Η ταινία των Σαρλότ Ντεβιλέρς και Αρνό Ντιφεΐς πραγματεύεται ένα ιδιαίτερα σκληρό κοινωνικό θέμα, αυτό της κακοποίησης παιδιών. Στις μέρες μας όπου, η είδηση ταξιδεύει γρήγορα, όλο και περισσότερο έρχονται στο φως περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών. Προσωπικά ζορίζομαι στη γραφή τέτοιων περιστατικών. Κάθε φορά που πληροφορούμαι γα τέτοια δραματικά συμβάντα, μου σώνονται τα λόγια και φυσικά θέλω να κοιτάξω αλλού. Αλλά οφείλουμε να αντιπαρατεθούμε ως άτομα, ως κοινωνία, ως πολιτικό σύστημα, ως θεσμική δικαιοσύνη με αυτό το τραγικό κομμάτι της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αυτό που αναδεικνύει η ιστορία των Σαρλότ Ντεβιλέρς και Αρνό Ντιφεΐς είναι η χωλαίνουσα θεσμική δικαιοσύνη.
Η Αλίς καταθέτει στο δικαστήριο σχετικά με την κηδεμονία των δύο παιδιών της. Τα δύο παιδιά και ειδικά το μικρό αγόρι που, φέρεται να έχει κακοποιηθεί δεν θέλουν να δούνε τον πατέρα τους ούτε ζωγραφιστό. Όμως άπαντες οφείλουνε ακολουθήσουνε τον δρόμο που απαιτεί η δικαιοσύνη. Καταιγιστικός λόγος, το μεγαλύτερο διάστημα 55 λεπτά γυρισμένο σε πραγματικό χρόνο, υπηρετείται επάξια από τους ηθοποιούς οι οποίοι, αναδεικνύουν την ερμηνευτική αλήθεια. Ουσιαστικά έχει δομή θεατρικού έργου που, ωστόσο στηρίζεται πέρα από τον λόγο, κυρίως από την καταγραφή της κάμερας μέσω των κοντινών πλάνων όπου, αναδεικνύονται τα συναισθήματα των ιδιαίτερα φορτισμένων πρωταγωνιστών.
Αν και διάρκειας μόλις 78 λεπτών, εντούτοις υπάρχει μια αίσθηση φλυαρίας η οποία, ίσως να θέλει καταδείξει και την πολυπλοκότητα του δικαστικού συστήματος. Η ταινία που είναι η πρώτη των Βέλγων δημιουργών, απέσπασε ειδική Μνεία στο φεστιβάλ του Βερολίνου και βραβεία σε άλλα μικρότερα φεστιβάλ.
Γιάννης Γκακίδης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress.com