης. Όμως τα όνειρα ως γνωστόν, σκοντάφτουν στις επιταγές της πραγματικότητας. Όταν ωστόσο βρει ένα σκάφος μισοθαμμένο στην άμμο μιας ακτής, πιστεύει πως θα καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρό του. Όνειρο που, υπαγορεύεται από την παράδοση της ναυτικής οικογένειάς του και κυρίως από την λαμπρή καριέρα του ναυτικού πατέρα του. Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά. Εμούτζωσε τη θάλασσα και την εκατουράει λέει ο Νίκος Καββαδίας. Αλλά ο Ηλίας είναι ο άλλος χαρακτήρας που μας περιγράφει ο καββαδίας. Αυτός του ιδανικού κι ανάξιου εραστή των γαλάζιων πόντων. Χωρίς ποτέ του να έχει σχίσει τη θολή γραμμή των οριζόντων.
Σε κάθε περίπτωση το ναυτικό ταξίδι είναι η αφορμή για τον Αριστοτέλη Μαραγκό να μας μιλήσει για την βαριά πατρική σκιά, από την οποία ο κάθε Ηλίας καταπλακώνεται και προσπαθεί απεγνωσμένα ν’ αποδράσει. Στην απόπειρα αυτή ο Ηλίας έχει και συνοδοιπόρους γιατί, είναι πολλοί αυτοί που θέλουν ν’ αποδράσουν από την βαρετή και συχνά επώδυνη πραγματικότητα. Εξάλλου στις μέρες μας είναι πολλοί αυτοί που χάσανε το χαμόγελό τους, βιώνουνε τη θλίψη, αισθάνονται την ματαίωση να παρεισφρέει μέσα τους. Ο Μαραγκός δεν φτιάχνει μόνο το πορτραίτο ενός επίδοξου ναυτικού, ή κάποιου που προσπαθεί ν’ απελευθερωθεί από την βαριά σκιά του πατέρα, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί προεκτάσεις που φτάνουν στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα.
Μια πραγματικότητα με πληθωρισμό υποσχέσεων των κοντόθωρων και ιδιοτελών πολιτικών, χωρίς ουσία, χωρίς προοπτική και κυρίως την απουσία οράματος. Ο Ηλίας ζει υπό το βάρος της πατρικής «δόξας», αλλά στο φόντο είναι πάντα η μουντή και απελπιστική κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Αν η δόξα των πατεράδων μας είναι αυτά που λέμε κεκτημένα, η νεότερη γενιά αδυνατεί ακόμη και να διαφυλάξει αυτά τα κεκτημένα, πόσο μάλλον να διεκδικήσει κάτι περισσότερο, κάτι καλύτερο. Η φωτογραφία μουντή αποτυπώνει το ζοφερό του εσωτερικού κόσμου των ηρώων της ιστορίας. Δεν έχουμε να παλέψουμε μόνο με του προσωπικούς δαίμονες ο καθένας μας, όπως το οικογενειακό μπακγκράουντ, αλλά κυρίως το αδηφάγο τέρας του συστήματος που μας εξοστρακίζει όλο και περισσότερο. Έτσι η δόξα του παρελθόντος μετεξελίσσεται σε λόξα του παρόντος.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στον ιστοσελίδα kemes.wordpress.com