Για να μεγιστοποιήσει την οικονομική παραγωγικότητα, η βραζιλιάνικη κυβέρνηση διατάσσει τους ηλικιωμένους να μετακινηθούν σε απομακρυσμένες αποικίες. Μια 77χρονη γυναίκα αντιστέκεται και ξεκινά ένα ταξίδι στον Αμαζόνιο που θα αλλάξει για πάντα τη μοίρα της.
Τι κρίμα για μια ταινία να έχει τόσο ενδιαφέρον θέμα (θυμίζουμε «Πλάνο 75») και να καταφέρνει να σε εξοργίζει... Εξηγούμαστε. Πρώτον, ο σκηνοθέτης της ήθελε να κάνει μια ντοκιμαντερίστικη κατάβαση στον Αμαζόνιο και στον «παράνομο» κόσμο του και όχι ένα ταξίδι αντίστασης μιας γυναίκας που δεν συμβιβάζεται. Δεύτερον δεν φτάνει μόνο να αντιδράς, παίζει ρόλο πώς αντιδράς, παίζει ρόλο ποια στάση κρατάς απέναντι στην κοινωνία, με ποιον τρόπο αντιδράς, τι αποτύπωμα αφήνει αυτή η αντίδραση... Οταν αντιδράς ρισκάροντας τους κόπους των άλλων κοιτώντας μόνο την πάρτη σου, να τη βράσω την αντίδραση. Μας έχει κουράσει πραγματικά ο δρόμος του ατομισμού και του προσωπικού οφέλους. Εμείς δεν είμαστε για τα προσωπικά οφέλη, είμαστε για τις συλλογικές διεκδικήσεις.
Παυλίνα Αγαλιανού
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα rizospastis.gr