Η ταινία του Ντίλαν Σάουθερν κατορθώνει να αξιοποιήσει στο έπακρον τη συσχέτιση μαχόμενης φαντασίας, προσωπικού Θρήνου, ρεαλιστικού ανθρώπινου πόνου, αλλά και επανασύνδεσης με την κοινωνική και γονεϊκή πραγματικότητα του κεντρικού ήρωά της.
Η επίσκεψη του Κορακιού και η σκληρή κριτική του απέναντι στον χήρο πατέρα, για τα κλισέ της Θλίψης του, μπερδεύει σκοπίμως τον θεατή.
Ο τρόπος που τον βοηθά, είναι απρόβλεπτος. Αντιθέτως, η ύπουλη/ορμητική τελική έλευση του Δαίμονα διαφέρει.
Ανάλυση
Γενικώς…
Προερχόμενη από το βιβλίο του Μαξ Πόρτερ “Η Θλίψη είναι Ένα Πράγμα με Φτερά” (2015), δέκα χρόνια αργότερα έρχεται λοιπόν η εμπνευσμένη ταινία του σκηνοθέτη Ντίλαν Σάουθερν, με τίτλο “Ένα Πράγμα με Φτερά” (2025). Για να προσδώσει μια παρόμοια, αλλά και αλλιώτικη αντιμετώπιση, απέναντι στην ψυχοφθόρα και μακροπρόθεσμη συνθήκη του Θρήνου. Στη χώρα μας κυκλοφόρησε τώρα, τον Ιανουάριο του 2026.
Με τέσσερα κεφάλαια (και όχι τρία, όπως στο βιβλίο), η ταινία του Σάουθερν κατορθώνει να αξιοποιήσει στο έπακρον τη συσχέτιση μαχόμενης φαντασίας, προσωπικού θρήνου, ρεαλιστικού ανθρώπινου πόνου, αλλά και επανασύνδεσης με την κοινωνική και γονεϊκή πραγματικότητα του κεντρικού ήρωά της. Ειδικότερα η διαδικασία της προσπάθειας επανασύνδεσης, είναι εκείνη που απασχολεί την επικεντρωμένη παρατήρηση του θεατή απέναντι στην ενδιαφέρουσα συναισθηματική ευφυΐα του πρωταγωνιστή.
Η υπόθεση του έργου αφορά έναν πατέρα, που αναλαμβάνει να μεγαλώσει μόνος πλέον τα δύο μικρά παιδιά του, μετά την τραγική απώλεια της συζύγου του. Ο πατέρας δυσκολεύεται και τα δύο αγόρια τον κοιτούν να μην τα καταφέρνει, ενόσω ψάχνει απεγνωσμένα τις πολύτιμες απαντήσεις για την -κομβικής σημασίας- οικογενειακή ψυχολογική ανασυγκρότηση.
Και τότε, καταφθάνει από το πουθενά μία απρόσμενη λύση. Από έναν τρομακτικό, φτερωτό επισκέπτη! Είναι άραγε εχθρός ή φίλος; Είναι επίμονος πάντως. Και εισβάλει στο μυαλό του θλιμμένου χήρου, σαν να τρέφεται κάθε φορά από αυτό. Σαν ένας πρεσβευτής των σκοτεινών συναισθημάτων, ένα ασυνήθιστο Κοράκι, που φαίνεται να αποτελεί παράλληλα και αρχέγονο καλλιεργητή του Θυμού μέσα στο Θρήνο.
Συμπερασματικά
Η ταινία επιτυγχάνει, μέσα από τα τέσσερα κεφάλαια σκοτεινής ποιητικής απεικόνισης (“Πατέρας”, “Κοράκι”, “Αγόρια” και “Δαίμονας”), να ταξιδέψει ψυχολογικά τον θεατή στο προσωπικό δράμα του κεντρικού ήρωα. Η μεγαλύτερη επιτυχία τούτου του έργου ωστόσο είναι, το πάντρεμα της αισθητικής, η οποία ταξιδεύει σε διάφορες κατηγορίες ταινιών, έχοντας και αναμεμιγμένο ύφος. Ανάμεσα στις κατηγορίες Ψυχολογικού Θρίλερ, Μυθοπλαστικού Οικογενειακού Δράματος. Καθώς και στο ύφος συναισθηματικής εξερεύνησης και πιθανής μεταφυσικής παρουσίας.
Σαφώς, οι ερμηνείες διασώζουν μεγάλο μέρος της δομής του έργου. Εξαιρετική, είναι η σύνθετη συναισθηματική ερμηνεία του πολύπειρου Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, στο ρόλο του ψυχολογικά συγκλονισμένου πατέρα. Αλλά και μαγευτικά σκοτεινή, είναι η ερμηνεία του κορυφαίου ηθοποιού Ντέϊβιντ Θιούλις, μεταφέροντάς μας την τρομακτική Φωνή του Κορακανθρώπου, ο οποίος μας εισαγάγει στην χροιά των συναισθημάτων συνδιαλλαγής Θρήνου με τον λυτρωτικό Θυμό (*ανάλυση ερμηνειών ακολουθεί κάτωθι, στην Κατηγορία πιο Αναλυτικά).
Κομβικό σημείο για την πειστική εξέλιξη της αναπαραστημένης δραματικής σύγκρουσης, Ανθρώπου με τον Θρήνο, είναι η επιλογή της κινηματογραφικής ανάδειξης του Κορακιού. Και ουσιαστικά, του Κορακανθρώπου. Με την ενσάρκωση από ηθοποιό (στο ρόλο του Κορακιού, ο Έρικ Λάμπερτ), που φορούσε ένα ευφάνταστο κοστούμι. Και όχι με χρήση γραφικών τύπου CGI.
Πραγματικά ενδιαφέρουσα ταινία, με αξιοπρόσεκτα λειτουργική φόρμα κινηματογραφικής αφήγησης. Το μοντάζ κατορθώνει να βρει ισορροπία ανάμεσα στα σκίτσα του πατέρα, στις επισκέψεις του Κορακιού και στην αθωότητα των αγοριών. Η διεύθυνση φωτογραφίας περιδιαβαίνει ανάμεσα στο σκοτάδι του Ανθρώπου και του Κορακιού. Εάν όμως δεν υπήρχαν τα διαχωρισμένα επεξηγηματικά κεφάλαια, δεν είμαι βέβαιος, ότι θα είχε την ίδια εύληπτη δομή η ταινία. Θέλω να πω, τα είχε μεγάλη ανάγκη, ώστε να καλυφθούν κάποιες αχρονικές επαναλήψεις στη ροή του έργου...
Τέλος, η χρησιμότητα του Κορακιού στη ζωή τούτης της οικογένειας θα φανεί καλύτερα, κατά την εντυπωσιακή, αμφίρροπη μάχη του με τον Δαίμονα. Ένας Δαίμονας αναμνήσεων, που μιλά πολύ, παίρνοντας άλλες μορφές, προκειμένου να διαβεί το κατώφλι της κατακερματισμένης ψυχολογίας του πατέρα. Αλλά αργότερα αμίλητος Δαίμονας, που εφορμά στη σάρκα της ψυχής του πατέρα. Το Κοράκι δεν έχει πει όμως την τελευταία του λέξη. Ωραίο καλλιτεχνικό μήνυμα, το ότι η ιδέα του συμμαχικού Κορακιού μεταλαμπαδεύτηκε από τον πατέρα στα αγόρια.
Σκεπτικό…
Ειρωνικό Κοράκι / Αμίλητος Δαίμονας
Η επίσκεψη του Κορακιού και η σκληρή κριτική του απέναντι στον χήρο πατέρα, για τα κλισέ της Θλίψης του, μπερδεύει σκοπίμως τον θεατή. Ο τρόπος που τον βοηθά, είναι απρόβλεπτος. Ξεχωρίζει η είσοδός του στην ιδιωτική κατοικία του πατέρα, ελευθερώνοντας αργότερα σταδιακά τον Θυμό του. Αλλά και η έλευσή του με χαρακτήρα επίδειξης δύναμης, μέσα στο σούπερ μάρκετ, καταπνίγοντας έτσι την αίσθηση ασφάλειας σε ένα χώρο με παρουσία πολλών ανθρώπων.
Αντιθέτως, η ύπουλη/ορμητική τελική έλευση του Δαίμονα διαφέρει. Πολλές μορφές στην οικογενειακή εξώπορτα, χωρίς να διαφαίνονται ξεκάθαρα. Εδώ η σκηνοθεσία και το σενάριο προβάλλουν κοινωνικούς ρόλους και τελικά την προσωπική απώλεια, με την τραυματική μορφή της πρώην συζύγου στο τζάμι της πόρτας (προσδίδοντας χαρακτήρα σασπένς ενός Θρίλερ). Ο εχθρικός Δαίμονας όμως, όταν εισέλθει, είναι αμίλητος και αμείλικτος. Χωρίς λόγια, ξεσκίζει τη σάρκα της ψυχής του τεθλιμμένου χήρου.
Πιο Αναλυτικά…
Ερμηνείες
Μπένεντικτ Κάμπερμπατς (Χήρος Πατέρας)
Ένας πραγματικά ταλαντούχος ηθοποιός. Φυσικά έχει ήδη αποδείξει, πόσο σημαντικός είναι για τη γενιά του, με αξιόλογες πρωταγωνιστικές συμμετοχές. Σε κινηματογραφικά έργα (π.χ. “Η Εξουσία του Σκύλου”, ως Φιλ Μπερμπάνκ ή “Ο Κατάσκοπος του Ψυχρού Πολέμου”, ως Γκρεβίλ Βιν). Σε τηλεοπτικές σειρές (“Σέρλοκ”, ως Σέρλοκ Χολμς). Καθώς και σε τηλεταινίες (“Βαν Γκογκ: Ζωγραφίζοντας με λέξεις”, ως Βίνσεντ Βαν Γκογκ).
Βεβαίως, σε τούτο το έργο αναλαμβάνει να ενσαρκώσει έναν ψυχολογικά τσακισμένο σύζυγο, έναν γονέα κομμένο στη μέση, έναν πατέρα που αποζητά χρόνο και κατανόηση. Ο απότομος θυμός απέναντι στους γιους του, όταν βλέπει ότι χάνει τον γονεϊκό σεβασμό-έλεγχο. Η παραδοχή του Θυμού και της πρόσμιξης με Θλίψη, όταν λέει στο Κοράκι: “Ναι, θύμωσα!” Τέτοιες στιγμές Υποκριτικής, καταδεικνύουν, το ότι ο ερμηνευτής πέτυχε διάνα στο στόχο της ενσάρκωσης του ρόλου, αλλά και στον εναγκαλισμό για το όλο πνεύμα της ταινίας.
Ντέϊβιντ Θιούλις (Φωνή Κορακιού)
Άλλος ένας κορυφαίος ερμηνευτής της εποχής μας, που συνηθίζει να κλέβει την παράσταση, ακόμη και όταν ενσαρκώνει ρόλους οι οποίοι δρουν δευτεραγωνιστικά και βάλε. Σε κινηματογραφικά έργα (π.χ. “Ο Μεγάλος Λεμπόφκσκι”, ως Νοξ Χάριγκτον). Σε τηλεοπτικές σειρές (“Φάργκο: Τρίτος Κύκλος”, ως Β. Μ. Βάργκα). Σε τηλεταινίες επιπέδου BBC (“An Inspector Calls”, ως ο Επιθεωρητής).
Βεβαίως, σε τούτο το έργο αναλαμβάνει να ενσαρκώσει την επιβλητική Φωνή, του μυστηριώδους και τρομακτικού Κορακιού. Με έναν ιδιαίτερα ερμηνευμένο τόνο, διαχρονικής και αρχέγονης παρουσίας, ενός κουρασμένου, μα σοφού πνεύματος. Ενός ειρωνικού Κορακιού, το οποίο συνεχώς τρομάζει τον κεντρικό ήρωα και γοητεύει τον ακροατή/θεατή.
Γιάννης Κρουσίνσκυ
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα eretikos.gr