Η παραδοσιακή rom-com μεταφέρεται στον μικρόκοσμο του Gay BDSM χωρίς να χάνει το χιούμορ και το ρομαντισμό της
ΣΥΝΟΨΗ: Ένας άβγαλτος και ντροπαλός gay νεαρός γνωρίζει τυχαία έναν απίστευτα γοητευτικό μοτοσικλετιστή. Μαζί του θα ξεκινήσει, ως υποτακτικός, μια BDSM σχέση που θα του αλλάξει τη ζωή.
Ένα BDSM (*) gay ρομάντζο βρίσκεται στο επίκεντρο του σκηνοθετικού ντεμπούτου μεγάλου μήκους του 33χρονού Άγγλου Harry Lighton. Το Pillion μιλάει για το ερωτικό ξύπνημα ενός Pillion, ενός συνεπιβάτη στο πίσω κάθισμα της σέλλας μιας μοτοσυκλέτας που οδηγεί το στιβαρό χέρι κάποιου άλλου. Με χιούμορ, ρομαντική διάθεση και όλα τα συμπαρομαρτυρούμενα μιας τυπικής βρετανικής κομεντί, μας βυθίζει στον παράξενο (και για πολλούς απειλητικό) κόσμο μιας Λέσχης Gay Μοτοσικλετιστών (Gay Bikers Motorcycle Club) που διακρίνεται για την αγάπη της για τις μοτοσικλέτες, το δέρμα, τα φετίχ και το BDSM.
Η ψυχοπαθολογία έχει εκφρασθεί αναλυτικά για αυτή τη μοντέρνα εκδοχή του σαδομαζοχισμού ωστόσο it’s a free world μεταξύ συναινούντων ενηλίκων. Και ο πρωταγωνιστής μας εδώ συναινεί απόλυτα στην υποταγή του από κάθε άποψη στον πανύψηλο ξανθό θεό-καβαλάρη της μοτοσικλέτας του οποίου η ύπαρξη παραμένει ένα ανεξιχνίαστο αίνιγμα σε όλη τη διάρκεια της ταινίας. Ένα φαλλοκρατικό τοτέμ απόλυτης λατρείας που απαιτεί αφοσίωση, επιβάλλει πειθαρχία και ενίοτε «παραβιάζει» τον υποτακτικό του. Αντιλήψεις και εικόνες που θα πλησίαζαν περισσότερο προς μια πορνογραφική αντίληψη του ομοφυλοφιλικού σεξ αν η ταινία δεν είχε τη δομή μιας παραδοσιακής ρομαντικής κομεντί με τους αξιολάτρευτους γονείς του ήρωα να προσπαθούν να αποκαταστήσουν το γιο τους με «ένα καλό παιδί». Σπαρταριστή είναι η σκηνή του δείπνου με καλεσμένο τον μοτοσικλετιστή «γαμπρό» όπου η (ευρισκόμενη σε τελικό στάδιο καρκίνου) πεθερά τον περνάει από κανονική ανάκριση, προσπαθώντας να διακρίνει αν θα αφήσει το παιδί της σε καλά χέρια πριν κλείσει τα μάτια της.
Μακριά από θρυλικές ταινίες σαδομαζοχισμού όπως η Ιστορία της Ο αλλά και από τις συντηρητικές κατά βάθος γραφικότητες των 50 αποχρώσεων, η ταινία περιλαμβάνει σκηνές που μπορεί να μην «κάτσουν καλά» στο στομάχι κάποιων θεατών. Ίσως πάλι κάποιοι τρελαθούν στο γέλιο, διασκεδάζοντας την αμηχανία τους. Από κάθε άποψη πάντως, όλοι θα μείνουν αποσβολωμένοι από τη μαγνητική ομορφιά του Alexander Skarsgård (το καλύτερο casting σε ταινία των τελευταίων ετών).
Τάσος Ντερτιλής
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα grandmagazine.gr