Είναι κάπως εντυπωσιακό κάστινγκ αυτό του Μπρένταν Φρέιζερ στο ρόλο ενός αμερικάνου ηθοποιού που βρίσκεται ψιλο-αδρανής στο Τόκιο μέχρι που πιάνει δουλειά σε εταιρεία “ενοικιαζόμενων οικογενειών”. Ένα concept που έχουμε συναντήσει στο παρελθόν τόσο στο “Οικογενειακή Ευτυχία ΑΕ” του Χέρτσογκ όσο φυσικά και στις “Άλπεις” των Λάνθιμου-Φιλίππου.
Εκείνες οι ταινίες το εξερευνούσαν μέσα από έναν πολύ πιο ενδιαφέροντα φορμαλισμό που συνδεόταν απευθείας με την αιχμηρότητα ή το μούδιασμα (αντίστοιχα) του συναισθηματικού κενού, της απώλειας, της απόστασης – όπως θες πες το. Αντιθέτως, την “Οικογένεια Προς Ενοικίαση” χαρακτηρίζει μια χαριτωμενίστικα γλυκερή ιδιοσυγκρασία που παραπέμπει σε ταινίες συνταγής του Σάντανς περασμένων δεκαετιών.
Δε θα λειτουργούσε ίσως και καθόλου αν δεν ήταν ο Φρέιζερ, του οποίου η σωματικότητα έρχεται σε συγκρουσιασκή αντίθεση με το περιβάλλον του, υπογραμμίζοντας την αίσθηση του ξένου. Την ώρα που ο ηθοποιός, με τα έτσι κι αλλιώς βαθιά, υγρά του μάτια κάνει κάθε συναισθηματική στιγμή να μοιάζει με υποψήφιο tear-jerker. Είναι η πιο ενδιαφέρουσα αισθητική τοποθέτηση σε ένα φιλμ που κατά τα άλλα λέει την σχεδόν απόκοσμη ιστορία του με το πιο αδιάφορο τρόπο: προβλέψιμες κορυφώσεις, συγκινήσεις και δραματικές στροφές.
Θοδωρής Δημητρόπουλος
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα news247.gr