«Θα μείνω σιωπηλή, όμως το τραγούδι μου θα συνεχιστεί» (Mascha Kaléko)
Η ποίηση της αποπνικτικής καθημερινότητας της πολωνοεβραίας Μάσσα Καλιέκο ταιριάζει γάντι στην κακοποιημένη Κάρλα Ίμπελ (Ελίζε Κριπς, άξιον τέκνον της Βίκι Κριπς), με Κ κεφαλαίο όλες τους. Η 12χρονη Κάρλα είναι μια τολμηρή έφηβη (αληθινό πρόσωπο) που το σκάει από τον παιδέρα θετό πατέρα και κοντράρει -δοκιμάζει και δοκιμάζεται- με τις αντιστάσεις της σιωπηλής συνενοχικής οικογένειας και τις αντιφάσεις του δικαστικού σώματος / συστήματος. Μίλια μπροστά από την εποχή της (1962), γίνεται αμίλητος φάρος ζωής και ψυχικής ανθεκτικότητας ενάντια στην καθωσπρέπει συγκάλυψη και εξελίσσεται με το πείσμα της σε παράδειγμα μετατραυματικής εσωτερικότητας και σεβαστής προσωπικότητας.
Αρωγοί της στον δύσκολο δρόμο της καταγγελίας ο παλαίμαχος δικαστής Λάμι (Ράινερ Μποκ) σε πολλαπλό ρόλο και κυρίως η γραμματέας του, φράου Στάινμπεργκ (Ίμογκεν Κόγκε). Συμπαραστάτριά της η τρόφιμος, στο ίδιο καταφύγιο – ευαγές ίδρυμα, Άντα (Καρλότα φον Φαλκενχάιν). Το ξεκλείδωμα της σιωπηρής Κάρλα γίνεται μόνον όταν μοιράζονται οι φρίκες και οι τραγωδίες. Δεν αρκεί να δραπετεύει σε κόσμους φαντασιακούς – η πραγματικότητα επιστρέφει απαιτητικότερη ή/και απειλητικότερη. Ο γολγοθάς της είναι δρόμος προς την απελευθέρωση και οδηγός για μια ανεξάρτητη ζωή, δικαίωση για την αξιοπιστία και την αξιοπρέπειά της. Τα δικαστήρια δεν επιβεβαιώνουν την αλήθεια, την διαπραγματεύονται… λέει εμφατικά η πολύπαθη γραμματέας της συμπερίληψης.
Η ελληνικής καταγωγής σκηνοθέτις Κριστίνα Τουρνατζή πετυχαίνει στο ντεμπούτο της να οδηγήσει καλλιτεχνικά αυτήν τη δύσκολη διαδρομή μέσα από τη ματιά της παθούσης, ενώ αποπέμπει πολλές ευκολίες που θα μπορούσαν να αποσπάσουν την προσοχή μας από την προσωπικότητα της Κάρλα. Αναθεωρεί τους κώδικες επικοινωνίας με το κοινό και τους κώδικες του δικαστικού δράματος αλλά και της ταινίας εποχής. Αναθεωρεί της έννοια της παραμυθίας. Ακόμη και η χρήση της μουσικής επένδυσης έχει παρηγορητική διάσταση παρά συνοδευτική. Οι εικόνες της και τα πλάνα της είναι δυναμικότερα από τις λέξεις. Είναι διαπασών συνειδήσεων.
Άξιες οι διακρίσεις της ταινίας λοιπόν: Βραβείο Νέων Ταλέντων Γερμανικού Κινηματογράφου για τη σκηνοθέτιδα Κριστίνα Τουρνατζή & Βραβείο Νέων Ταλέντων Γερμανικού Κινηματογράφου για την σεναριογράφο Υβόννη Γκέρλαχ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μονάχου (2025). Βραβείο Σεναρίου, Βραβείο Κοινού και Βραβείο FIPRESCI στο Διεθνές Διαγωνιστικό τμήμα του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Κώστας Καρδερίνης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress.com