Διακεκριμένη στο τελευταίο φεστιβάλ Βερολίνου όπου κέρδισε την Αργυρή Άρκτο – Μεγάλο βραβείο της επιτροπής, η ταινία του Βραζιλιάνου video artist, ντοκιμαντερίστα και σκηνοθέτη ταινιών μυθοπλασίας Γκαμπριέλ Μασκάρου, είναι ένα παράξενο, σχεδόν μεταφυσικό οδοιπορικό μιας ηλικιωμένης γυναίκας στην άγρια, επικίνδυνη ζούγκλα της Βραζιλίας, στα βάθη του Αμαζονίου.
Εκεί όπου η συνταξιούχος Τερέζα (Ντενίζ Γουάινμπεργκ) αναγκάζεται να καταφύγει για να μην στερηθεί την ελευθερία της η οποία προκύπτει από το ειδικό «κοινοτικό πρόγραμμα» της κυβέρνησης για ανθρώπους που έχουν περάσει κάποιο όριο ηλικίας. Ο Μασκάρου θέλει να συνδέσει τον «μαγικό ρεαλισμό» με την ωμή πραγματικότητα, όπως και το κριτικό κοινωνικό σχόλιο και τα καταφέρνει καλά, παρότι ένα μεγάλο μέρος αυτής της ταινίας είναι κάδρα αυτής της υποβλητικής φύσης.
Οι σκηνές της αρχής όπου βλέπουμε την Τερέζα μέσα στο εργασιακό περιβάλλον της ή στην καλύβα όπου ζει λιτά και μακριά από την κόρη της, δημιουργούν μια παράξενη, ανατριχιαστική αντίθεση με το μετέπειτα, γοητευτικό ταξίδι της, αυτή ατελείωτη περιπλάνηση η οποία σου δίνει την αίσθηση ότι η γυναίκα αυτή κινείται σε έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Βρίσκεται εκεί όπου το γαλάζιο υγρό ενός σπάνιου σαλιγκαριού μπορεί να προκαλέσει παράξενες ψευδαισθήσεις, συναντά πρόσωπα που εμφανίζονται από το πουθενά και προς το πουθενά οδεύουν.
Ο νεαρός ναυτικός (Ροντρίγκο Σαντόρο) που δέχεται να την μεταφέρει, μετά ο αεροπόρος, τέλος η συνομίληκή της με την οποία η Τερέζα αποκτά έναν άρρηκτο δεσμό. Κι εκεί σε αυτό το «πουθενά» του προορισμού, ίσως κάπου να βρίσκεται κρυμμένη η ελπίδα. Αν και η μελαγχολική αυτή ταινία είναι αργή στους ρυθμούς, έχει μια υπόγεια δύναμη που την κάνει ως και συναρπαστική, ρέει κατά κάποιο τρόπο σαν τα νερά του Αμαζονίου που οδηγούν την Τερέζα προς το άγνωστο αλλά της δίνουν ελευθερία και ζωή.
Γιάννης Ζουμπουλάκης
Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα tovima.gr