Σε μια τετραμελή οικογένεια, ο μπαμπάς ασχολείται με τις γκράφικ νουβέλες. Πεθαίνει η μητέρα και ο άνδρας μένει με δυό μικρα αγορια για να αναθρέψει και να εξηγήσει τι σημαίνει απώλεια. Ξαφνικά στο σπίτι τους εισδύει ένα τεράστιο ανθρωπόμορφο κοράκι που μιλώντας επεμβαίνει συμβουλευτικά και ανταγωνιστικά. Υποθέτουμε ότι προέρχεται από το είδος της δουλειάς που κάνει ο άνδρας. Πέφτει σε βαθύτατη κατάθλιψη, που την πολεμάει με κάθε τρόπο, την ξεπερνάει για λίγο και το πρωί και πάλι μια από τα ίδια.
Το φιλμ προβλήθηκε στο φεστιβάλ του Βερολίνου διαθέτει ένα συγκλονιστικό ρόλο. Το βιβλίο διασκευάστηκε σε θεατρικό έργο με τίτλο «Η θλίψη είναι ένα πράγμα με φτερά». Συγκλονιστική και μοναδική παράσταση με τον Κίλμαν Μέρφι, ως μπαμπά, συγκλονιστικό. Η ταινία εξελίσσεται σε κλειστούς χώρους, με πολύ διάλογο, ανήκει στο είδος του γοτθικού ψυχολογικού τρόμου. Φωτογραφία και ντεκόρ εξαιρετικά ενθέτουν μια «παραδοξότητα». Αν την συνηθίσεις είναι σχεδόν αδύνατο να τρομάξεις. Ουσιαστικά πρόκειται για σχόλιο το πως διαχειριζόμαστε την απώλεια, την διάρκεια του πένθους και την συνακόλουθη κατάθλιψη. Το γκροτέσκο εύρημα με το κοράκι λειτουργεί και χιουμοριστικά, ιδίως όταν μιλάει, συμβουλεύει, κατακρίνει, επεμβαίνει.
Αποτελεί τελικά μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του 2026 και αναμένεται να συζητηθεί πολύ και ενδεχομένως να αποτελέσει και μια επιτυχία, αν θυμηθούμε και την «Φάλαινα».
Αλέξης Δερμεντζόγλου
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα kemes.wordpress