Ενας Αμερικανός ηθοποιός εργάζεται για μια ιαπωνική εταιρεία «ενοικιαζόμενων οικογενειών», υποδυόμενος οικογενειακούς ρόλους για αγνώστους. Καθώς βυθίζεται στον κόσμο των πελατών του, αρχίζει να δημιουργεί γνήσιους δεσμούς μαζί τους, που καθιστούν δυσδιάκριτα τα όρια μεταξύ «παράστασης» και πραγματικότητας.
Σε αυτήν τη στήλη αν έχουμε ψάξει κι έχουμε ψάξει! Αυτές τις μέρες ψάξαμε και στα Ιαπωνικά! Είναι πραγματικά απαράδεκτο να βλέπει κανείς συμπαθητικά και με συναίσθημα τη σαπίλα της ιαπωνικής κοινωνίας! Επειδή η δική μας Σεμίνα Διγενή περιέγραψε με μεγάλη λεπτομέρεια το θέμα αυτό στο ταξίδι της στην Ιαπωνία το καλοκαίρι σε τρεις συνέχειες στον «Ριζοσπάστη», σας παραπέμπουμε εκεί! Περιγράφει αναλυτικά και τη μοναξιά των Ιαπώνων και την ανάγκη τους να ζήσουν ψεύτικες πληρωμένες σχέσεις, αφού εργάζονται πολύ και δεν έχουν χρόνο, και την εξάντληση και τους θανάτους από υπερεργασία που παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας, και το κράτος το οποίο καθιστά τους ηλικιωμένους ενεργό εργατικό δυναμικό, οι οποίοι δουλεύουν μέχρι θανάτου γιατί δεν μπορούν να ζήσουν αλλιώς, και φυσικά πόσο μεγάλη μπίζνα είναι η ενοικίαση ηθοποιών για συντροφιά! Διαβάζαμε χτες σε έγκριτες ιστοσελίδες ότι η μπίζνα εξαπλώνεται σε περισσότερα μέρη του κόσμου (Κίνα, ΗΠΑ και Ευρώπη)... Αλίμονο, χάνονται τόσο εύκολα λεφτά; Θα πείτε, τα έχει πει ήδη ο Βέρνερ Χέρτζογκ στην ταινία «Family Romance, LLC» το 2019 και τα γνωρίζαμε ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90, αλλά μια επανάληψη όταν ξεπλένεται αυτή η τραγική κατάσταση δεν βλάπτει!
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr